|
Emoties van de mens
Gevoel
een woord
een betekenis.
Een emotie
van ieder mens
dat niemand stoort.
Tranen,
water van verdriet,
soms uitwendig,
soms in je hart.
Tranen,
die niemand ziet.
Schreeuwen,
soms woede
soms angst.
Door de eeuwen
een uitlaatklep
voor iedereen.
Houd ze niet verborgen,
lucht je hart.
Laat je gaan,
zo ben je geboren,
zo moet je verder gaan.
Een vriend
Een vriend is
als een roos
die eeuwig bloeit.
Als een vuurtje
dat altijd gloeit.
Een vriend is
als een deur
die altijd open staat.
Als een schip
dat nooit vergaat.
Een vriend is
als gras
dat altijd groen is.
Geen vrienden hebben
dat is een gemis.
Hoe zou het zijn
als vrienden
er niet waren.
Dan was het leven
als een lied zonder refrein.
Een tweede leven
Als in een spiegel op het zwarte water,
zie ik jou gezicht dichtbij.
Onze ringen, onze liefde,
verdwenen op de bodem van het meer.
Ze geven me geen antwoordt,
maar mijn hart gaat nog te keer.
Vervaagde herinneringen,
geslepen in mij hart.
Probeer mijn leven opnieuw te runnen.
Want ook zonder jou,
moet dit toch kunnen,
maar ik krijg geen nieuwe start.
Wist ik maar waar je bent gebleven,
dan zou ik zoeken.
Maanden, jaren,
niet meer in het duister staren.
Dan konden we opnieuw beginnen,
aan een tweede leven.
Een roos in mijn hart
Toen ik jou leerde kennen,
bloeide in mijn hart een roos.
Met de geur van liefde en geluk,
ook al had hij kleine doornen,
jij kon bij mij niet stuk.
Die lieve kleine roos,
die bloeit niet meer.
Zijn blaadjes zijn verlept,
zijn doorntjes afgebroken,
omdat ik nieuwe liefde heb ontdekt.
Jij maakte me niet blij,
je was er nooit voor mij.
Maar dit nieuw geluk,
bracht weer kleur en is uniek,
in mijn hart klinkt weer muziek.
Ik heb hierover gezwegen,
over dit nieuw geluk.
Een nieuwe kracht,
die een nieuwe dimensie,
heeft gekregen.
Een mens
Een mens,
geboren om te leven.
Soms lang,
soms kort,
soms even.
Een mens,
geboren om
liefde te geven.
Aan jou, aan mij,
voor een leven.
Een mens,
om van te houden
Maanden, jaren,
zolang het kan.
Mens, ik hou van jou.
Een kus
Voor Jeanine en Shelly
Ik stuur jullie een kus,
met de westenwind
en de horizon.
Met de wens dat ik
weer bij jullie zijn kon.
Als een mooie herinnering.
Vliegend met de meeuwen,
de merels en spreeuwen.
Zal hij doorstaan,
die verre reis
Naar een andere wereld,
over de oceaan.
Rustend op de zeilen,
van de schepen op zee,
Vliegt hij steeds verder,
mijlen en mijlen.
Naar jullie toe.
Met de noorderzon mee.
op weg naar jullie huis.
Naar een bestemming,
in dat verre land.
Daar hoort hij nu thuis,
die kus overzee.
Een kus voor jullie twee.
Een kind
Twee gedachten,
twee harten,
twee lichamen.
Een kind wordt hieruit geboren.
De liefde van twee mensen,
vloeit ineen,
wat kan men mooiers wensen,
Het bewijs van liefde,
wordt weergegeven
in een kind.
Door God aan hen gegeven.
Een dochter
Een dochter,
een wonder.
Zo grappig, zo lief.
Pappa’s kleine meid,
onze hartendief
Iedere glimlach
iedere streling
ieder gebaar.
Is een teken van liefde,
van liefde voor haar.
Een boze droom
Verborgen in dromenland,
onverwerkte emoties
liepen uit de hand.
Een boze droom
uit het verleden,
nog niet verwerkt.
Je hebt teveel geleden.
Te veel meegemaakt.
De sterke stroom
van jou emoties
voerde de boventoon.
Je stond alleen,
eenzaam.
Alleen met een verleden.
Duisternis
Geboren in de duisternis
er nooit meer uitgekomen.
Niet die mooie dromen,
die bij een ander mens
in het hart geschreven is.
Nooit een lichtpunt zijn.
Meestal de weg maar kwijt,
nooit dat sterretje zien,
het sterretje dat jou leidt.
Onbereikbaar voor emoties,
geen gevoelens zoals iedereen.
Niet voelen wat die ander voelt,
Een beetje anders zijn,
dat zien ze dan meteen.
Maar jij leeft in je eigen wereld,
daar waar jij gelukkig bent.
Een wereld die alleen van jou is,
die jij alleen maar kent,
Die wereld is voor jou uitverkoren,
daar ben jij geboren.
In dat kleine stukje duisternis.
Dromen
Dromen horen bij een mens,
het is als kijken door een grote lens,
ze laten je in een ander leven kijken,
waar de dingen even anders lijken.
Even in een ander leven zijn,
weg van verdriet en pijn,
weg van alle zorgen,
in een droomwereld verborgen.
Maar als je dan weer wakker wordt
en je weer in de realiteit,
van het echte leven stort,
dan is het weer voorbij,
Het is weer zoals het vroeger was,
gewoon weer ik en jij,
het gaat niet altijd over rozen,
ook al hebben we er niet voor gekozen.
De snelweg
Het leven kan een snelweg zijn
waar jou emoties razen.
Of een droge woestijn
waar harde winden blazen.
Waar bergen zijn te beklimmen,
je problemen moet overwinnen.
Opeens sta je voor een diep ravijn,
en voel je jezelf o zo klein.
Sla dan niet op de vlucht,
kijk eens naar de blauwe lucht.
Draai je om en zie de zon
en denk “ ach kom “
Er zijn ook wegen te bewandelen
waar je nog dingen af moet handelen.
Geef je zelf een nieuwe kans,
breng je leven in balans.
Kijk in je hart,
sta even stil.
Zie de toekomst,
zeg tegen jezelf…..
“Dit is het wat ik wil “
De mooie dingen
Ook al denk je soms wel,
mijn leven is een hel.
Besef er is nog meer,
denk dan ook heel even,
aan de mooie dingen,
die jou zijn gegeven.
De onschuld van de jeugd,
een nieuw leven
waarop men zich verheugd.
Vrienden om je heen,
de schoonheid der natuur
de liefde op het nachtelijk uur.
Lieve en gelukkige wensen,
vriendschap onder mensen.
Dieren om je heen,
de geboorte van een kind,
een nieuwe toekomst
waar een mens geluk in vind.
Maar jij mag niet vergeten
dat je leven anders geworden is.
Moet je inmiddels weten!
En ook al doen de dingen pijn,
ik ben en blijf jouw vriend,
Ik zal er altijd voor je zijn.
De klok van het leven
De klok van het leven
doet vaak lang zijn werk,
Hij tikt en hij tikt,
en samen met hem sta je sterk.
Hij verteld ons als geen een,
er is nog meer in het leven
als werken alleen.
Hij verteld je: het is jammer
om tijd te verliezen.
Maar voor een leven vol stress,
je gezondheid verliezen
daar kun je nog altijd,
zelf voor kiezen.
Het is een gegeven les
De klok van ons leven,
verteld ons soms even;
Denk aan de dag van morgen,
want het leven is wat ik denk,
een heel belangrijk Godsgeschenk.
Dus heb lief, geniet, het leven is zo pril.
Morgen staat dat klokje misschien wel stil.
De kern van het leven
Soms voel ik me
als een open boek
waarin gelezen wordt.
Alleen de titel ervan,
ja die is zoek.
Of is hij om het even,
alleen nog niet geschreven.
Iets wat er zijn moet,
dat is er niet.
Een vreemd gevoel,
je bent op zoek.
Zoekend naar een doel.
Zoekend;
naar de kern van het leven,
Vragend of ook jij die
mag beleven.
Is hij voor jou,
ook weggelegd?
Geloof erin.
Als je maar vecht,
dan heeft het leven zin.
De golven van het leven
Er is altijd weer rust na een storm,
hoe sterk de wind ook blaast,
jouw scheepje zal het overleven,
hoe hard de wind ook raast.
Soms wordt een mens bedolven,
Over dag of in de nacht,
onder emotionele golven,
op momenten dat je het niet verwacht.
Als de golven zijn verdwenen,
dan ben je weer terug op aarde,
dan zijn je tranen weer gedroogd,
en heb je weer jouw eigen waarde.
Emoties zullen blijven komen,
en zullen ook weer gaan,
ze blijven maar heel even,
dat zijn de golven van het leven.
Binnenkort
De open haard,
een glas rode wijn
een goed gesprek,
Starend in het gouden vuur,
ons leven glijdt voorbij.
Hersenspinsels,
verdrietige gedachten.
Wetend dat jij er binnenkort
niet meer zult zijn.
Je doffe ogen,
je bleke gezicht
kijken me angstig aan.
Of je wilt zeggen,
schat ik wil niet gaan.
Waarom moest dit
ons nu overkomen.
We hadden samen
toch nog onze dromen.
Tranen op mijn wangen,
van diep intens verlangen.
Om jou niet te laten gaan
naar dat ander leven,
naar dat nieuw bestaan,
Maar ondanks alles
moet je weten
Nooit mijn liefste
zal ik jou vergeten.
Betovering
De betovering,
de twinkeling,
zoals het avondlicht.
De schemering,
die over ons leven ligt.
als een mooie herinnering.
Ook wolken
kwamen soms heel even,
ons leven binnen gedreven.
Maar net als aan de kust,
verdwenen ze weer.
er was er weer rust.
Ook het geluk,
dat was er ook heel even
en het is ons bij gebleven.
Ieder jaar groeide onze haag,
we zijn nog samen,
tot op de dag van vandaag.
Angst
angst voor liefde,
jezelf te laten gaan.
Angst om te verdrinken,
vertrouwen in een andere man,
in een nieuw bestaan.
Jezelf opnieuw ontdekken,
je weer aan een ander geven.
Een andere man,
een andere geur,
met hem samen leven.
De angst dat het mis zal gaan,
dat het niet lukt.
Dat je eens de deur
van de liefde weer
achter je dicht doet slaan.
Je houdt van hem,
de angst, die zet je klem.
Toch een keer in je leven,
zul je jezelf
een antwoordt moeten geven.
Als ik
Als ik me afzonderen zal,
met de behoefte om te verdwijnen.
Laat mijn hart dan weten,
dat ooit de zon weer eens zal schijnen.
Doe een klein gebed,
en vraag of Jezus mij dan redt.
Van de storm die diep in mij woed,
dan komt alles vast weer goed.
Bid dat ik mezelf weer vind ,
zeg hem ik was even blind.
Eventjes de weg weer kwijt,
zeg hem ook, hoe dit mij spijt.
Dat hij me de kracht mag geven,
om verder te gaan met mijn leven.
Geen verdriet meer en geen pijn,
maar een leven vol met zonneschijn.
Pagina 1 Pagina 2 Pagina 3
|
