DE NACHT DAT IK VAN EENZAAMHEID WON


Donker was de nacht, die voorafging aan mijn dag
Dood was de illusie, de naast me op het kussen lag
en die de hele nacht
was blijven spoken door mijn hoofd.
En me onverwacht
van al mijn dromen had beroofd.
En alles deed pijn
en ik bedacht
dat dit misschien zo wel veel beter zou zijn.
Dat ik dit nog denken kon…
In de nacht dat ik van eenzaamheid won.

Vierendertig schapen trokken aan mijn bed voorbij
"Waarom je niet kunt slapen,"
was wat de allerlaatste zei.
"Je leeft te veel in dromen
maar je vergeet waar je nu bent,
hoe wil je ooit ver komen
als je het heden ontkent?"
En alles werd zwart
van dat veilige gevoel
dat ontbrak in mijn hart.
Dat was waar het mee begon.
In de nacht dat ik van eenzaamheid won.

Zie hier de nieuwe mij, stralend in het ochtendlicht
maar nog wankel van de val, en de klim vanuit het dal
en met donkere wallen op mijn gezicht.
Waar het doek viel voor fantasieën
in een eindeloze strijd
ik reken af met fobieën
trots versus realiteit.
Maar als die niet bevalt
ik die niet accepteren kan
en de loftrompet niet schat
waar blijf ik dan?

Donker was de nacht die vooraf ging aan vandaag
Verdwenen was de baksteen
die te zwaar werd in mijn maag.
En alles werd licht.....
Dat kon ik voelen, ruiken, horen, zien zelfs met mijn ogen dicht!
Voor het eerst scheen weer de zon.
Na de nacht dat ik van eenzaamheid won...............


Toos Ligtenberg