Index:
11 Hoe ik me voel op dit moment 16-09-2007.
12 Korte omschrijving over de Sint Maartens Kliniek.
13 Wat zijn de mogelijke risico`s van een Circumferente Spondylodese?
Inleiding.
Na jaren lang te hebben geleefd met veel pijn, uitval in de beide benen, ongeloof en geen kant meer op kunnen en moeten accepteren dat dit mijn leven is en blijft is alles toch tot een goed einde gekomen. Mijn verhaal is ontstaan omdat er bijna niets positief word geschreven op internet over deze operatie. Ondertussen heb ik veel reacties gehad van andere die met het zelfde probleem zitten en door dit verhaal te hebben gelezen toch weer een stukje zelfvertrouwen weten op te bouwen. Je weet net zo goed als ik dat je bijna door niemand word geholpen en dat je alles zelf moet ondernemen, door dit verhaal te lezen hoop ik je hiermee het proces te versnellen zodat je weet wat je allemaal te wachten staat. Ga niet stilzitten of liggen maar blijf in beweging tot zover je kunt. Forceer niets. Denk eerst aan je zelf en dan pas aan andere. Laat andere links liggen die zeggen dat je een aansteller bent. Laat je niet wijs maken dat je met deze pijn moet leren leven. Laat je hoofd niet hangen maar blijf doorvechten tot al je vragen zijn beantwoord. In mijn verhaal zal ik nooit zeggen dat je de operatie moet doen, dit is iets wat je zelf moet beslissen, ik kan je met mijn verhaal alleen maar helpen je beslissing makkelijker te maken. In mijn geval is het goed afgelopen maar het kan natuurlijk ook anders aflopen.
Mijn dank voor de vele reacties van:
Carel Swagerman, A de lang, Bart Broersma, Annemarie Mulder, Topsy Kuipers, Anita v/d Berkmortel, Paul v/d Laar, Yolanda v/d Ven, Brenda Griep, Jaap Kools, Natashja Nieuwenhuis, Johan van Heiningen, Doreth en Marina Breijaert.
Veel sterkte met jullie beslissing en/of herstel.
Door op de naam te klikken kunt u contact nemen met desbetreffende persoon.
Wat zijn de mogelijke
risico’s van een lumbale spondylodese?
Operaties aan de rugwervels zijn complex. Zoals bij elke grote operatieve ingreep zijn ook aan de spondylodese risico's verbonden.
Risico's bij een dorsale lumbale spondylodese (via de rugzijde)
- Een infectie van de operatiewond
- Een verkeerd geplaatste schroef
- Irritatie van een zenuwwortel (het uiteinde van een zenuw)
- Lekkage van hersenvocht (de ruggenwervel is verbonden met de hersenen; door de ruggenwervel stroomt hersenvocht)
- Het niet vastgroeien van de wervels
Risico's bij een ventrale lumbale spondylodese (via de buikzijde)
- Een bloeding
- Beschadiging van zenuwen
- Het inzakken van de cage
- Het niet vastgroeien van de wervels
- Een littekenbreuk
Naam: Alexander
Geboren 20-03-1966
Lengte: 188m na de operatie 191m
Woonplaats: Tilburg
Beroep: pijpfitter ( benzine stations )
Uitslag: Graad 1. 25% afglijding L4.
Geopereerd in de Sint Maartenskliniek.
Uitvoering 1ste operatie dorsaal door dr P.P. Horsting.
Uitvoering 2de operatie ventraal door dr P. Pavlov.
Een
operatie zowel via de rug als de buikzijde.
Bij
de dorsale ( via de rug zijde ) spondylodese legt de chirurg bot bij de wervels
en zet de Wervels vervolgens met titanium fixatiemateriaal aan elkaar vast.
Bij
een ventrale spondylodese ( via de buik zijde ) haalt de chirurg eerst de
tussenwervelschijf die tussen de wervels zit deels weg en plaatst vervolgens
een cage ( kooitje ), gevuld met bot, in de vrijgekomen ruimte. Met een holle
boor worden 2 of 3 pluggen bot uit uw
bekkenkam gehaald. Dankzij het bot in de cage groeien de wervels in een aantal
maanden tot èèn jaar aan elkaar vast. Aanvullend worden dorsaal 2 schroeven per
segment geplaatst.
Sinds
mijn 18de heb ik last van mijn lage rug. Ik ben in het Elisabeth
ziekenhuis in Tilburg geweest voor een onderzoek. Foto`s werden gemaakt en
bekeken. Uitslag was, een aangeboren afwijking op L4. een operatie is te link
dus meten we een korset voor je aan die je dan een lange tijd zal moeten
dragen. Met de pijn moet je leren leven zeiden ze. Het korset wat ze toen
hebben gemaakt was van borstkast tot voorbij mijn stuit. Het korset werd toen
nog aangetrokken door middel van touwtjes. Dit korset zat voor geen meter, ik kon
niet meer fietsen, lopen, liggen of fatsoenlijk staan. Na 1 week het korset te
hebben gedragen heb ik hem in de kast gegooid. Na mijn 18de jaar heb
ik heel wat therapie gehad, Fysiotherapie, stroom therapie, massages en
krakers. In 1999 ben ik begonnen met pijnstillers omdat de pijn niet meer uit
te houden was. Zafen 400 werd me aangeraden ( 3 x daags later werd dit 4 x
daags ). Deze pijn stiller werkt 100%
bij mij zelf nog beter dan morfine maar daar lees je later meer over.
Met pijnstillers moet je wel uitkijken want met het zware beroep wat ik heb
maak je meer kapot dan goed voor je is. Ik wil hiermee zeggen dat als je pijn
hebt als je aan het werk bent en een pijnstiller neemt, dat je dan vlug denk ik
kan heel de wereld aan. Niets is minder waar want de volgende dag heb je toch
weer pijn en misschien nog wel meer omdat je niets meer voelt wat je allemaal
kapot hebt gemaakt de dag van te voren. In 2003 ben ik van
Het korset heb ik elke dag een paar uur gedragen, maar telkens als ik het korset uit doe dan voel ik iets in mijn rug knakken (geen pijn ) net of de wervel terug in zijn oude positie gaat.
Mijn
vrouw en ik gaan altijd samen in bad. Lekker gerelaxt lag ik in bad totdat ik
moet hoesten. Ik voelde mijn wervel op en neer gaan. Dit had ik nog nooit
meegemaakt, echt een rare beleving. Had er geen pijn aan maar voelde de wervel
wel op en neer gaan net of hij helemaal los zat.
Ondertussen
heb ik niet stil gezeten. Ik heb contact gezocht met dr Zegers van de
Alfhakliniek in München en hem alles
uitgelegd wat er aan de hand was. Ik had hem ook de foto`s en de mri opgestuurd
zodat hij kon zien wat er aan de hand was. Binnen een paar dagen kreeg ik
schriftelijk bericht van dokter Zegers. In de brief las ik gelijk wat er aan de
hand was en dat er maar 1 mogelijkheid was om er iets aan te doen. Het
vastzetten van mijn rug op L4 L5. Hier zat 1 nadeel aan, de kosten waren €
25720,81 en die kan ik echt niet betalen en de zorgverzekeraars betaalde dit
niet omdat het een particulieren instelling is. Maar nu wist ik wel wat er aan
de hand was en had iets achter de hand voor als ze bij het sint Elisabeth
ziekenhuis niets doen en daar zag het er wel naar uit. Toegekomen bij mijn vervolg
afspraak met dr diekerhof. We hebben eerst een half uur moeten wachten en
aanhoren hoe die 4 personen naast onze kamer dubbel lagen van het lachen. Toen
kwam het viertal binnen, dr diekerhof, 2 neurologen en de fysiotherapeut Koos
verwen. In een gesprek van 5 minuten kregen we te horen dat er misschien 2
zenuwen beklemd kunnen geraken maar een operatie is niet nodig, wel mag je
doorgaan met de fysiotherapie en kom over 3 maanden maar eens terug en kijken
we het nogmaals aan. Maar als je geen operatie laat uitvoeren hoe zit het dan
met mijn werk, op deze manier klim ik niet meer op ladders en steigers, ik ben
veel te bang dat ik weer door mijn benen zak. Het antwoord wat ze gaven was
niet echt leuk. Ook al zou je een operatie krijgen dan nog mag je niet op
steigers en ladders klimmen zei èèn van de neurologen. Ik voelde de wereld
onder mijn voeten vandaan gaan. Mijn toekomstige werk kan ik wel op mijn buik
schrijven. Ik had al geen zin meer om nog vragen te stellen die open stonden we
zijn maar gelijk weggegaan. Een nieuwe afspraak maken met de arts en de
fysiotherapeut wilde ik ook al niet
meer. Maar gelukkig heb ik nog iets achter de hand, de bedrijfsarts ( mevr M.
Hermans ). Ik heb haar alles verteld en ook dat ik het er niet mee eens was met
de uitslag van het Elisabeth ziekenhuis in Tilburg. Zei vertelde mij dat ik
voor een second opinion naar het Sint Maartens Kliniek kon gaan in Nijmegen. Ik
had daar zo mijn bedenkingen over omdat ik zo veel negatieve verhalen had
gelezen over de Sint maartens kliniek in Nijmegen op het internet. Maar ja… als
je pijn hebt dan ben je bereid om alles aan te pakken dus waarom niet even naar
het Sint Maartens Kliniek voor een second opinion. Ze vertelde ook dat ik naar
orthopeed dr Pavlov moet vragen om met hem een afspraak te maken voor een
second opinion. Zo gezegd zo gedaan, de volgende dag heb ik de Sint Maartens
kliniek gebeld en gevragen naar dr Pavlov. We hebben een afspraak gemaakt op
29-08-2006 om 18:50 voor een second opinion. Nog 4 weken wachten dus.
Deze foto`s zijn gemaakt in het Sint Elisabeth ziekenhuis te Tilburg.
Second
opinion Sint Maartens Kliniek in Nijmegen.
Medische gegevens.( zie 3 foto`s hier boven )
Spondylolisthesis L5.
Verslag:
Lumbale wervelkolom:
Er zijn vijf lumbale wervels. Normale mineralisatie.
Boogvoeten en wervelcontouren zijn goed afgrensbaar.
Er is een discopathie L4-L5.
Er is een anterolisthesis graad 1 L4 ten opzichte van L5 op basis van lysis van de boog van L4;
op de functie-opname is hier iets versterkte beweeglijkheid;
tijdens extensie ontstaat er ook een vacuüm fenomeen.
Normale SI-gewrichten.
Aangekomen
in het Sint Maartens kliniek in Nijmegen op 29-08-2006 om 18:50. Druk was het
er niet er was èèn man voor mij. Ik had alle spullen bij ook mijn foto`s die op
cd staan en de uitslag van het Elisabeth ziekenhuis in Tilburg. Bij dr Pavlov
binnen gekomen stelde we elkaar voor en hij vroeg om de cd waar de foto`s op
stonden. Ik had al in mijn hoofd zitten dat ik niet moet vergeten aan hem te
vragen dat wat ze geschreven hadden in de brief
dat ik baat had met fysiotherapie niet klopte. Vervolgens keek dr Pavlov
op de foto`s en zei vrij snel dat ik nog een paar belaste foto`s moet laten maken
van mijn rug om het allemaal goed te bekijken. Even een paar foto`s gemaakt en
binnen 5 minuten zaten we weer bij dr Pavlov binnen. Bij de Sint Maartens
kliniek gaat het allemaal veel sneller dan bij het Elisabeth ziekenhuis in
Tilburg. Je laat foto`s maken en je krijgt niets in handen want de foto`s
staan binnen een paar minuten op de
computer van dr Pavlov. Dr Pavlov las de onzin brief van het Elisabeth
ziekenhuis in Tilburg en bekeek de
foto`s die ik net had laten maken en begon te meten. Minimaal 7mm dat L4
verschuift dus fysiotherapie heeft helemaal geen nut. Het enige wat we kunnen
doen is het vastzetten van L4 L5 door middel van een fixatie en een cage. Dit
was precies wat ik allemaal al wist wat er moet gebeuren. Dr Pavlov zei dat ik
mijn huiswerk goed had gedaan en hoefde niets toe te voegen aan wat ik al wist.
Dr Pavlov vroeg aan mij waneer ik de operatie zou willen. Ik vertelde hem dat
ik het zo vlug mogelijk zou willen laten doen, waarop hij antwoordde “dan moet
ik eerst in mijn agenda kijken wanneer ik plek heb” maar daar zou dr Pavlov mij
nog over terug bellen. Ik kreeg wel de kans om er over na te denken en als ik
zeker wist dat ik de operatie zou willen dat ik hem kom opbellen. Van te
voren zou nog een Pre-operatief
onderzoek krijgen maar daar zou ik nog bericht van krijgen waneer dit zou zijn.
Ik heb dr Pavlov enkele keren hartelijk bedankt. Ik was heel blij dat er nu
eindelijk na 22 jaar iets ging gebeuren en dat ik snel van de pijn af zou zijn.
Na ongeveer 20 minuten stonden we alweer buiten. Terug in de auto brak alles
op. Tranen rolden over mijn wangen van geluk. “Eindelijk, eindelijk gaat er
iets gebeuren”. Waarom konden ze dit niet zien in het Elisabeth ziekenhuis,
waarom heb ik 5 maanden weggegooid. Alles kwam naar boven en alles viel op zijn
plek waarom ik die pijn had en waarom ik door mijn benen zakte. Kwaad en
gelukkig dat is was. Kwaad… omdat dr diekerhof dit niet had gezien of niet
wilde zien. Gelukkig… omdat er iets ging gebeuren. De volgende morgen
30-08-2006 heb ik dr Pavlov terug gebeld om hem te vertellen dat ik de operatie
door liet gaan. Op 31-08-2006 belde dr Pavlov mij s`avond op om de datum al
door te geven waneer de operaties uitgevoerd gingen worden. 1ste
operatie ( dorsaal ) zou worden uitgevoerd op 25-09-2006 en de 2de
operatie ( ventraal ) op 04-10-2006.
Pre-operatief onderzoek Sint Maartens kliniek in
Nijmegen.
U wordt geopereerd in de Sint Maatenskliniek. Enigen weken van tevoren
Wordt u voor een pre-operatief onderzoek verwacht. Dit onderzoek is
Bedoeld om te beoordelen of de aanstaande operatie zonder risico`s kan
Worden uitgevoerd of dat er wellicht redenen zijn die aanvullend
Onderzoek vragen. U kunt daarbij denken aan het maken van een
hartfilmpje, bloedprikken, een consulent bij de internist, etc. Deze
onderzoeken vinden aansluitend op een pre-operatief onderzoek plaats.
Op 12-09-2006 om 13:30 uur zijn we aangekomen bij het Sint Maartens kliniek in Nijmegen. De Pre-operatief onderzoek stelde eigenlijk niet veel voor. 1: pasfoto maken. 2: bij de anesthesioloog geweest. 3: bij de arts van het preoperatief onderzoek geweest voor een lichamelijk onderzoek. 4: bloed prikken. 5: bij de orthopaedieconsulente geweest om mij voor te bereiden voor de operatie. Uitslag was zeer goed en de operatie kon doorgaan. Om 15:00 waren we klaar met de Pre-operatief onderzoek terwijl ze hadden gezegd dat het ongeveer 3 uur ging duren dat onderzoek. Volgens mij was er iemand uitgevallen bij de Pre-operatief onderzoek want de volgende morgen 13-09-2006 belde het Sint Maartens Kliniek mij op. Ze vertelde dat de datums die ik had niet konden door gaan. Als ik zou willen zal de eerste operatie op 15-09-2006 om 8:30 plaats vinden en de 2de op 25-09-2006om 8:30. Dit was 10 dagen eerder als gepland, dus ik zou over 2 dagen mijn eerste operatie krijgen. Het overviel me wel maar ik heb gelijk ja gezegd. Gelukkig hadden we alles al gehaald wat nodig zou zijn als ik in de kliniek lag en als ik zou worden ontslagen waaronder: lange schoenlepel, douchestoel en antislipmat, toiletverhoger, kussen voor in de auto, ruime kleding en instap schoenen.
1ste
operatie dorsaal door dr Horsting.
Voorbereiding op de opname
Het is belangrijk dat u zich goed voorbereidt op de opname. U dient
Rekening te houden met het volgende:
U mag de avond voor de opname
vanaf 24:00 uur niet meer eten,
drinken ( óók geen water ) of
roken, uw maag moet voor de
operatie volledig leeg zijn.
Een lege maag is belangrijk om de
risico`s van de narcose zo klein
mogelijk te houden. Tijdens de
algehele narcose of locale
verdoving ontspant de maagopening
zich en kan er maaginhoud in
de longen lopen. Dit kan weer
leiden tot een longontsteking. Met
een volledige lege maag kan dit
niet gebeuren. Meldt u aan de
anesthesioloog tijdens het
pre-operatief onderzoek dat u
medicijnen gebruikt.
Als u medicijnen moet innemen op
de ochtend van de opname,
dan mag u dit met twee kleine
slokjes water doen.
Neem thuis de ochtend van de
opname een douche en verwijder
eventuele make-up, nagellak en/of
sieraden ( ook piercings ).
Op 14-09-2006 1 uur na de avondmaaltijd moet ik bij mezelf microlax toe dienen.
Microlax:
Microlax® is een klysma voor éénmalig gebruik. Het klysma bestaat uit
een
vloeistof, verpakt in een tube. De vloeistof heeft een laxerende
werking en
is bedoeld om het rectum ( onderste gedeelte van de dikke darm ) leeg
te maken.
Na
24:00 uur mocht ik niets meer eten en/of drinken, ook niet meer roken. Dit is
echt balen, maar ja…wat moet dat moet.
Op
15-09-2006 Om 6:45 zou ik binnen moeten zijn op de afdeling C2 kamer 15. er
werd mij verteld dat de kamer die ik zou krijgen nog niet gereed was dus mocht
ik even in de visitekamer wachten. Mijn vrouw en mijn vader kregen een kop
koffie, ik natuurlijk niet want ik moet nuchter zijn voor de operatie die ik
kreeg om 7:30. Na ongeveer 20 minuten te hebben gewacht kreeg ik de opdracht
mij te ontdoen van de kleding die ik aanhad om dan vervolgens een blauw
operatiejasje en een doorkijk operatie onderbroekje aan te trekken. Ik kreeg
antibiotica in vorm van een pilletje die ik moet inslikken. Ik mocht alvast op
het bed gaan liggen zodat ze mijn haren op mijn rug konden weg scheren voor de
operatie. Om 8:30 gingen we naar de eerste verdieping om naar de narcosekamer
te gaan. Voordat ik naar binnen ging heb ik nog afscheid genomen van mijn vrouw
en vader, die mochten niet verder mee naar binnen. In de narcosekamer
aangekomen krijg ik sensoren op je lichaam geplakt voor je hartslag, zuurstof
en bloeddruk in de gaten te houden. Ook kreeg ik een naald in je ader voor het
infuus. Ik zou ook een ruggenprik krijgen maar dat zou gebeuren als ik onder
algehele narcose ben. 
om
zijn eigen voor te stellen. Nadat ik mijn bril had afgegeven aan de narcotiseur
werd ik in slaap gebracht, het duurde maar een paar seconde dat ik in slaap
viel. Vanaf dit punt weet ik niets meer. Om 15:00 werd ik wakker met helse rug
pijn in mijn kamer op de 2de verdieping. Je bent wel wakker maar je
valt telkens weer weg omdat je nog steeds narcose en flink wat morfine in je
lichaam hebt. Je bent ook heel erg suf en weet eigenlijk niet wat andere
zeggen, je begrijpt het wel maar het gaat allemaal te snel voor je. Toen ik
mijn ogen goed open deed zag ik mijn vrouw, vader en ik dacht ook mijn zoon
bobby staan. Ik zag dat ik nog aangesloten was aan het infuus en het
zuurstofpompje. Mijn vader liet mij een bekertje water zien met een rietje en
zei dat ik een klein slokje mocht nemen. Dat kleine slokje kun je wel vergeten
ik had zo`n dorst dat ik het halve bekertje in een slok had leeg gedronken,
maar je word wel gelijk gestraft want ik moet gelijk alles weer overgeven. De
pijn die ik had was zo heftig dat ik om een morfine spuitje had gevragen. De
zuster kwam langs en vertelde mij dat ik niets meer kreeg omdat ik al zoveel
had gehad dat een paard er van plat moet gaan. Ik had pijn op mijn borstbeen en
de ribben, het was net of ze me gereanimeerd hadden. Ik heb gelijk aan de
zuster gevragen wat dat kon zijn want ik maakte me daarover toch wel een beetje
druk. Ze vertelde me dat ik tijdens de operatie op mijn buik lig en dat er
zoveel kracht op komt te staan als ze de schroeven in je rug draaien dat het
kan zijn dat je borstbeen en ribben pijn doen. Verder hoefde ik me daarover
niet druk te maken. Chirurg ( dr Horsting ) kwam ook even lang om te kijken hoe
het met mij ging. Hij zei “het voelt zeker net of dat je door een trein bent
overreden?” ja…daar had hij inderdaad gelijk in, wat een pijn had ik. Dr
Horsting vroeg ook of ik nog gevoel had in mijn benen en raakte mijn benen aan
om te testen of dat zo was. Verder was alles goed gegaan zei hij en vertrok
weer. Nu kwam er een zuster aan om te kijken of ik kon plassen maar dat ging
natuurlijk niet omdat ik zo`n pijn had. De zuster had een scanner bij om te
kijken hoe vol mijn blaas was, die was aardig vol dus zei de zuster dat ik een
tijdelijke katheter kreeg. 800ml zat er in mijn blaas, pff dat was een
opluchting. S`avonds was mijn blaas weer vol en ik belde de zuster dat ik nog
steeds niet kon plassen van de pijn. Nu kreeg ik een katheter die de hele nacht
erin bleef.
Medische gegevens. ( zie twee foto`s hier boven )
Status na decompressie en dorsale dese L4-L5.
Verslag:
LKW:
Status na doorgemaakte decompressie L4-L5 en inbrengen van een dorsale spondyloldese
met USS materiaal.
Het ingebrachte materiaal is goed geposioneerd.
Thuis aangekomen ben ik gelijk op de bank gaan liggen want het is toch een flinke afstand van Nijmegen naar Tilburg. Het gaan liggen, opstaan en rond lopen ging vrij soepel. Ik had niet echt veel pijn meer, wel had ik veel spierpijn in mijn boven benen dit komt omdat ik altijd alles via mijn rug gedaan heb en nu moet ik mijn beenspieren gaan gebruiken om uit bed en stoel te komen. Als ik liep, liep ik met gebogen knieën en kleine pasjes en werd er vlug moe van. Als ik grote passen zou nemen dan draaide mijn bekken heen en weer. Ik dacht dat het niet mocht dus ik heb Sint Maartens Kliniek opgebeld om te vragen hoe dat zat, ze vertelde mij dat ik normaal moet lopen hoe ik altijd heb gelopen. Ik heb bijna nooit hulp nodig gehad van andere ik heb altijd alles zelf kunnen doen, maar omdat je niet veel mag of kunt doen werd ik al gauw emotioneel. Gelukkig heb ik een hele goede vrouw die me overal doorheen helpt, ook door deze hele moeilijke tijd. De volgende operatie is pas over 7 dagen maar ik zag er wel heel erg tegenop. Het was zo erg dat ik eigenlijk de 2de operatie niet meer wilde door laten gaan omdat de 1ste zo was tegen gevallen, tegen gevallen omdat ik zo`n pijn had de eerste 2 dagen en bang dat bij de 2de operatie het nog erger zou zijn. Een paar dagen verder ging het al weer een flink stuk beter. Het herstellen ging vrij vlot, zo vlot zelfs dat ik weer een paar boswandelingen van enkele honderden meters heb gelopen. Een rondje om de visvijver DE LANGE JAN die al vlug een meter of 500 is ging vrij goed. Ik vond het allemaal niet tegen vallen na zo`n zware operatie en de pijn die er mee gemoeid was. Nog een paar dagen en dan terug naar het Sint Maartens Kliniek voor de 2de operatie. Ik zag er nog steeds heel erg tegenop maar ik maak toch af waaraan ik ben begonnen.
Op
24-09-2006 moet ik om 18:00 uur binnen zijn op afdeling C2 kamer 6. Ik zou de
volgende morgen om 7:30 geopereerd worden. Ik heb mijn spullen op de kamer
gelegd en we zijn toen naar buiten gegaan om even iets te eten en te drinken.
Ik heb een flink bord met boontjes, aardappelpuree en vlees op. Dit heb ik
gedaan omdat ik wist dat ik na deze 2de operatie niet veel eten zal
krijgen omdat mijn darmen dan van streek zijn. Om 19:30 zijn we terug naar mijn
kamer gegaan om mijn spullen in te ruimen en afscheid van elkaar te nemen. Om
20:00 uur kreeg ik weer zo`n tube Microlax die bij me werd ingebracht.
Na 5 minuten kon ik al na de wc. De volgende dag 25-09-2006 na een slechte
nachtrust ( zenuwen ) kwam een zuster om 6:30 binnen met een handdoek,
washandje en de operatie kleding. Na mijn eigen gewassen te hebben heb ik de
operatie kleding aan getrokken. Vervolgens ben ik alvast op bed gaan liggen
zodat de zuster mijn buik kon scheren voor de operatie. Om 7:45 zijn we
richting de operatie kamer gereden. Deze keer was ik niet rustig omdat er
zoveel pijn had bij de eerste operatie. Mij werd gevragen of ik hiervoor een
kalmerings pilletje wilde hebben, dit heb ik niet gedaan omdat ik wist dat ik
zodadelijk toch ging slapen. In een klein kamertje mocht ik van bed
verwisselen. Ik mag nu wel zelf op de operatie bed klimmen. Aangekomen in de
narcosekamer hebben ze een gedeelte van de onderarm kaal geschoren voor de
naald van het infuus. Daarna hebben ze weer sensoren op mijn lichaam geplakt
voor de bewaking. Ik had nog een keer gevragen voor de zekerheid of ze mijn
oude litteken konden verwijderen om vervolgens alles netjes dicht te maken. ( mijn oude litteken was ongeveer
Medische gegevens. ( zie twee foto`s hier boven )
Ventrale dese L4-L5.
Verslag:
Lumbale wervelkolom.
Direct post-operatieve opname na plaatsen interponaat in de tussenwervelruimte L4-L5.
Het interponaat bevindt zich uiterst linkszijdig lateraal en steekt uit in de weke delen lateraal.
Status na eerdere dorsale instrumentele dese L4-L5.
Op foto rechts boven is te zien dat de cage uiterst links is geplaatst. Dit heeft Dr Pavlov gedaan omdat er na al die jaren van verknelling en afglijding van de wervel een aantal bloedvaten bekneld hebben gezeten. De bloedvaten zijn in de loop der jaren vergroeid en zaten in de weg om de cage in het midden te plaatsen. Om geen onnodige ernstige bloedingen te veroorzaken door de operatie hebben ze de cage uiterst links geplaatst.
Het
eerste wat ik heb gedaan toen ik thuis kwam is op de bank gaan liggen en 2
uurtjes mijn ogen dicht gedaan. Ik was heel erg moe, duf en kon bijna niet uit
mijn woorden komen. Ook had ik veel moeite met lezen. Met mijn vinger moest ik
de regels volgen anders dwaalde ik af van wat ik aan het lezen was. Gelukkig
had ik nog steeds geen pijn, wel had ik dat de wond nog trok. Ik moest weer van
vooraf aan leren om op te staan van de bank en bed. In het weekeinde van 28-29
september heb ik twee maal een bloeding gehad van mijn buikwond, het gaasje wat
er op zat was helemaal doordrenkt. Ik had bijna geen gaasjes meer in huis dus
heb ik die maar laten halen, ook heb ik er een paar hecht pleisters bij laten
doen voor het geval dat de wond harder ging lekken. Van de hecht pleisters heb
ik gelukkig geen gebruik van hoeven te maken wel van de gaasjes. Op 23-10-2006
heb ik de Sint Maartens Kliniek opgebeld om een controle afspraak te maken over
2 maanden. Ik zou een afspraak krijgen met dr Horsting op 07-12-2006 om 9:30
uur. Verder gaat alles goed, de buik en rug wonden zijn nu geheel genezen. Ik
heb geen pijn meer in mijn onderrug wat ik al 22 jaar wel had. Het lopen en
opstaan gaat goed. Af en toe doe ik het korset af en loop een beetje rond, ook
dit gaat heel erg goed. Omdat je geen pijn meer hebt denk je dat je alles weer
kunt doen maar ik hou toch de regels van de eerste 3 maanden in acht. Ook ben
ik begonnen met een beetje thuiswerk van mijn baas en ook dit gaat redelijk
goed. Binnenkort krijg ik een gesprek met mijn baas over eventueel licht werk
op de zaak of thuis. Ik hoop dat hij iets heeft voor mij want ik verveel mijn
eigen behoorlijk. Ik moet ook de regels in acht nemen met betrekking van wat ik
wel en niet mag doen. Het is meer niet doen als dat je wel iets mag doen dus ik
ben bang dat mijn baas niet veel heeft voor mij. Nu moet ik nog 5 weken wachten
voordat ik weet of alles goed is gegaan en nog op de juiste plek zit. Ik hoop
dat dr Horsting zegt dat ik mijn korset langzaam mag afbouwen en fysiotherapie
mag gaan volgen.
Op
controle Sint Maartens Kliniek bij dr Horsting.
Op 07-12-2006 om 9:30 ben ik op de 1ste en de laatste controle geweest in de Sint Maartens Kliniek. Ik heb eerst foto`s laten maken van mijn rug op de röntgen afdeling daarna heb ik mijn eigen gemeld bij de balie van de polikliniek orthopaedie. Ik was een half uur te vroeg maar werd al binnen 5 minuten geroepen door dr Horsting. Op de foto zag alles er heel goed uit behalve de cage die zit een beetje te ver naar links maar dat maakt verder niet veel uit. Nu blijkt dat ze mijn tussenwervelschijf er helemaal uit hebben gehaald en op gevuld hebben met botsplinters. De cage zelf is van titanium ( ik dacht zelf dat het een kunststof cage was ). De 2 wervels ( L4 en L5 ) zijn al aan elkaar vast gegroeid maar nog niet hard genoeg, dat gaat nog een maandje of 2 -3 duren. Op de foto`s is goed te zien dat er een correctie van 14mm heeft plaatst gevonden. Ik heb nog wel een doof gevoel in mijn linker bovenbeen maar ook dat komt goed zei hij, dat heeft te maken met je zenuwen die moeten ook nog een beetje herstellen. Over twee weken mag ik gaan beginnen met het afbouwen van het korset. Over een maandje mag ik gaan fietsen. Over 2 -3 maanden mag ik mijn oude werk weer hervatten. Op 05-3-2007 om 9:45 wordt ik opgebeld door een orthopaedieconsulent die dan het laatste telefonisch gesprek met me heeft over eventuele klachten en/of alles nog goed met me gaat. Ik hoef ik geen fysiotherapie te volgen. Verder gaat alles goed en het herstel gaat voorspoedig. De oude pijn die ik had, is weg. inmiddels werk ik al 6 weken voor halve dagen op het kantoor en/of magazijn. het korset heb ik bijna al niet meer aan. Zo zie je maar dat er niet alleen maar slechte dingen staan op het net maar ook verhalen met een goed einde.
Ik ben nu bezig om er achter te komen waarom de cage uiterst links is geplaatst. ik denk dat er wel een bijbedoeling is waarom ze het hebben gedaan. De cage is niet verschoven want je kunt zien op de foto die in de verkoeverkamer is genomen dat de cage al uiterst links zit ( zie foto 2de operatie verslag ).
De
foto`s hierboven zijn 3 maanden na de laatste operatie gemaakt ter controle.
Hier kunt u goed zien wat het verschil is van voor en na de operatie. Er heeft
een correctie plaats gevonden van 14 mm op de afgegleden wervel en een hoogte
verschil van 10 mm.
De schroeven van de
stabilisator zijn 8.6 cm lang x 0.8 cm dik waarvan de schroefkop 1.9 cm lang x
1.6 cm dik zijn.
De pinnen van de stabilisator
zijn 7 cm lang en 0.8 cm dik.
De cage is 4 cm lang x 1.8 cm hoog x 3.3 cm breed.
Inmiddels ben ik erachter waarom de cage uiterst link is geplaatst. Dit heeft Dr Pavlov gedaan om een bloeding te voorkomen. Er zat namelijk een vergroeide bloedader in de weg. Zou hij die hebben geraakt door de cage daar doorheen te drukken dan zou hij beschadigen en een flinke bloeding ontstaan.
Zoals ik al had verteld werk ik vanaf januari voor halve dagen. Tussendoor ging ik af en toe met mijn collega`s mee naar buiten om te kijken of ik al iets kon doen. Dit lukt nog niet echt en heb het ook zeer rustig aan gedaan. In de eerste instantie mocht ik nog niet naar buiten van mijn baas maar hoe kom ik er dan achter wat ik wel en niet meer kan. Ik kan dit gewoon proberen en alleen op deze manier kom ik er wel achter. Ik heb wel in mijn achterhoofd gehouden als ik maar iets voel dat ik gelijk stop, dit heb ik ook tegen mijn baas en de collega`s gezegd zodat ze daar rekening mee konden houden.
Sinds begin maart 2007 ben ik weer voor 100% inzetbaar en ben uit de ziektewet geschreven. Ik doe het nog steeds rustig aan. Het werken gaat goed en houd het steeds langer vol, alleen zit er iets in mijn rug waardoor ik af en toe niet naar rechts toe kan draaien met de rug. Het is net of er iets blijft hangen achter de stabilisator of cage ( spieren ) zodat ik niet verder kan draaien. Ik had ook veel last van mijn nekspieren ( spierpijn ). Het werk wat ik doe is zwaar, veel buk en til werk. Ondanks dat ik van die paar dingen last heb gaat het werken steeds beter. Inmiddels kan ik weer veel kilo`s tillen, het hoogst aantal kilo wat ik getild heb is 80 kg niet dat ik het dagelijks doe maar het was eigenlijk meer om te kijken of ik het nog kon. Het graafwerk met de schep gaat nog niet zoals het hoort, het graven houd ik niet lang vol en krijg last van mijn ribben aan de achterkant maar na een kwartiertje te hebben gerust kan ik weer verder met graven, en zo blijven we het rustig aan doen. Lange ritten in de vrachtwagen kan ik niet volhouden en heb van de baas dan ook een aangepaste stoel gehad ( Ricardo kuipstoel met zijsteun en opblaaskussen voor in de rug ) nu is het beter vol te houden. De rest van het werk gaat vrij soepel.
Vrijdag 10 augustus 2007 om 15:00 uur heb ik een afspraak met Dr Horsting voor de laatste controle. Foto`s worden gemaakt en bekeken en de uitslag zag er zeer goed uit. Alles zit nog steeds zoals het op de foto is te zien net na de operatie. Het bot is nog steeds aan het groeien tussen de wervels maar zal niet veel langer meer nodig hebben om te voltooien. Verder zag er alles goed uit en hoef niet meer terug te komen voor een vervolg afspraak.
2 dagen later op zondag 13 augustus 2007 wilde ik een doosje lego wegzetten onder het bureau van mijn zoon. Net als wat ik al had geschreven blijft er af en toe iets vast haken in mijn rug zodat ik niet verder naar rechts kan draaien alleen dit keer stond ik er niet bij stil en draaide door. Het vervolg daarvan was net of er iets afbrak in mijn rug. Ik kon het horen en voelen en gelijk een helse pijn achter in mijn rug. Ik ging naar beneden met moeite en zag mijn vrouw en dochter zitten en ze vroegen gelijk wat er aan de hand was. Ik ging gelijk uit van het ergste en vertelde dat er iets is gebroken in mijn rug. Ik zag al heel het verhaal opnieuw beginnen en barste in tranen uit. Die dag heb ik 5 pijnstillers op maar de pijn ging niet weg. Omdat het zondag is heb ik niet gebeld met naar Dr Horsting dat zou ik de volgende dag wel doen als hij weer aan het werk is. Maandag 14 augustus heb ik gebeld met Dr Hortsing, hij vraagde gelijk of ik uitval had in mijn benen waarop ik antwoordde “gelukkig niet” hij vertelde me dat er hoogwaarschijnlijk littekenweefsel is afgescheurd. Ik moet het even 2 a 3 weken afkijken, mocht ik dan nog steeds pijn hebben dan moet ik gelijk contact met hem opnemen. Na 2 dagen helse pijn word het al weer een stuk minder. Tot de dag van vandaag 16 september 2007 heb ik er gelukkig geen last meer van.
16 september 2007. Rugpijn heb ik niet of nauwelijks, wel voel ik de stabilisator nog steeds zitten maar dit zal wel een kwestie zijn van wennen omdat er iets zit wat er niet thuis hoort. Ik ben van mijn nekpijn af. Van het stukje littekenweefsel wat afgescheurd was heb ik geen pijn meer. Mijn rugspieren zijn bijna net zo sterk als voor de operatie. Het werk wat ik heb gedaan en nu nog doe kan ik goed volhouden.
18 september ga ik weer naar de sint maartens kliniek in Nijmegen maar dit keer voor een second opinion voor mijn vrouw. Mijn vrouw heeft een auto ongeluk gehad en is van achteren aan gereden ( kop staart botsing ) en heeft veel last van haar nek. In Tilburg zien ze wel iets maar weten weer niet wat te doen. Maar dit is weer een ander verhaal.
Korte
omschrijving over de Sint MaartensKliniek.
Pre-operatief onderzoek: 12-09-2006
1 ste operatie: 14-09-2006
2 de operatie: 24-09-2006
Persoonlijke controle: 07-12-2006
Laatste telefonische controle: 07-03-2007
Laatste jaarlijkse controle: 10-08-2007
Dr Horsting krijgt van mij een 9+
Dr Pavlov krijgt een 8
Afdeling C2 krijgt een 7 omdat ze daar nog wel iets aan het personeel mogen doen. Daar lopen een paar mensen rond die niet echt persoonlijk zijn tegenover andere. ik bedoel hier mee te zeggen dat je een washandje en handdoek krijgt en verder moet je het maar uitzoeken want ze vragen niet eens of ze je kunnen helpen ook al ben je moeilijk te been.
Over het algemeen is het een top kliniek die ik iedereen kan aanraden en daarom krijgt hij van mij een 8 ½.
Verder wil ik de mensen van het Sint MaartensKliniek heel hartelijk bedanken
voor het wegnemen van mijn rugpijn en de goede verzorging en de afhandeling.