Vervolg: Leven met.......

STEL JE VOOR.

Voor jullie mij gevoelloos noemen,
omdat ik niet kan wenen.
Voor jullie nu mijn ruiten ingooien,
met harde, scherpe stenen.
Voor jullie mij een zwakkeling noemen,
omdat ik niet meer kan presteren.
Stel je toch eens,
- al is het maar heel even -
stel je toch eens ....,
op mijn plek.

ACCEPTEREN.

Vroeger ging alles vanzelf goed,
nu heeft het gevolgen.
Als iets niet gaat zoals ik wil,
word ik er weer mee geconfronteerd.
Dit kan ik niet zomaar negeren,
en zal het moeten accepteren.

UITVALLEN.

Vandaag kan ik niets meer.
Dat is niet alleen vervelend.
Het doet verdomde zeer.
Dat ik het moet uitstellen.
Iets simpels even optillen,
is wat ik gewoon zou willen.
Op die momenten moet ik even rusten,
en hier in berusten.
Af en toe kan ik er niet tegen,
"dan weet ik al", dit duurt niet even.
Eerst maakte het mij bang,
nu duurt het naar mijn zin veel te lang.

EVEN WEG.

Ik wil hier even weg, niet ver, niet dichtbij.
Naar iets dat niets is, waar niemand me mist.
Waar niemand me roept, niemand me zoekt.
Waar niemand is, niemand me vindt.
Waar niemand me kent, waar ik alleen ben.
Naar een plek waar ik mezelf kan zijn.
Ik wil hier even weg, niet dichtbij, niet ver.

GRENS VERLEGGEN.

Het is moeilijk uit te leggen,
toch wil ik mijn grens verleggen.
Ik probeer het keer na keer,
het niet lukken doet mij zeer.
Toch blijf ik steeds proberen.
Dit is mijn manier om niet op te geven.
Het verleggen van mijn grens gaat traag,
ik wil vooruit, niet morgen maar vandaag.
Het is niet moeilijk om te zeggen,
"even mijn grens verleggen".
Maar in het echt, is dit een gevecht.

HEIMWEE.

Heimwee naar vroeger,
het voelde zo goed.
Wat moet ik doen,
om weer te zijn zoals toen.
Waar moet ik zoeken?
Help me, ik ben zo moe.

ANDERS.

Anders zijn de dagen.
Anders zijn de nachten.
Anders zijn mijn vragen.
Anders zijn mijn krachten.
Anders is mijn lichaam,
maar zeker niet mijn geest.
Ben anders nog steeds,
die ik altijd ben geweest.

ERGERNIS.

Van het ene op het andere moment,
bepalen sommige dat je anders bent.
Zo gewoon, je gaat bij elkaar op bezoek,
dan word je ziek en is het andere koek.
Zo leer je keihard je vrienden kennen,
terwijl je al zoveel hebt om aan te wennen.
Je gaat ondanks alles door met leven,
terwijl je door anderen al bent afgeschreven.
Maar door die sukkels om je heen,
blijf je misschien wel op de been.
Om het hele zooitje te laten weten,
dat ze je ten onrechte hebben vergeten.

KEERPUNT.

Zal ik het begin terugvinden,
van het eind dat ooit begon?
Welke afslag zal ik nemen,
terug of toch vooruit?
Welke richting ik ook neem,
ooit bereik ik het keerpunt.
En kom zo op de "goede" weg,
naar het begin van het eind,
dat ooit begon.

ALLEEN.

Al zijn er mensen om mij heen,
toch voel ik me onbegrepen en alleen.
Niemand weet hoe ziek ik me voel,
daarvan weet ik zelf het meest.
Er zijn mensen die het proberen,
het echt begrijpen kunnen ze niet.
Het is te moeilijk om uit te leggen.
Tussen al die mensen kijk ik om me heen,
zoekend naar iemand die dit herkent,
maar ook dan blijf ik alleen.

©mb