Nicky Smouse

Nicky Smouse werd in oktober 1935 geboren als Nelleke Nienhuys, de dochter van Frans Nienhuys en zijn eerste vrouw Nel Eitjes. Nelleke veranderde haar voornaam in Nicky, toen ze op 17-jarige leeftijd als mannequin ging werken.

In 1959 leerde Nicky haar man Ken Smouse kennen. Ken was een Amerikaanse piloot, die voor ‘Seven Seas’ vloog. Deze Amerikaanse maatschappij had een kantoor in Amsterdam, de woonplaats van de familie Nienhuys.

Nicky en Ken trouwden in 1960. Kort daarna verhuisde de maatschappij ‘Seven Seas’ naar Luxemburg. Het kersverse echtpaar ging daarom in juni 1960 in Luxemburg wonen. Een jaar later kreeg Ken de mogelijkheid om voor ‘Alaska Airlines’ te vliegen, een kans die hij met beide handen aangreep.

En zo emigreerden Nicky en Ken in juni 1961 naar de Verenigde Staten. Ze vestigden zich in het dorpje Duvall, dat op een half uur rijden van Seattle ligt. Ze kregen een dochter, die in Californië woont.

Nicky begon een glas-in-lood zaak en richtte zich later full-time op kunstschilderen. Ze is verbonden aan een galerie en exposeert regelmatig met haar specialiteit aquarellen. Haar man Ken overleed op 13 januari 2004.

Hieronder de herinneringen van Nicky Smouse, 70 jaar in december 2005, aan haar vader Frans Nienhuys.

“Dit zijn dan zo mijn jeugdherinneringen aan een man die voor vele mensen ‘Oom Frans’ was, maar voor mij gewoon papa; en dit is natuurlijk heel persoonlijk.

Ik herinner me dat hij gek was op het werk dat hij deed. Daar leefde hij voor, hetzij als acteur op toneel, hetzij zijn werk voor de radio. Als hij thuis was, zat hij bijna altijd aan zijn bureau teksten of eenakters te typen (op een oude Royal) en las ons dan het een en ander voor om te zien hoe wij het vonden.

Hij nam me vaak mee naar de VARA-studio en dan was ik aanwezig bij de opname van de verzoekprogramma’s die hij deed en ook bij de hoorspelen waar hij aan deelnam. Ik vond dat schitterend natuurlijk en was trots op hem, hoewel het soms wel moeilijk was om het kind te zijn van een bekend iemand. Ik moest hem altijd met iedereen delen als we ergens naar toe gingen.

Hij speelde ook ieder jaar Sinterklaas voor groepen kinderen die het niet zo goed hadden. Dan ging ik met hem mee en heb hem vaak ontroerd gezien, omdat hij met ze mee voelde (mijn vader heeft zelf een moeilijke jeugd gehad).

Hij was tevreden met kleinigheden en leefde ook heel eenvoudig. Eén ding had hij altijd, behalve gedurende de oorlog, en dat was een auto. Hij zag dat niet als een luxe, maar als een noodzakelijkheid die hij voor zijn optreden door het hele land nodig had.

Als de kerstdagen voor de deur stonden, zo’n week voor de Kerst, kwam hij me onverwacht ophalen van school en dan gingen we samen een kerstboom uitzoeken. Op kerstavond staken we dan alle kaarsjes aan. Mijn vader had daar net zo’n plezier in als ik en werd er altijd even stil van. Onder de boom stond altijd een emmer met een natte dweil. Hij was een geweldige kok, maakte zalige kalfsvlees-kroketten en braadde ook altijd het vlees of kip met Kerstmis.

Hij hield heel veel van de zee. We gingen iedere zomer een maand naar Katwijk of Scheveningen, waar we in een pension logeerden. Ook maakten we dagreisjes naar Zandvoort. Hij vond het ook vanwege zijn liefde voor het water schitterend dat hij zijn werk voor de zeezender Veronica kon doen.

Mijn vader huurde soms een bootje, ergens in de buurt van Abcoude. Hoe koud het ook was, hij en ik gingen het water in en zwommen tussen het kroos en de waterlelies.

In de winter trok hij me op mijn slee naar de winkels in de Rijnstraat in Amsterdam en dan kreeg ik snoepjes in een flesje of zwart-op-wit en zoethout.

Hij speelde ook toneel met mij, thuis in de huiskamer, we deden dan stukjes uit Shakespeare of sprookjes. Onze costuums werden gemaakt van alles wat we maar bij elkaar konden halen. Hij nam ook voordrachtjes met me door, die ik dan voordroeg op schoolvoorstellingen. Hij zat dan altijd vooraan.

  • Nicky trad in de jaren vijftig op als zangeres. Dat deed ze onder de artiestennaam Nicole Romain. Ze begon bij het orkest van Martin Erich en trad later op bij het gezelschap van Jelle de Vries. Nicky beëindigde haar zangcarričre, toen ze naar de Verenigde Staten emigreerde. Op de foto treedt Nicky op in 1955 in etablissement Louis Seize nabij het Rembrandtsplein in Amsterdam.

Mijn vader las vaak enkele van de vele brieven die hij ontving voor, en kreeg het soms zo te pakken dat hij even moest ophouden met lezen. Ik zag hem dat ook doen als hij niet wist dat iemand het zag.

Ik heb natuurlijk niet alleen goede herinneringen aan mijn vader, dat zou niet correct zijn om dat te veronderstellen. Iedereen heeft zijn fouten. En niet iedereen kon zijn wat ouderwetse toneelmanier van spreken waarderen. Maar aangezien hij hier niet meer is om zich te kunnen verdedigen of uitleg te kunnen geven, zou het niet kloppen om daar verder op in te gaan.

Hoe dan ook weet ik dat hij door alle jaren met zijn radioprogramma’s en persoonlijk optreden heel veel plezier aan een heleboel mensen heeft gebracht. En daar ben ik trots op!”

Nicky Smouse.