TE DICHTBIJ.

Je deuren zijn gesloten.
De weg naar jou loopt dood.
Rondom je hart staan muren.
Van de buitenwacht verstoten,
je angst is veel te groot,
je vlucht slechts in avonturen.
k' Bewandel dagelijks dit pad.
Op zoek naar dat gevoel dat jij ooit bij me had.
Maar alles wat ik vind,
zijn slechts illusies, weggeblazen,
door de kille wind
van je afgesloten hart.

In een volwassen lijf gevangen
zit je bange kinderziel
waarvan je niets blijken
En al weet je dat ik hunker
naar waar ik ooit voor viel
je bent te doof om te bezwijken.
Angst heeft je in haar macht
Het grijpt je naar je keel,
dat ik nog op je wacht,
van degene die ik ken
bestaat slechts je naam nog,
omsingeld door een context van bedrog.
Door je afgesloten hart.

Heb ik te veel geforceerd misschien?
Kwam ik veel te dichtbij?
Bij degene die jij niet wilt laten zien?
Niet aan anderen en ook niet aan mij.
Niet aan anderen, maar ook zeker niet aan mij.

Je weet me niet te overtuigen
van je rationeel besluit
maar waar moet ik ooit beginnen?
Als jij al jouw frustraties
in deze wedstrijd uit,
je bent veel te druk met winnen!
Kom bij mij geef mij je hand!
Zet al die trots, die schaamte, die muur eens aan de kant
en geef je over aan het lot
en vind de sleutel,
ontgrendel het slot
van je afgesloten hart.....

Heb ik te veel geforceerd misschien?
Kwam ik veel te dichtbij?
Bij degene die jij niet wilt laten zien?
Niet aan anderen en ook niet aan mij. Niet aan anderen, maar ook zeker niet aan mij.


* De tekst is geschreven naar aanleiding van een stuk proza dat mijn goede vriendin, Kim de Lange geschreven heeft.