Josca was een geval apart. Nadat we Falco al ongeveer anderhalf  jaar hadden, wilde mijn vrouw een hondje voor haar, en een speelkameraadje voor Falco.

Via  bemiddeling van " Stichting Noord-Nederland "  zochten wij een hondje, niet al te groot, zwart lang haar en het liefst wat leeftijdsverschil met Falco, onze border. 

En wat kregen we.....een kruising Pumi met een Puli. de tegenpool van een border, lui, bang voor natte poten, met regenachtig weer kreeg je haar niet naar buiten. Het liefst lag zij met haar buik tegen de verwarming omhoog, de voorpoten naar voren en de achterpoten naar achteren. Met behendigheid zette ze het op een lopen, nee, niet wat je denkt, zeer actief, maar gauw weg van de behendigheidsbaan, want daar wordt je alleen maar moe van. En raad eens hoe oud ze was, vijf dagen jonger dan onze border.

 

 

Achteraf gezien was het een hond  met vele verkeerde eigenschappen, maar toch, ze vertoefde  meer dan 11  jaar bij ons. Februari 2006  is ze nog 13 jaar geworden. En waarom, ze had charisma, karakter. Ze was dan wel geen werkhond, maar een waardige huishond was ze wel. Ze was het vriendje van Falco geweest, had ze na twee maanden van weifelen, onze nieuwe border, Fire,  in haar hart gesloten, en begon ze aan haar tweede jeugd. Spelen, spelen en nog eens spelen, dat kon ze op haar oude dag met een pup waar ze alles van toeliet, maar nu was het toch wel een oude dame. Ze begon een beetje te snauwen. Lichtelijk staar op de ogen en de stramheid nam ook toe. Maar ondanks dat, het leiderschap had ze over Fire.

Echter, net voordat we een weekje op vakantie gingen, heb ik Fire & Josca nog even in het bos uitgelaten. Vrolijk kwamen we thuis en zo van het ene moment op het andere moment, zag ik Josca zwalken met haar achterpoten en zij kon nog maar net in huis komen, waar ze neerviel. De dierenarts concludeerde dat ze een beroerte gehad had. Staan op haar poten kon ze niet meer en ze keek wereldvreemd. 

Een dag later, 28 juli 2006, hebben we een eind aan de misère gemaakt, door haar te laten inslapen, omdat een oppepmiddel van de dierenarts vrijwel niets heeft uitgehaald.

Achteraf blijf je wel met een wrang gevoel zitten, omdat we na de vakantie een nieuwe border collie pup gingen ophalen en temeer daar we Josca hierin een opvoedkundige taak toebedacht hadden. 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

In eén ding was ze zeer goed, eten. Ze kauwde haar eten niet, ze schrokte het zo op. Bij haar vorige eigenaar had ze als pup seniorenbrokken gekregen. Bij ons thuis deed ze in het begin haar ontlasting, draaide zich om en at het weer op. Het is nu grotendeels over, maar je moet er nog steeds om denken. En natuurlijk, als je dat van die seniorenbrokken hoort, dan is de link wel snel gelegd. Maar ja, zeker weten doe je het nooit.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

28-07-2006