Hoofdstuk 14

Een verpletterend bericht


Het is 31 augustus 1974... Al maandenlang wisten we dat Radio Veronica haar uitzendingen binnen afzienbare tijd zou moeten beëindigen. Genoemd werd aanvankelijk de datum van 31 oktober en het was dus wel een verpletterend bericht voor ons, toen wij vernamen dat wij al op 31 augustus onze uitzendingen zouden moeten staken.

  • Frans Nienhuys bereidt op 69-jarige leeftijd de laatste aflevering van 'Men vraagt en wij draaien! voor. Dit uur, uitgezonden op zondag 25 augustus 1974, zou één van de meest dramatische momenten in zijn leven worden.

    Ook de vele honderdduizenden luisteraars van Frans Nienhuys beleefden zware en verdrietige momenten, toen Oom Frans zijn vele trouwe luisteraars op emotionele wijze bedankte. 

Maar voordat ik verder inga op deze trieste 31ste augustus, wil ik eerst dit nog even vastleggen voor de mensen van nu en voor ons nageslacht.

Radio Veronica voorzag in een grote behoefte van een belangrijk deel van het Nederlandse volk, dat op alle uren van de dag muziek wilde horen en geen geleuter over de groenten- en fruitprijzen, de minimumlonen, onze binnen- en buitenlandse politiek, sexualiteit en over ontwikkelingshulp.

Radio Veronica was natuurlijk een commercieel station, maar toch ook een station waar niet alleen muziek en geld inzat, maar waarin ook een warm, menselijk hart klopte. Want geheel vrijwillig schonk de directie van Radio Veronica vele miljoenen guldens – ja, u leest het goed! – vele miljoenen guldens aan liefdadige instellingen.

En om u daarvan enkele te noemen: de Stichting Open Het Dorp, indertijd zo voortreffelijk op de televisie ingeleid door Mies Bouwman en dokter Klapwijk. Dan de actie voor een zwembad ten behoeve van vele honderden geestelijk en lichamelijk gehandicapten van Huize Eemeroord in Baarn. Acties ten bate van hart- en nierpatiënten en de hulp aan noodlijdende sportverenigingen, zoals de voetbalclub Volendam en de ijshockeyclub HIJS Den Haag.

Maar dat was nog lang niet alles!
Radio Veronica bracht ook vele artiesten en musici aan de top. Niet alleen in Nederland, maar ook ver buiten onze grenzen. Radio Veronica heeft nooit enig ander radiostation gestoord en Radio Veronica heeft altijd aan al haar verplichtingen voldaan en dat betekent dus opnieuw vele miljoenen guldens aan belastingen in de Nederlandse schatkist en eveneens vele miljoenen guldens in de kas van de Buma, het bureau voor auteursrechten, waar vele honderden tekstschrijvers, componisten, arrangeurs en uitvoerende kunstenaars en kunstenaressen jarenlang van hebben kunnen profiteren.

Dit alles deed Radio Veronica! En toch moest Radio Veronica verdwijnen, moest zij ten offer vallen aan de ondemocratische willekeur van minister Van Doorn, die de machtspositie van de Hilversumse omroep met alle geweld wilde steunen en zo mogelijk nogwilde versterken.

  • Op 19 juli 1974 wees minister H.W. van Doorn van CRM het verzoek van de Veronica Omroep Organisatie af om toegelaten te worden tot het omroepbestel als C-omroep. Frans Nienhuys uitte zijn boosheid hierover in een brief aan het voltallige personeel van Radio Veronica. Copyright: Stichting Norderney.


Op zondag 25 augustus 1974, ’s morgens tussen negen en tien uur, nam ik op zeer emotionele wijze afscheid van mijn luistervrienden en -vriendinnen en van mijn programma ’Men vraagt en wij draaien!’, dat in 1935 van start was gegaan en dat dus bijna veertig jaren heeft bestaan.

  • Zo begon Frans Nienhuys de laatste 'Men vraagt en wij draaien!' op zondagmorgen 25 augustus 1974.
  • Zo eindigde Frans Nienhuys de laatste 'Men vraagt en wij draaien!' op zondagmorgen 25 augustus 1974.

En toen kwam dan die 31ste augustus 1974, de dag die niet alleen voor ons, medewerkenden aan RadioVeronica, maar vooral ook voor miljoenen Veronica-vrienden en -vriendinnen – en dan speciaal voor de honderdduizenden zieken, gehandicapten, eenzamen en ouden van dagen – een bijzonder zwarte dag zou worden.

Dagenlang voor deze 31ste augustus hadden wij in onze programma’s ons afscheid – om zes uur ’s middags – al voorbereid. En dit komende en onvermijdelijke afscheid kwam vooral zo treffend tot uitdrukking, en velen van u zullen zich dat ongetwijfeld kunnen herinneren, in die enkele onheilspellende woorden, die wij ieder uur van de dag uitspraken: nog 56 uur…, nog 55 uur…, nog 54 uur… Tot aan dat onafwendbare moment dat wij moesten zeggen: ”DIT IS HET LAATSTE UUR!”

Oorspronkelijk waren directie en medewerkers van Radio Veronica van plan om dit laatste uur gezamenlijk te beleven. Maar dit plan werd gewijzigd, omdat onze directeuren ’Oom Bull’Verweij en zijn broer Jaap Verweij, onze programmaleider Rob Out en een aantal discjockeys en technici de laatste Veronica-uren aan boord van ons zendschip de Norderney wilden beleven. Anderen, onder wie ook ik, kozen voor het afscheid in eigen familie- of vriendenkring. 

  • Oom Frans neemt op maandag 26 augustus 1974 afscheid van het Veronica-personeel aan boord van de Norderney.

    Op ludieke wijze wordt Frans Nienhuys uitgezwaaid door van links naar rechts de boordtechnici Hans van Velzen, Rein Ruitenbeek en Ruud Doets en nieuwslezer Cees Manintveld.

Nu moet ik u vertellen dat op 10 januari 1974 een nieuwe ’Vereniging voor beroepskunstenaars’ was opgericht. En juist op die 31ste augustus vierden wij na een restauratie de heropening van de zaak, waar de leden van deze vereniging regelmatig bijeen komen.

Ik was daar ook en had mijn transistor meegenomen om vooral dat laatste uur van Radio Veronica niet te missen. Om vijf uur was ik in een rustig hoekje van deze zaak... omringd door vele vrienden en collega's, die tezamen met mij dit laatste uur wilden mee beleven.

En het werd wel een dramatisch laatste uur. Het uur waarin wij, medewerkenden aan Radio Veronica, allemaal afscheid namen, na veertienjaar, van Radio Veronica en van onze miljoenen luistervrienden en -vriendinnen. Het uur, waarin onze fijne directeurOom Bull Verweij eveneens afscheid nam, evenals onze excellente programmaleider Rob Out.

Ademloos en ontroerd hebben wij geluisterd naar de laatste platen die wij konden draaien, naar de afscheidswoorden vanOom Bull en naar onze Veronica-klok, die de allerlaatste seconden van ons geliefde zendstation wegtikte… En toen Veronica, om zes uur precies, haar laatste levensuur besloot met het ’Wilhelmus’, toen werd het mij te machtig en heb ik even mijn tranen de vrije loop gelaten.

En dat was dus het trieste einde van ruim veertien jaren luistervreugde voor een groot deel van onze Nederlandse bevolking, van veertien jaren liefdadigheid, van veertien jaren internationaal succes voor vele Nederlandse artiesten en musici en van veertien jaren baanbrekend werk in de Nederlandse radiowereld.

Dinsdag 1 oktober 1974… Voor de laatste keer zijn directie en alle medewerkenden van Radio Veronica nog eenmaal tezamen, in Hotel Hamdorf in Laren.
Oom Bull neemt in een korte, maar treffende toespraak afscheid van zijn mensen, de mensen met wie hij, zoals hij memoreerde, wel eens overhoop lag, ”maar,” zo zei hij, ”zeer tot mijn genoegen, want ik houd niet van ja-knikkers. Maar ik heb wel waardering voor mensen diehet af en toe niet met je eens zijn en dat dan ook eerlijk en onomwonden durven te zeggen.”

En na ons allemaal te hebben bedankt voor die veertien jaren voortreffelijkesamenwerking, jaren die hij voor geen prijs in zijn leven had willen missen, en ons allemaal voor de toekomstheel veel gezondheid en geluk te hebben toegewenst, hieven wij met elkaar het glas. Maar dat het op die afscheidsbijeenkomst niet zo feestelijk en luidruchtig toeging als op vorige Veronica-feesten, dat zult u allemaal kunnen begrijpen.

  • Als u op de Norderney klikt, hoort u die ene herinnering van Frans Nienhuys aan Radio Veronica.

Alle medewerkenden die in vaste Veronica-dienst waren – zowel in de binnen- als buitendienst (de bemanning, de technici en de nieuwslezers)van ons zendschip en van onze beide bevoorradingsschepen – kregen nog drie maanden hun volle salaris. Velen van hen vonden onderdak bij eenHilversumse omroepvereniging of bij particuliere bedrijven.

Ik was freelance medewerker van Radio Veronica, maar ook ik werd niet vergeten doorOom Bull. Want evenals indertijd bij de VARA kreeg ik ook van hem een envelop met inhoud. Maar deze inhoud stond wel in schrille tegenstelling tot de inhoud van die VARA-envelop. Want ik kreeg toen, na bijna twintigjaren VARA-dienst, een envelop met drie briefjes van tien gulden… Van Oom Bull kreeg ik voor dertien jaren Veronica-dienst een envelop met 1200 gulden!!