Milieu training is een verzamelnaam voor leeractiviteiten die uitgaan van de interesses en verlangens van kinderen in hun natuurlijke omgeving. Een van de meest kenmerkende benaderingen voor milieu training is incidental teaching.

Incidental teaching -procedures zijn voor het eerst ontwikkeld door Hart en Risley om achtergestelde, jonge kinderen taal aan te leren. Het is een gedragsgerichte benadering, met ontwikkelingsgerichte invloeden. Men beschrijft het als een benadering waarbij men de omgeving zodanig organiseert voor kinderen, zodat ze uitnodigt om te intrigeren met en rond aantrekkelijke voorwerpen/activiteiten. Daarbij is er steeds een begeleider aanwezig die het kind ondersteunt en beloont tijdens de sociale interacties.

McGee en collega's pasten de incidental teaching -procedures aan voor kinderen met ASS. Zij richten het Walden Early Childhood Program op in 1985, een oefenschool waar het onderzoek naar incidental teaching vorm kreeg.
Bij incidental teaching instrueert men de student tijdens dagelijkse activiteiten, op basis van zijn interesses en motivatie. De leeromgevingen worden georganiseerd in het kader van de voorkeur van de student. Zij noemen een aantal voordelen van deze benadering:

• Er is een grote kans op generalisatie van de aangeleerde vaardigheden, aangezien het onderwijs plaatsvindt in de dagelijkse, reguliere setting.
• Een van de kernwerkpunten van incidental teaching is het leren nemen van initiatief binnen sociale interacties. Dit is iets waar personen met ASS het moeilijk mee hebben.
• Het is voor ouders vrij eenvoudig om incidental teaching-strategieen toe te passen in het dagelijkse leven van hun kind.

McGee en collega's onderzoeken het effect van een incidental teaching procedure op de taalvaardigheden van twee jongeren (12 en 15 jaar) met ASS met een lange institutionalisatiegeschiedenis (ongeveer 7 jaar). Zij besluiten dat incidental teaching effectief is in het bevorderen van de taalvaardigheden van personen met ASS, wanneer aangeboden in een aantrekkelijke en stimulerende thuisomgeving.

McGee, Krantz en McClannahan vergelijken incidental teaching met traditionele training procedures. Zij vinden dat incidental teaching -training aan drie taalvertraagde jongens met ASS (6, 8 en 11 jaar oud) resulteert in meer spontaan gebruik van voorzetsels en een grotere generalisatie dan de traditionele benaderingen. Zij adviseren dan ook dat deze benadering als basiselement zou worden opgenomen in de taalcurricula voor kinderen met ASS en andere ontwikkelingsstoornissen.

In een onderzoek naar de leesvaardigheden van een vijf- en een dertienjarige jongen met ASS, breiden McGee, Krantz en McClannahan de toepassing van incidental teaching uit. De onderzoeksresultaten tonen namelijk aan dat het verwerven en behouden van leesvaardigheden verbeterd is bij de twee jongens, na een incidental teaching training. De onderzoekers stellen ook generalisatie vast naar functionele leesvaardigheden en woordbegrip. Uit dit onderzoek besluiten McGee en collega's dat incidental teaching ook toepasbaar is voor het aanleren van andere dan vocale communicatievaardigheden.