Mark van Roosmalen is columnist bij het Brabants Dagblad
Motorduivel
Zittend op een terrasje mag ik graag mijn medemens in ogenschouw nemen. Mensen bekijken is een dankbare bezigheid. Zeker als ze vermomd zijn als wielrenner of, zoals nu gebeurde, op een motor aan komen zetten. Deze was helemaal in het zwart gekleed. Hij bekeek door zijn glanzend helmvizier het terras. De aanblik beviel hem, want hij zette zijn machine stil, sloeg het vizier op en stapte af. Hij wist de aandacht van het hele terras op zich gericht.Toen hij zich van zijn helm ontdeed zagen we een klein vriendelijk hoofdje, brilletje, kalend. Een groot verschil met de zwarte ridder die zojuist aan was komen zoeven. Mijn vrouw en ik herkenden hem onmiddellijk als de boekhouder die vroeger bij ons in de straat woonde. Hij prikte in zijn vrije tijd vlinders in een album en kweekte fuchsia's. Mijn vrouw stelde vast dat hij alleen was. "Hij zal toch niet bij zijn Anneke weg zijn?" Hij kwam bij ons zitten. Het terras had zich teleurgesteld afgekeerd van de bleke magere verschijning. Motorrijders vallen nogal eens tegen als ze zich uit het leer pellen. Mijn vrouw zocht vergeefs naar zijn trouwring. "Je hebt daar wel iets onder je kont" probeerde ik macho, met mijn hoofd naar zijn motor wijzend. Hij roerde rustig in zijn kopje thee. "Ja," zei hij, "ik schrijf hem in 12 jaar af en ook belastingtechnisch zitten er leuke kantjes aan, als je de weg weet." "Hoe is het met Anneke?" vroeg mijn vrouw.