Door Joelle Boekhold en Marjolijn Munnich
Dongen – Het is zaterdagochtend. We
lopen door de Paukenlaan in Dongen. Hoe dichter we bij het huis aan komen, hoe
spannender het wordt. Want dáár woont een echte heks. Ietwat zenuwachtig staan
we voor de deur, wie gaat er aanbellen? Maar belangrijker, wie gaat er open doen?
Hulpjournaliste Joelle Boekhold (12) uit Etten-Leur drukt dapper op de bel. De
deur zwaait open….
Voor ons staat een jonge vrouw met een
vrolijk gezicht. Ze draagt een lange rode jurk. Op haar neus staat een eigenwijs
brilletje. “Hallo! Ik ben Anke, kom binnen”, roept ze. Hoewel Anke Dijkstra (26)
totaal niet lijkt op de enge heksen die we kennen uit films, blijven we alert.
Eenmaal binnen verdwijnt onze angst als sneeuw voor de zon. In de keuken hangt
een schoolbordje waarop ‘Merry Meet’ geschreven staat. De woonkamer is gezellig,
er brandt wierrook. Vier katten besnuffelen het bezoek uitvoerig. Naast een
boekenkast staat een bezemsteel. Een punthoed ontbreekt ook niet. Nadat Anke ons
heeft voorzien van een drankje (géén heksenbrouwsel) is Joelle klaar voor het
interview. Met haar vragenlijstje binnen handbereik stelt ze zelfverzekerd haar
eerste vraag.
Hoe ben je erachter gekomen dat je
heks bent?
“Ik vond hekserij altijd al interessant. Op mijn zeventiende ben ik me er pas
echt in gaan verdiepen. Ik kocht boeken over magie en rituelen. Door veel te
lezen kwam ik er achter dat ik in het verleden dingen heb gezien en gehoord die
je alleen kunt horen of zien als je heks bent. Tijdens een heksenworkshop ben ik
er achter gekomen dat ik een geboren heks ben; ik heb het via mijn voorouders
heb meegekregen.”
Wat is er zo bijzonder aan heks zijn?
“Ik voel me er
vrij door. Daardoor voel ik me zekerder. Ik kan
doen wat ik wil. Ik geniet ontzettend van de natuur en wat de natuur mij geeft.”
Waarom begroeten heksen elkaar met Merry Meet?
“Voor ons is het een vriendelijke manier om goedendag te zeggen. Wanneer heksen
afscheid van elkaar nemen, zeggen ze ‘Blessed be’, met deze woorden wens je
iemand het beste.”
Wanneer mag je jezelf heks noemen?
“Het
mooie aan hekserij is dat op zo’n vraag niet echt een duidelijk antwoord gegeven
kan worden. Je hoeft jezelf
geen heks te noemen; de een noemt zich zelf een wiccan of spiritueel begaafd. Je
bepaalt zelf hoe je je noemt.
Ik vind dat jezelf niet wiccan of heks mag
noemen als je het alleen maar interessant vindt of toevallig net een boek hebt
gelezen.”
Hoe vindt je omgeving het dat je
heks bent?
“Mijn vriend Dennis vindt het erg interessant. Dat is belangrijk; als hij niet
snapt wat ik doe, wordt een relatie lastig. Mijn ouders zijn christelijk, zij
vinden hekserij duivels. Ze laten me wel mijn gang gaan. Toen ik nog bij hen
woonde, in Friesland, keken mensen me altijd vreemd aan. Ik kon me daar niet
goed ontwikkelen. Ik woon nu een jaar in Dongen. Sindsdien ben ik sterk gegroeid
als heks. Aan vreemden vertel ik niet veel over mijn heksenbestaan, tenzij ik
het gevoel heb dat ze echt geïnteresseerd zijn.”
Ben je er vaak mee bezig?
“Ik maak wel eens brouwsels; kruidentheeën. Of ik probeer mensen te helpen via
internet. Verder lees ik veel over magie. Soms ga ik naar het bos om te
mediteren of rituelen uit te voeren.”
Hoe denk je over zwarte heksen?
“Ik geloof niet in zwart of wit. Ik ben van
mening dat je moet kunnen doen wat je wilt, zolang je niemand kwaad doet. Er is
een regel van drie; als je iemand iets aandoet, komt dat in drievoud bij je
terug. Dat moet een heks altijd in gedachte houden.”
Wat vind je van heksenboeken, waarin spreuken en tips staan?
“Heksenboeken kunnen handig zijn. Deze
boeken zijn vaak geschreven vanuit de waarheid van de schrijver. Je kunt er wel
je eigen waarheid in vinden. Ik ben zo eigenwijs dat ik liever zelf dingen
uitvind.”
Na een uur heeft Joelle antwoord op al haar vragen. Ze kijkt tevreden. Anke
besluit ons mee te nemen naar het bos, naar de plek waar zij graag mediteert.
Het is er stil; behalve het geritsel van blaadjes en gefluit van vogels is er
niets te horen. Even lijkt het er op dat de kwade heks in Anke ontwaakt, als ze
uit haar rugzak een glazen bol, een dolk
(Athame) en wierrook haalt. Bij het zien van onze
verschrikte gezichten legt ze lachend uit dat ze deze spulletjes gebruikt om
‘het kwaad’ op afstand te houden. Gelukkig maar! Joelle is klaar voor haar
eerste meditatiesessie met een echte heks. Het wordt stil; de blaadjes ritselen
niet meer. De vogels lijken te slapen. Anke en Joelle zitten met gesloten ogen
tegenover elkaar, hun gedachten lijken mijlen ver weg. Het ziet er vredig uit.
Wie had dat gedacht?
