Hoofdstuk 12

De come-back op Radio Veronica


Het is januari 1961 en Radio Veronica bestond toen ruim negen maanden. Op zekere dag kreeg ik een telefonische uitnodiging van de heer Slootmans, toentertijd een der grootste aandeelhouders van onze roemruchte zeezender, om bij hem op kantoor een gesprek te hebben.

Met kloppend hart en een zeer gespannen gevoel ging ik toen naar hem toe, want natuurlijk was onmiddellijk de gedachte bij mij opgekomen dat dit gesprek toch eigenlijk over niets anders kon gaan dan over mijn eventuele medewerking aan Radio Veronica. En zo bleek het ook inderdaad te zijn!

  • Als u op de Norderney klikt, hoort u Frans Nienhuys op 21 april 1965 tijdens het vijfjarig bestaan van Radio Veronica.

Hij vertelde mij dat men al enige tijd overwoog om een of meerdere bekende radiopresentatoren aan te trekken, daar Veronica tot aan dat ogenblik alleen nog maar werkte met jonge en minder bekende discjockeys. En in een slapeloze nacht – en in dat beginjaar haddende aandeelhouders van Veronica vele slapeloze nachten – was hem plotseling het radioprogramma ’Men vraagt wij draaien!’ te binnen geschoten.

Maar omdat het alweer tien jaar geleden was, dat er een einde aan dit programma was gekomen, kon hij zich niet meer herinneren wie de presentator van dat programma was. De volgende ochtend – na die slapeloze nacht – beldede heer Slootmans enkele kennissen op en zo ontdekte hij diezelfde ochtend mijn naam en adres.En zo beleefde ik, tot mijn grote vreugde, na tien jaren de come-back van mijn programma ’Men vraagt en wij draaien!’

  • 'Men vraagt en wij draaien!' wordt halverwege de jaren zestig nog op de zondagmiddag uitgezonden en zou op zondag 6 augustus 1967 naar de zondagochtend verhuizen. In dit fragment kunt u horen hoe Frans Nienhuys zijn programma op zondag 13 juni 1965 om 14.30 uur van start gaat.
 

Mijn eerste heruitzending vond plaats op zondag 19 februari 1961, ’s avonds van half zeven tot half acht. En ik heb altijd het programmabladbewaard, waarin Veronica mij op de volgende wijze introduceerde: ”Jazeker, hij is weer terug, de vertrouwde stem van Frans Nienhuys. In 1951 klonk die stem voor het laatst. Dat wil zeggen, voor de VARA-microfoon in het zo populaireplatenprogramma ’Men vraagt en wij draaien!’ Maar vanaf 19 februari aanstaande zal zijn stem opnieuw door de ether klinken, maar dan nu bij Radio Veronica.
Elke zondagavond van half zeven tot half acht zal Frans de door u gevraagde plaatjes draaien. Dit zal een glorieuze come-back worden, want u zult het met ons eens zijn: hij is een van de zeer weinige discjockeys in Nederland die zijn vak echt verstaat, maar dat wist u natuurlijk allang.”

  • Frans Nienhuys treedt enkele keren op als ’ere-discjockey’ in Club Veronica op de Scheveningse Pier. Zoals op 7 juli 1973, waarbij Oom Frans terzijde wordt gestaan door Dennis King van Radio Caroline.

    Dennis belde begin april 1973 met Caroline-eigenaar Ronan O’Rahilly en vertelde hem dat de Norderney was gestrand. Dennis zei tegen Ronan dat het een unieke kans was om Veronica tijdelijk op 259 meter in de ether te krijgen en om Caroline in ruil daarvoor van een nieuwe generator en nieuwe studioapparatuur te voorzien. Een afspraak met Rob Out was snel gemaakt. Als dank voor zijn hulp kreeg Dennis King een zomerbaantje aangeboden in Club Veronica, waar hij met vele Veronica-grootheden draaide.


In het begin zond ik dus uit op de zondagavonden van half zeven tot half acht, maar men moest op dat vrij late uur met het oor tegen de radio zitten om nog maar iets van mijn programma te kunnen opvangen. Na korte tijd werd mijn programma dan ook verplaatst naar de zondagmiddagen om twee uur. En mede door vele technische verbeteringen aan onze zendinstallatie kwam mijn programma toen uitstekend door. En, zoals u zich waarschijnlijk nog wel herinneren kunt, zond ik de laatste jaren eveneens op de zondagen uit, maar dan ’s morgens om negen uur.

En waarom was mijn programma mij nu zo dierbaar geworden, zoals ik u vertelde? Om vele redenen.
Ten eerste door het werkelijk innige contact, dat er in die lange reeks van jaren was ontstaan tussen mijn luistervrienden en-vriendinnen en mij. Ten tweede doordat ik via mijn radioprogramma in staat was om vele zieken en gehandicapten een beetje op te beuren enmoed in te spreken en dan blij te maken door het draaien van hun lievelingsplaatjes. Ten derde om de dankbaarheid en de voldoening die ik mocht voelen, telkens weer als ik dankbrieven van deze zieken en gehandicapten ontving. Brieven die dikwijls bijzonder ontroerend waren en die voor mij het bewijs inhielden dat ik inderdaad deze mensen vertroosting had kunnen schenken en dat ik iets voor hen betekende. En ten vierde omdat ik vele blijvende vriendschappen en ook nog vele schriftelijke contacten heb overgehouden aan 'Men vraagt en wij draaien!'.

  • Als u op de Norderney klikt, hoort u Oom Frans in zijn laatste uitzending afscheid nemen van zijn zieke en gehandicapte luisteraars.

In augustus 1969 werd ik benaderd door de platenmaatschappij RCA, die er wel wat in zag om een plaatje met mij op te nemen. En dat werd een plaatje met twee liedjes: ’Welkom thuis’ en ’Grijzeharen, jong van hart’. Op 64-jarige leeftijd beleefde ik dus het genoegen dat er voor het eerst in mijn leven een plaatje van mij uitkwam.

  • Als u op het hoesje klikt, hoort u 'Welkom Thuis'
  • Als u op het hoesje klikt, hoort u 'Grijze Haren, Jong Van Hart'

Het werd helaas geen daverend succes. Ik ben nu eenmaal meer voordrachtskunstenaar dan zanger. Want toen in 1970 mijn tweede plaatje uitkwam en dan nu bij de platenmaatschappij Negram-Delta, werd dat plaatje wel een groot succes. Hierop stonden twee voordrachten. ’Broeder Willem’, een voordracht waarin de geschiedenis wordt verteld van een oude man, die tientallen jaren in een koor heeft meegezongen en dan wordt uitgestoten, omdat hij zo vals zou zingen, een teleurstelling die de oude man niet meer verwerken kon en die dan ook zijn dood tengevolge heeft. En als tweede de door mij zelf geschreven voordracht ’De Mensen’, volgens mijzelf en gelukkig ook volgens vele anderen de beste voordracht die ik ooit heb geschreven. Een voordracht waarin ik de zogenaamde ’mensen’ aanklaag, die dieren durven te mishandelen, oorlogen ontketenen en aan rassendiscriminatie doen!
En dit plaatje werd zo dikwijls en zo lang na 1970 nog gevraagd, dat ik het zelfs nog in mijn laatste uitzending op zondag 25 augustus 1974 heb moeten draaien.

  • Als u op het hoesje klikt, hoort u 'Broeder Willem'
  • Als u op het hoesje klikt, hoort u 'De Mensen'

Het is september 1973 en omdat ik immers in september 1923 mijn carričre als toneelspeler bij de K.V. Het Nederlandse Toneel onder leiding van dr. Willem Royaards was begonnen, was dat dus de maand van mijn vijftigjarig artiestenjubileum.

  • Op 18 september 1973 waren de studio's van Radio Veronica aan de Utrechtseweg in Hilversum het feestelijke decor van een bijzonder jubileum: Frans Nienhuys was vijftig jaar artiest.

    Oom Bull Verweij, directeur van Radio Veronica, kust Frans' vrouw Lily en overhandigt haar een grote bos bloemen. Frans zelf mocht van Oom Bull een videorecorder in ontvangst nemen.

En onze fijne directeur ’Oom Bull’ Verweij heeft deze mijlpaal in mijn leven dan ook niet ongemerkt voorbij laten gaan. Op een zeer feestelijke bijeenkomst van alle medewerkenden aan Radio Veronica in onze studio in Hilversum reikte hij eerst Veronica-speldjes en cadeaus uit aan zijn mensen, die tien dienstjaren achter hun ’Veronica-rug’ hadden en daarna heeft hij mij gehuldigd. Hij deed dat in bijzonder treffende en waarderende bewoordingen. En het feestgeschenk voor mij was wel bijzonder waardevol: een videorecorder!