Ciska zelf werd geboren op 26 januari 1915 te Berlicum en overleed op vrijdag 07-04-2006 op de hoge leeftijd van 91 jaar.
In haar jonge jaren woonde en werkte Ciska bij een boer in Tilburg, plichtsgetrouw fietste zij een keer in de maand naar haar ouderlijk huis in Berlicum en na het eten van een boterham fietste zij weer terug naar Tilburg.
Als het donker werd vond ze haar weg terug met slechts het schijnsel van het carbid lampje voor op haar fiets, op een avond ging haar lampje kapot en waar ze ook aanklopte, niemand bood hulp, noodgedwongen moest Ciska haar tocht in het donker voortzetten.
Maar toen werd ze aangehouden, omdat ze zonder licht reed onverbiddelijk werd ze op de bon geslingerd en moest te voet verder, Ciska had nog een lange weg te gaan er was geen verlichting en het was pikdonker.
Doodsbang en met angst in het hart dat zij te laat binnen zou zijn, vervolgde Ciska huilend haar weg uiteindelijk kreeg zij hulp van een passerende fietser het carbid lampje werd bij een kennis gemaakt en zo kon en mocht Ciska weer fietsen.
Maar toen ze eindelijk veilig en wel binnen was, wachtte haar weer een boze werkgever er was geen begrip, ze werd gewoon niet geloofd.
Dit verhaal staat voor het leven van Ciska.
Tegenslagen, teleurstellingen, verdriet en pijn liepen als een rode draad door haar leven waar het leven anderen toelachte, leek de zon voor Ciska niet op te gaan.
Zo werd haar ooit eens op school een paar mooie witte schoentjes beloofd, als ze een hele maand op tijd op school zou komen, voor Ciska een bijna onmogelijke eis temeer omdat men van de moeilijke thuissituatie op de hoogte was Ciska ging sowieso graag naar school, dat was niet het probleem ze moest thuis zoveel doen dat de school er vaak bij inschoot toch deed ze alles om de schoenen te verdienen.
Om al haar taken in en rondom de boerderij op tijd klaar te krijgen, stond ze extra vroeg op het lukte het haar op tijd naar school te gaan, met haar gehandicapte broer op de rug.
Maar op de laatste dag kwam ze, buiten haar schuld, toch te laat de schoentjes stonden klaar … maar Ciska had het nakijken.
Hoe hard ze ook haar best deed altijd was daar de teleurstelling altijd was het net niet goed genoeg.
Zo zijn er vele verhalen over het leven van Ciska te vertellen tot haar 39 ste heeft zij zich altijd een plaatsje in de samenleving moeten veroveren toen had Ciska samen met Harrie al een eigen gezin.
Een hersenbloeding gaf toen een andere wending aan haar leven toen was daar de klik dat het voortaan anders moest het maakte haar tot een andere vrouw,een vrouw die haar leven niet meer door anderen of door omstandigheden liet bepalen.
Een hardwerkende vrouw die zichzelf doelen wist te stellen doelen die zij ook wist te bereiken, een vrouw die erin slaagde verloren kansen uit het verleden werkelijkheid te maken.
In dat streven en geďnspireerd door haar dochter, haalde ze zelfs haar eerste diploma Ciska was toen 53 jaar oud.
Bij alles wat ze deed stond het geluk en welzijn van haar gezin voorop Ciska is lang actief geweest.
Waar anderen met pensioen of in de Vut gingen heeft zij tot haar 82ste gewerkt maar in 1997 begon ze geestelijk achteruit te gaan.
Na het overlijden van Harrie in 2002 verhuisde Ciska naar St. Jozefzorg Ciska was toen al aan het dementeren en bij het verzorgingshuis kreeg ze de zorg die ze nodig had na enige gewenning heeft Ciska het hier echt naar haar zin gehad.
Toen ging het niet goed meer met haar, de laatste weken lag Ciska erg slecht de laatste week reageerde ze zelfs niet meer op haar omgeving,behalve als ze iets bij de deur hoorde, dan lichtte zij haar hoofd op het leek of ze ergens op wachtte en was erg onrustig.
Ciska kreeg toen de nodige medicatie om haar rustig te houden maar Ciska bleef vechten ze was taai en bleef het leven vasthouden.
Vrijdagmorgen 07-04-2006 heeft ze het leven dan eindelijk los gelaten.
Ciska was het tweede kind,Francisca was de naam die zij bij haar geboorte kreeg uiteindelijk zou het gezin vijf jongens en drie meisjes rijk zijn.
Het grote gezin Bissels had het niet breed en op de boerderij moest er hard gewerkt worden daar kwam nog bij dat drie broers van Ciska invalide waren en alle drie hadden zij extra zorg nodig Ciska had dan ook geen makkelijke jeugd.
Vanaf haar elfde jaar heeft ze hard moeten werken en deelde ook in de zorg van haar broertjes het waren toen al zware verantwoordelijkheden die op op haar jonge schouders rusten.
Hoewel ze dat graag had gewild heeft ze door alle moeilijke omstandigheden niet of nauwelijks scholing gehad maar ook daarna leek haar leven altijd ten dienste te staan van anderen.
Het was op de kermis in Tilburg waar ze Harrie Timmermans ontmoette net als zij werkte ook hij op een boerderij ze kregen verkering en trouwden op 10 mei 1938 maar ook die dag was het hun niet gegund om er van te genieten, diezelfde dag werd Harrie door zijn baas geroepen en moest werken na een tijd bij een tante te hebben ingewoond kreeg het jonge paar een eigen woning.
Tot hun grote vreugde werd het jaar daarop het eerste kindje Rieki geboren, maar een jaar later overleed Rieki later door een noodlottig ongeluk.
Het verlies en het verdriet was erg groot.
Hetzelfde jaar werd Piet geboren en twee jaar later kwam Zus.
Hoewel de oorlog was uitgebroken had het jonge gezin niets te kort om zijn gezin te onderhouden heeft Harrie zich veel met smokkelen bezig gehouden hij werd opgepakt en in Duitsland te werk gesteld.
Gelukkig kwam hij weer veilig thuis.
In 1945 werd Jo geboren en met tussenpozen van twee en drie jaar kwamen Marij, Frans en Johanna.
Met de gewone ups en downs was het een goed huwelijk, naast de zorg voor de kinderen en het huishouden bleef Ciska ook in het arbeidsproces.
Na de oorlog kreeg ze werk bij slager Lejeune in Tilburg, daar ze 26 jaar heeft gewerkt.
Omdat Ciska regelmatig het nodige mee naar huis kreeg, had het gezin niet te klagen over 1ste klas vlees.
Als moeder was ze eigenlijk heel modern altijd ging ze met de tijd mee, niet alleen in haar opvattingen maar ook naar de mode.
De kinderen zagen er altijd eigentijds uit.
En als ze 16 werden konden ze kiezen voor een brommer, of een rijbewijs met hun 18e verjaardag, meestal werd het dubbelop.
Niets werd nagelaten om de kinderen de kans te geven hun talenten te ontplooien en ontwikkelen; Dansles, muziekles en de bijbehorende muziekinstrumenten, er werd thuis veel gemusiceerd en gezongen.
Naast een televisie hadden ze ook een bandrecorder met microfoon, altijd was het huis gevuld met muziek.
Alles wat Ciska in haar jeugd heeft moeten missen, heeft zij aan haar kinderen gegeven, ze kregen werkelijk alles wat hun hartje begeerde.
In alles stond het geluk en welzijn van haar kinderen voor ogen, en als gezin werd er gezamenlijk ook veel ondernomen.
En soms werd het nuttige met het aangename verenigd.
Zo gingen zij met z'n allen gezellig buntgras maaien, ieder met z'n eigen sikkeltje, werd er zoveel mogelijk gemaaid.
De grote bossen werden op zolder op de grond gelegd, waarna de kinderen uit de buurt werden uitgenodigd om erop te spelen het plezier was groot en …. het gras werd gedorst, het zaad werd verzameld en … verkocht.
Ook dat geld kwam ten goede van het gezin.
Alles wat zij met haar kinderen deed, deed zij ook met haar zes kleinzoons en zes kleindochters, Ciska was trots op al haar kleinkinderen en was erg betrokken, goede rapporten werden beloond en slechte rapporten kregen moppers.
Natuurlijk werd er opgepast,ook ging ze mee kijken naar de zwemles en als het bramentijd was dan werden er bramen geplukt.
Maar hoe graag de kleinkinderen oma zagen komen, dat gold niet voor haar kookkunst.
Blij was ze ook met haar 19 achterkleinkinderen en ook naar hun was Ciska precies hetzelfde.
Ook is ze zelfs een achter - achterkleinkind rijk.
Maar met de jaren nam van Harrie en Ciscka de gezondheid steeds meer af.
Verhuizing naar een verzorgingshuis zou wenselijk zijn, maar zowel Harrie als Ciska verkozen het om in hun eigen huis te blijven wonen.
Toen Harrie in 2002 overleed, was Ciska al aan het dementeren, liefkozend streek ze hem over zijn wang en zei; toch was hij lief.
Nu Harrie haar niet meer kon verzorgen, was verhuizing naar een verzorgingshuis onvermijdelijk, ze vond het niet leuk, maar na wat overgangsproblemen leefde ze helemaal op.
Ze was niet alleen geliefd bij het personeel, maar kon het ook goed vinden met de medebewoners.
Dit was in vogelvlucht het leven van Ciska Timmermans een vrouw gewaardeerd en gerespecteerd als moeder, schoonmoeder, oma, overgrootmoeder en betovergrootmoeder.