Momenteel loopt er een haat-petitie tegen mijzelf. Opgericht door zogenaamde "sympathisanten" van het asiel; die menen te weten hoe het er in het asiel aan toegaat.
Deze mensen heb ik echter, in de 4,5 jaar dat ik -onbezoldigd- gewerkt heb in het asiel, er nooit mogen zien.
Voor diegenen die aanhalen dat ik dit allemaal doe omdat ik 'ontslagen' ben: ik heb een betaalde job als bediende, in mijn vrije tijd hielp ik in het asiel.
Elk weekend, en vaak ook door de week; was ik aanwezig. Hokken schoonspuiten, kattenbakken leegmaken, poetsen, verzorging van dieren. Voor velen een 'vies' werkje waar men zijn neus voor ophaalt. Zeker als je al een hele week full time gewerkt hebt, is het niet altijd vanzelfsprekend je vrije tijd te spenderen aan vrijwilligerswerk. Directie, sympathisanten, mensen die nu beweren dat ze vertrouwd zijn met de werking van het asiel.. Waar waren jullie al die weekends?
Vaak heb ik er zitten ploeteren met nog 1 of 2 personen, veel te weinig mensen voor zoveel dieren. Geen dierenarts te bekennen, geen directie, en zeker niet in de zomermaanden.. Zij lagen waarschijnlijk liever in de zon, dan een kijkje te komen nemen naar hun eigen dieren, waar zij zogenaamd 'zoveel mee inzitten'. Als ik hen dan per mail op de hoogte bracht van de ziektes die de katten hadden; van een aangereden hond die onderzocht moest worden.. Kreeg ik niet eens reactie terug. Dit was blijkbaar nog teveel moeite. Er werd dan ook geen gevolg gegeven aan de ziektes. De dieren kregen geen medicijnen. Ten einde raad heb ik dan zelf, zoals in de krant ookal verschenen is, dieren uit het asiel naar mijn eigen dierenarts gebracht, om ze op mijn kosten te laten behandelen. Daarna heb ik ze altijd netjes terug gebracht naar het asiel, en ben ik ze op verschillende tijdstippen nog extra medicatie gaan toedienen (permanente opvolging), die mijn dierenarts me had meegegeven. Ik heb ook dieren moeten laten inslapen, die helaas al stervende waren.
Snachts opstaan voor papfleskittens, op eigen kosten naar gedragstherapeuten, dierenartsen, trimmers.. Nooit vroeg ik hier een cent van terug, nooit vroeg ik hier waardering of een bedankje voor. Dat interesseert mij allemaal niet. Het enige wat mij interesseert: de dieren.
En daar draait het hier allemaal om. Dierenwelzijn. Respect voor dieren. De laag bij de grondse aantijgingen die op de petitie van het asiel, over mij gezegd worden; zijn pure onzin, leugens; en echte scheldtirades. Dit gaat niet meer om dieren; dit gaat om een afrekening; een vete tegen Michelle.
Nu, meer kan je eigenlijk ook niet verwachten van het asiel. De steunbetuigingen en ordinaire reacties van hun zogenaamde "symphatisanten' en familieleden, maken weer maar eens duidelijk uit welk hout zij gesneden zijn; hoe vals, hoe gemeen, hoe egocentrisch zij zijn. Hoe slecht van inborst; voor mens Èn dier.
Het asiel is een belangrijke bron van looninkomsten voor de dochters van de oprichtster van het asiel. Het is een familiebedrijf, waarin liefde en warmte voor dieren ver te zoeken is. Er gaan zelfs getuigenissen van ex vrijwilligers terug tot de jaren 70. Allen worden zij afgeschilderd door het asiel als 'misnoegde vrijwilligers'. Ik zou ook geen hart hebben voor dieren en alleen op zoek zijn naar sensatie.. Ik ben al sinds mijn 9 jaar vegetariÎr; ik kan nog geen vlieg doodmeppen. Waarom zou ik mij zoveel werk, zoveel miserie op de hals halen, als dit allemaal niet waar zou zijn? Er doen nu ook de geruchten de ronde dat de fotos van de dieren op de petitiesite, niet van het asiel zouden komen! Wat denkt het asiel dan, dat ik al die dieren ergens op straat heb opgepikt en ze dan heb gefotografeerd om ze dan te gebruiken tegen hen?? Waarom zou ik dit in godsnaam doen? Ik zou ook 4,5 jaar undercover voor een andere organistatie hebben gewerkt om fotos e.a. te kunnen verzamelen. Wat een spookverhalen! Wie zou nu zover gaan!?
Er zijn nog heel wat filmpjes en fotos, genomen in het asiel in de maand juli van dit jaar. Dit fotomateriaal wordt door ons echter alleen vrijgegeven aan de bevoegde instanties. Zodra zij ons groen licht geven, zullen deze openbaar gemaakt worden. De omgeving van het asiel is duidelijk herkenbaar op dit fotomateriaal.
De scheldpartijen aan mijn adres, die komen van familie en vrienden van het asiel, raken mij niet.
Wat mij wÈl kwetst, is dat de dieren die ik heb zien sterven; hierdoor zelfs na hun dood; geen enkel respect krijgen op deze manier.
De beelden van hun lijdensweg flitsen voortdurend door mijn hoofd.
Zij hebben de hel gezien.
De hel, die Dierenbescherming Limburg heet.