~Lughnasadh~
7 augustus

Lughnasad is een eerste viering van de oogst waarbij dank wordt gezegd voor de vruchten van de aarde. Het is ook een wake voor de Keltische god van de Zon, Lugh, van wie gezegd wordt dat hij op deze dag afdaalde in de Onderwereld (als het licht van de zon afneemt). Het feest werd gevierd met spelen en wedstrijden, dansen en rituele vuren. De Saksen noemden dit oogstfeest halfmaesse of Lammas, het Feest van het Brood. De Romeinen vierden de geboorte van de Godin Diana en de Grieken vereerden Artemis, die beiden Godinnen waren van de Dieren, het Woud en de Maan. Ook Lammas genoemd door de anglicaanse kerk, die deze dag aanpste als St. Peter's Day, waarop de kerken gezegende broden uitdelen. Ook werd de 13e augustus door de oude Romeinen en de heidense Italianen gevierd als de geboortedag van de Godin Diana. Deze dag werd weer door de christelijke kalender aangepast als Maria-Hemelvaart.



Lughnasadh is een moment van genieten van een welverdiende rust na gedane arbeid. Een tijd van analyseren en evalueren, de voorbereidingen voor de komende donkere tijd, waarin we terugkijken op het jaar en teren op de oogst van de zomer.


Ideeën voor de viering van Lughnasadh

- Offer slechte gewoontes of dingen die je niet (meer) wilt in je leven door symbolen hiervan in het Jaarfeestvuur te gooien;
- Bak een brood in de vorm van een man en offer het tijdens het ritueel. Maak het een deel van je feestmaal, maar vergeet niet een stuk te bewaren voor de goden;
- Neem de tijd om daadwerkelijk vruchten te plukken uit je tuin met je familie en/of vrienden. Als je zelf geen tuin hebt, zou je een ‘zelfoogst boerderij’ in de
omgeving kunnen bezoeken;
- Het maken van graanpoppetjes is een oude traditie voor dit feest;
- Verzamel je werktuigen (van Wicca of van je vak) en zegen ze om zo een nog rijkere oogst te realiseren volgend jaar;
- Dansen en spelletjes als verstoppertje;
- Deel je oogst met anderen die minder gefortuneerd zijn.

Volksgeloof/gebruik

De laatste korenschoof afsnijden zou ongeluk brengen, aangezien ze de Graangod vertegenwoordigde, die uit vrije wil zijn leven offerde opdat de cyclus van leven, dood en wedergeboorte, planten groeien en oogsten verder duurde. Oogsters gooiden allemaal tegelijk hun sikkel in de richting van de laatste schoof zodat niemand wist wie de Graangod had vermoord.
Van de laatste schoof vormde men een graanpop, symbool van Moeder Aarde, die men versierde met scharlaken linten van Cerredwin, de Keltische Moedergodin. De hele winter lang bleef die pop boven de haard hangen.