Op deze pagina’s wordt het ontstaan van het huidige dweilorkest beschreven. De feiten zijn gevonden in de boeken die vanaf het ontstaan van de eerdere boerenkapel tot op de dag van vandaag door verschillende leden zijn bijgehouden. Het kan zijn dat die informatie niet helemaal compleet is, want het is natuurlijk een weergave van degene die het heeft geschreven. Wellicht zijn er aanvullingen die niet zijn beschreven. Ik nodig dan ook graag iedereen, die aanvullende informatie over het ontstaan en de historie van het dweilorkest kan geven uit om dit (bij voorkeur per e-mail) te zenden aan B.Veuger de Poste 44 7913 RH HOLLANDSCHEVELD. E-mail: b.veuger@home.nl
Het is
ergens in de laatste maanden van 1975 wanneer enkele leden van Chr.
Muziekvereniging Juliana- de Bazuin besluiten om iets meer met hun muzikale
kwaliteiten te gaan doen dan alleen maar spelen in het plaatselijke
fanfare-orkest. Het idee ontstaat om een boerenkapel op te richten en de
vleugels uit te spreiden.
Het
bestuur van Juliana-de Bazuin heeft geen bezwaar, maar ziet niets in een nieuwe
afdeling van de vereniging. Financieel moet men zichzelf bedruipen, wel mogen de
instrumenten van de vereniging worden gebruikt. In die eerste tijd werd één
gulden contributie per week betaald om muziek van te kunnen kopen. De kleding:
een boerenkiel, een broek, pet, rode zakdoek en klompen worden door de leden
zelf betaald. Pas in een later stadium kunnen door inkomsten uit optredens de
aanschafkosten aan de leden worden terugbetaald.
Muziek
wordt aangekocht, een outfit uitgezocht en er wordt begonnen met repeteren. Op
de repertoirelijst komen walsen en polka’s voor, een enkele mars ontbreekt
niet. Veelal Egerländer muziek, passend bij een boerenkapel.
Voor de outsiders: een zende is een zeis
waarmee vroeger het gras werd gemaaid. De zeis is langzaam maar zeker totaal
verdrongen door moderne maaimachines maar toch zie je af en toe in de streek nog
wel eens iemand bezig met een zende. Het maaien met een zende is een kunst, een
nog grotere kunst is het scherp maken van de zende. De zende “aarden" (of
de zende "haren", dat is niet helemaal duidelijk) was werk voor de
kenners. Met een speciale hamer werd de zende bewerkt. Om het scherpen compleet
te maken werd het bewerkte gedeelte met een latje met aan beide kanten
amarilsteen verder gescherpt: het zogenaamde strijken (striek’n) van de zende.
Het zende-striek’n gebeurde met een zeker ritme, en aangezien muziek alles te
maken heeft met ritme paste de naam in alle opzichten bij de kapel. Hierbij het
ontstaan van de naam Zendestriekers verklaard.
In de
eerste jaren waren er gemiddeld niet meer dan 10 optredens per jaar, we vonden dat toen best veel, maar in
vergelijking met nu (2005) was dat weinig.
Op braderieën, bruiloften, jubilea, sportwedstrijden en feestelijke openingen
waren de Zendestriekers aanwezig voor de vrolijke noot. Na zo’n 3 jaar kwam er
in oktober 1978 de klad een beetje in. Tot eind 1983 gebeurde er niet veel: de
aanvragen werden schaars en hoewel het er
vaak op leek dat de kapel op sterven na dood was bleef er onderaards toch iets
gloeien. In september 1983 zijn er enkele fanatiekelingen die de draad weer
oppakken en de leden bij elkaar roepen. Ermee stoppen of doorgaan was de vraag.
Gelukkig was iedereen bereid om zich in te zetten voor het voortbestaan van de
kapel en er werd weer wekelijks gerepeteerd. Voorzitter werd Albert Tibben, Ben
de Jonge werd penningmeester, een functie die hij nu (2005) nog steeds vervult,
gecombineerd met het voorzitterschap.
Eind
1989 / begin1990 breekt er weer een
periode van rust aan binnen de kapel. Enkele leden zijn het repertoire een
beetje beu en er wordt druk gespeculeerd om afscheid te nemen van de boerenkapel
en verder te gaan als dweilorkest. Met een serie aanvragen van
volleybalvereniging Olhaco wordt hieraan daadwerkelijk gestalte gegeven: veel
van het ‘vertrouwde’ repertoire verdwijnt en er komen wat vrolijke
meezingers voor in de plaats. Het aantal aanvragen neemt weer toe en er lijkt
een nieuwe weg te zijn ingeslagen. De traditionele boeren-outfit wordt vervangen
door een spijkerbroek met T-shirt, de naam Zendestriekers blijft. Voor meer
naamsbekendheid werden voor het eerst (gesponsorde) reclamefoto’s gemaakt en
uitgedeeld bij de optredens. Van de opbrengsten worden o.a. instrumenten gekocht
en geschonken aan Juliana- de Bazuin. Van de ietwat afstandelijk houding van het
bestuur bij de oprichting is geen sprake meer, de Zendestriekers zijn een
volwaardig onderdeel van de vereniging, zij het nog niet formeel. De
samenstelling is in de loop der jaren verschillende
keren verandert, de gezellige onderlinge sfeer is echter al die jaren gebleven.
Gerepeteerd wordt er nauwelijks, veel te druk met optredens. Het repertoire is
inmiddels (1995) volledig aangepast aan dweilorkestniveau en er wordt niet meer
‘van papier’ gespeeld.
Het is
medio 1998 wanneer er stemmen opgaan om na het oude repertoire ook afscheid te
nemen van de al jaren zo vertrouwde naam. Tijdens een ietwat tumultueus optreden
wordt door (Ben de Jonge?) met een zinspeling de nieuwe naam voor het dweilorkest
bedacht en iedereen was meteen enthousiast. Omdat een naam alleen niet genoeg
is, maar ook de outfit als beeldbepalend wordt ervaren wordt meteen besloten om
dan ook maar de reserves aan te spreken en meteen iedereen in het nieuw te
steken. Op initiatief van Bernhard Kreeft wordt een bijzondere multifunctionele
kledingcombinatie samengesteld, voorbereid op ieder weertype. Vanaf 1 januari
1999 zijn de Zendestriekers passé en is Hollands Geweld geboren.
Albert
Tibben, gezichtsbepalend voor zowel boerenkapel als dweilorkest doet “afstand
van de troon” en Ronald Kroesen neemt vanaf dat moment de muzikale leiding
voor zijn rekening.
Een
omvangrijke mediacampagne brengt ons onder de aandacht van velen en de aanvragen
stromen binnen.
Hollands
Geweld is inmiddels niet meer weg te denken. Op veel feesten in de wijde omtrek
is het populaire dweilorkest te gast geweest om de feestvreugde te verhogen en
in veel gevallen zelfs te bepalen!
In al
die jaren is echter nooit de moeite genomen om een eigen CD uit te brengen. Het
repertoire wisselde regelmatig ondanks dat er vanwege drukte met optredens bijna
niet werd gerepeteerd. Nummers ontstonden als vanzelf en spelen voor publiek is
ook veel leuker dan spelen voor een microfoon. In 2006 is het 30 jaar geleden
dat de kapel werd opgericht en het 25-jarig jubileum werd stilzwijgend
overgeslagen. De rustige jaren (1978-1983) in aanmerking genomen wordt dus
eigenlijk het 25-jarig jubileum gevierd in plaats van het 30 jarig jubileum.
En nu
(eind 2005) wordt het echt tijd om daar toch maar eens wat aandacht aan te
besteden. Het is dan ook uniek dat er een repetitieschema is opgesteld om
eindelijk een eigen CD op te nemen, die in april 2006 het levenslicht moet zien.
Tal van activiteiten zijn gepland om dit jubileum in 2006 kracht bij te zetten.