Zodanig interveniëren bij ernstige psychiatrische en psychosociale crisissituaties, dat het probleemoplossend vermogen van het sociale netwerk (mantel of professioneel) rond de cliënt optimaal wordt benut en waar nodig wordt versterkt en waar mogelijk ook het copinggedrag van de van de geïdentificeerde cliënt verbetert. De crisissituatie wordt waar mogelijk benut om gedragsverandering voor de toekomst te stimuleren zodat de vaardigheid in het omgaan met crisis zowel van i.p. als van het systeem wordt verbeterd.

Werkwijze en methodieken uit de crisisinterventie, de leertheorie en de psycho-educatie worden geïntegreerd met een netwerkbenadering op systeemtheoretische grondslag en met psychiatrische interventies uit het domein van de acute psychiatrie.

Achtergrond is de veronderstelling dat de behandelaar niet verantwoordelijk is voor het doen verdwijnen van de symptomen maar de regie voert over een proces dat gericht is op het probleemoplossend vermogen van het systeem. Het systeem omvat zowel de cliënt als zijn sociale netwerk. Uitzondering hierop zijn situaties waarin de behandelaar de enige is die acuut gevaar kan afwenden.

Een crisis wordt gezien als een proces dat eindigt in een hervonden evenwicht, waarbij zowel intrapsychische als systemische factoren een rol spelen. Lijdensdruk ontstaat wanneer er een toename is van de draaglast boven de draagkracht. Het herstellen van het (systeem-) evenwicht kost arbeid: emotionele verwerking en oplossing van praktische problemen. Er wordt in beginsel gewerkt met twee crisisinterventoren: De ene spreekt met de cliënten, de ander is observator, commentator en gesprekspartner. Uit strategisch overwegingen kan gekozen worden voor een rolverdeling waarbij de ene de `wetende' (resp. bezorgde, steunende, enz.) is en de ander de 'onwetende' (resp. afstandelijke, degene die verantwoordelijkheid bij de cliënt legt, enz.). Het medisch-psychiatrische ingrijpen staat niet hiërarchisch boven maar naast andere vormen van methodisch ingrijpen.