ZONDAG VANDAAG

Gevangen in een net zonder mazen
kijk ik stiekem over de rand
vanachter mijn bril met zwarte glazen
zie ik geen horizon, geen andere kant.
Mijn hele lijf verstrikt
in alles dat is verplicht
en alles dat begint met moeten.
Met m'n handen in mijn haar,
sta ik erbij en kijk ernaar
maar het lood is zo zwaar
aan mijn voeten.

En het antwoord op de vraag: "Doe je iets?"
luidt:
het is zondag vandaag
en zondags doe ik niets.

Dwalend door een doolhof zonder uitgang
kijk ik stiekem over de heg.
Want rennen biedt geen enkele vooruitgang
en er is niemand die ik kan vragen naar de weg.
De zoveelste keer, zo ga ik na
dat ik hier plompverloren sta,
welwillend, maar niet wetend wat ik wil bereiken
energieloos, uitgeblust
mijn kin die op mijn borstkas rust,
maar de moed mist en de lust
vooruit te kijken.

En het antwoord op de vraag: "Doe je iets?"
blijft:
Het is zondag vandaag
en zondags doe ik niets.


Toos Ligtenberg