Het Sociaal Competentie Model is gericht op het vergroten en/of verstevigen van de (sociale) competenties van de cliënten. We bedoelen hiermee dat de cliënten die vormen van gedrag geleerd worden waarmee zij zich in hun dagelijks functioneren zo goed mogelijk kunnen handhaven en zich verder kunnen ontwikkelen. De nadruk hierbij wordt gelegd op het leren.

Het sociaal competentie model gaat er tevens van uit dat het leren van nieuw gedrag de grootste kans van slagen heeft wanneer hierbij zo dicht mogelijk wordt aangesloten bij het gedrag wat de cliënt al kent en waarmee hij succes heeft gehad in zijn dagelijks leven. Wanneer cliënten in staat zijn in sociale situaties het passende gedrag te vertonen noemen we de cliënt competent of vaardig.

In het model spreken we van vaardigheden (gedrag) die de cliënt nodig heeft om bepaalde (sociale) taken te kunnen volbrengen. Wanneer de taken en de vaardigheden elkaar in evenwicht houden spreekt men van sociale competentie.

Om de cliënten dit gedrag te leren maken de behandelaren gebruik van een aantal technieken te weten:

• Negeren.
• Positieve en negatieve feedback.
• Gedragsinstructie, leeroefening.
• Techniek van de storende-helpende gedachte.
• Twee kolommen gesprek.
• STOP-techniek.