Adoptiesite van Mariël en Marc


De afdeling Voorlichting Informatie Adoptie (VIA) van de Stichting Adoptievoorzieningen
belicht in zes bijeenkomsten thema's die in adoptiegezinnen speciale aandacht verdienen:

biologische ouders;
de voorgeschiedenis van het kind;
Hechting;
verlies en rouw
identiteit
loyaliteit.
Het doel van de bijeenkomsten is aspirant-adoptieouders in staat te stellen een weloverwogen keuze te maken over het adopteren door informatie te geven en deelnemer in staat te stellen ideeën, en gedachten uit te wisselen. Met de voorlichtingsbijeenkomsten levert de Stichting Adoptie -voorzieningen een bijdrage aan de kwaliteit van het adoptieproces. De bijeenkomsten duren elk drie uur en vinden overdag plaats.




Om 9.30 uur begon de voorlichting en de 2 voorlichtster's hebben het spits afgebeten met het zich aan ons voorstellen. Het ijs was gebroken.
Onze groep was zeer divers. Er zaten 7 stellen en 1 single bij ons in de groep. De leeftijden varieerde tussen de 26 en de 44 jaar. Om duidelijker te maken wie welke ideeën had, moesten we aangeven hoe zeker we waren om daadwerkelijk te gaan adopteren. De meerderheid wist zeker dat men wilde adopteren en wij wilden de cursus afwachten om de twijfel hier in weg te nemen.

Daarna hebben we een voorstelronde gedaan. We hebben het stel naast ons geïnterviewd om daarna elkaar voor te stellen aan de groep. Dit was een leuke manier om elkaar te leren kennen. En hun motieven te horen.

De volgende vragen moesten aan de orde komen:
* naam, leeftijd, burgerlijke staat
* gezinssamenstelling
* wel of niet bezig met vruchtbaarheidsbehandeling
* waarom adoptie
* wel of geen openheid over de genomen adoptiestap naar de buitenwereld
* beeld/fantasie over adoptie.

Na de pauze heeft de voorlichtster een stukje voorgelezen uit het boek “Chinese aarde” Hoe Lente onze dochter werd. Dit ging over een biologische moeder in China die haar kindje te vondeling legt. Op een ijskoude morgen vindt radio journaliste Xinran Xue een pasgeboren baby in een bundel met kleren gewikkeld. Xinran bracht het naar een ziekenhuis en vertelde over haar in haar radio-programma van die avond. Elf dagen later stond er een vrouw op haar antwoordapparaat. “Xinran, ik ben de moeder van het meisje. Ze was vier dagen toen je haar leven redde. Ik wil je heel erg bedanken dat je haar naar het ziekenhuis hebt gebracht. Ik stond tussen de mensen en keek naar je. Mijn hart brak. Ik volgde je en heb de hele dag voor de studio gezeten. Een paar keer wilde ik bijna roepen: “Dat is mijn baby!”………

Het verhaal gaat nog verder, maar dat wordt teveel om hier te vertellen.
We hebben voordat we een film te zien kregen over afstandsmoeder's in Colombia nog een aantal vragen beantwoord gekregen die we voor de pauze op een flap-over konden opschrijven. We hebben nog nagepraat over de film waarbij tienermeisjes in Colombia hun kindje gingen afstaan voor adoptie en toen was het 12.30uur en tijd om huiswaarts te gaan.


2e voorlichting

Vandaag was het weer een informatieve, leuke en indrukwekkende dag.
We zijn begonnen met een evaluatiegesprek over de vorige keer. Heeft het indruk gemaakt? Wat kwam er na die tijd allemaal naar boven? Viel het mee om daarna weer aan het werk te gaan? En viel het überhaupt mee, of viel de 1e bijeenkomst tegen omdat je er iets anders van had verwacht.

Ook hebben we het gehad over de afstandsmoeder's. Wat wil je weten over hen. Wat wil je later aan je kinderen vertellen. Vind je het belangrijk om de erfelijke ziekten te weten. Hoe is de bevalling gegaan. Is er drugs en drank tijdens de zwangerschap gebruikt? Waarom is je kindje afgestaan voor adoptie? Was het een gewilde zwangerschap, maar was het voor de biologische moeder, om welke redenen dan ook, niet mogelijk het kindje te houden.

Hoe pak je de eerste periode aan na dat je met je kindje bent thuisgekomen. Het kamertje is klaar met een eigen bedje, speelgoed, lekker rustig. Dit is het tegenovergestelde van hoe het er in het kinder-tehuis aan toe gaat. Daar staan ze bedje aan bedje (+/- 30), ze hebben weinig tot geen speelgoed en ze krijgen weinig aandacht. Dit zal dan ook niet direct goed gaan in Nederland. Hoe pak je dit dan aan?

Zo zijn er nog een aantal vragen behandeld en je merkt dat de meningen verschillen binnen de groep. We hebben een aantal filmpjes gezien van kindertehuizen. Het eerste filmpje was uit India. De tweede waren twee tehuizen uit Haïti en de derde was vanuit China. Wat ons opviel was dat in het tehuis in India nog redelijk veel bewegings- en speelruimte was. Het tehuis in Haïti daarentegen was net een dierenasiel. Allemaal "kooitjes" met daarin baby'tje's. Erg zielig. De baby's waren ook heel apathisch en huilden niet. Ze speelden niet, bewogen niet maar zaten alleen maar in hun bedjes. De armoede straalde er ook van af. In China waren de bedjes geen "kooitjes" meer en dit zag er dan ook veel vriendelijker en verzorgder uit.

Vandaag zijn we gesplitst in 2 groepen met de mannen in de ene hoek en de vrouwen in de andere. We kregen een aantal kaartjes met daarop stellingen waar we met elkaar over gingen praten. Dit deden we dan zonder de via medewerksters.

Een aantal vragen die de revue passeerden waren:
* vind je dat je gefaald hebt omdat je geen biologische kinderen kunt krijgen?
* Gaan jullie minder werken als het kindje er is?
* Voel je je egoïstisch omdat je een kindje gaat adopteren om zo je kinderwens in
vervulling te laten gaan?
etc.

Dit was leuk omdat je meer inzicht krijgt in elkaar ideeën, redenen en achtergronden. Je begrijpt elkaar goed en je kunt van elkaars standpunten, motieven en ideeën leren. Dit uur was ook zo maar om.

Aan het einde hebben we nog informatie meegekregen over adoptiekinderen met een medisch probleem. Het Special Need kind. Onder een andere log kun je meer lezen over Special Need.