Boeken zijn helemaal niet saai!

'Dit is voorlopig het laatste interview dat ik geef!' Paul van Loon heeft het zo druk dat hij niet meer toekomt aan schrijven.  Voor de kinderboekenweek moet hij het boekenweekgeschenk schrijven, maar daar staat nog geen letter van op papier.  De auteur van griezelboeken is razendpopulair.

Druk?
Ontzettend, na dit interview wil ik een paar maanden alleen wijden aan het schrijven.  Iedere dag is er wel wat.  Dit is al het tiende interview van deze week.  En iedereen zegt dat hij maar een halfuurtje nodig heeft, maar bij elkaar loopt dat wel op. Daarnaast ga ik ook nog naar scholen en dan ben je al zo een hele dag kwijt. Maar ook daar stop ik even mee.

Hoe ziet een dag van jou eruit?
 's Ochtends breng ik eerst mijn dochter naar school. Thuis doe ik dan wat huishoudelijk werk, zoals strijken en stofzuigen. Om elf uur komt meestal de postbode langs met brieven, die ik allemaal lees. Dat zijn er elke dag veertig of meer.

Veertig brieven per dag?
Ja en het houdt maar niet op. Daar ben ik dus wel even tijd mee kwijt. In het begin schreven vooral meisjes, maar tegenwoordig durven ook steeds meer jongens de pen op papier te zetten.

Ga verder met je dagindeling...
Tussen de middag moet ik mijn dochter weer ophalen. 's Middags lees ik en doe ik ideeën op.  Maar het echte schrijfwerk begint 's avonds.  Om een uur of negen ga ik achter mijn computer zitten en om een uur of één, twee ‘s nachts stop ik. Ik schrijf elke avond. Dat wil ik ook, want zo houd ik contact met het verhaal. Soms schrijf ik heel veel en soms ook maar een paar regels, maar ik moet schrijven.

De Griezelbus 3 vliegt de winkel uit.  Voor dit boek kreeg je een prijs omdat er  in één jaar meer dan 30.000 exemplaren van waren verkocht.  Komt er nog een nieuwe Griezelbus?
 Ik wilde er niet echt een serie van maken, maar dat is het intussen wel geworden.  De Griezelbus is geen Kameleon.  Eigenlijk is De Griezelbus  een heel groot boek dat te duur is om in één keer uitgegeven te worden. Daarom verschijnen er delen van. Als ik nieuwe ideeën krijg, dan verwerk ik die wel weer in een nieuwe Griezelbus.  Je kunt de delen trouwens ook heel goed apart lezen.  Als je de delen na elkaar leest zie je er wel meer in, omdat het verhaal van P. Onnoval doorloopt.

Gooi je wel eens verhalen weg? Verhalen die te gruwelijk zijn…
Vroeger verscheurde ik nog wel eens een verhaal.  Nu weet ik bij het idee al of het werkt of niet.  Als het idee goed is, dan wordt het verhaal meestal ook wel goed. Een verhaal van mij is overigens nooit gruwelijk. Ik houd niet van gruwelijke verhalen.  In een videotheek bij de afdeling horror zie je ook altijd van die gruwelijke films. Meestal is dat troep. Een verhaal wordt griezelig omdat veel dingen onuitgesproken blijven. In je fantasie moet het griezelen. Al die onsmakelijke beschrijvingen van gruwelijkheden hoeven voor mij niet.

In alle verhalen van jou komen veranderingen voor.  In Meester Kikker (een boek voor 7+) verandert een leraar in een kikker en in De Griezelbus veranderen mensen in vampiers, zombies en weerwolven.
Dat gaat automatisch.  Ik zit niet expres mensen te veranderen.  Meestal heb ik een boek af en dan zegt de uitgever: 'Er zit weer een verandering in!' Dat heb ik zelf niet eens door. Ik ga nooit zitten en precies bedenken hoe en wat ik moet beschrijven. In mijn hoofd zie ik een soort film en al die beelden wil ik op papier krijgen. Ik moet het eerst zelf voelen en meemaken, daarna kan ik het verhaal pas aan de lezers doorgeven.

Ik dacht dat je wel moe zou zijn van al die griezelverhalen en dat je daarom Nooit de buren bijten had geschreven. Een grumorboek.
Griezelen en humor tegelijk! Ik heb nog geen hekel aan griezelverhalen. Ik vond het gewoon leuk om een humoristisch verhaal te schrijven. De lezers vonden het ook heel leuk, want dat boek won meteen de Prijs van de Nederlandse Kinderjury en dat is nog niet voorgekomen bij De Griezelbus.  Er zal dan ook wel een vervolg komen. Ideeën heb ik genoeg, alleen geen tijd om ze uit te werken.

In de bibliotheek is nauwelijks een boek van jou te vinden.  De bibliothecaris zei: 'Als er eentje terugkomt, dan is het binnen een uur weer uitgeleend. De boeken zijn niet aan te slepen.' De boeken van Paul van Loon lees je voor je plezier en niet omdat het moet van school. Is lezen belangrijk.
Natuurlijk is lezen belangrijk. Een boek opent nieuwe werelden en nieuwe ruimtes. Je wist niet dat die werelden bestonden voordat je het boek las.  Elk boek is een verrijking van je leven. Ik houd alleen niet zo van die verplichte boeken. Als iets moet, dan is het al niet meer leuk. Als je toevallig een paar vervelende boeken leest, heb je voor de rest van je leven een hekel aan boeken. Boeken zijn helemaal niet saai, maar je moet wel de juiste zien te vinden. Ze noemen mijn boeken altijd 'leesbevorderend' omdat mijn lezers de boeken vrijwillig lezen.

Beroemde schrijvers krijgen vaak een straat of een laan die naar hen vernoemd wordt. Waar moet de Paul van Loonstraat komen?
Oh, dat is een lastige vraag.  Ik denk dat het in mijn geval voor de hand ligt dat een kerkhof naar mij genoemd wordt. Dat lijkt me wel wat. Of een busplein natuurlijk!

COEN PEPPELENBOS 

© Bumper september 1997
 

WOLTERS-NOORDHOFF ***  HOME *** ALFABETISCHE LIJST