Son Rise ook wel Contact gericht spelen en leren genoemd (CSL): een liefdevolle en effectieve benadering van kinderen met autisme.

Contactgericht spelen is een methode voor kinderen met stoornissen uit het autistisch spectrum, maar ook met andere uitdagingen in contact en ontwikkeling, zoals niet lekker in je vel zitten, langzame ontwikkeling, aandachtsproblemen, spraakmoeilijkheden, ADHD, Rett, Downsyndroom, MCDD, etc. voor elke leeftijd, vanaf het moment dat je als ouder merkt dat er iets mis is, tot heel oud.

En zelfs voor kinderen waar niets mis mee is, is dit een heerlijke en ondersteunende manier van omgaan met elkaar.

Contactgerichte speelprogramma's:

• Zijn accepterend en niet oordelend
• Werken vanuit een hoopvolle en optimistische visie
• Zijn niet belastend voor kinderen, omdat zij de controle hebben over wat er gebeurt
• Geven ouders mogelijkheden en handgrepen om thuis te werken met hun speciale kind
• Inspireren je om het beste uit jezelf en je kind naar boven te halen

Je kunt contactgericht spelen gebruiken om thuis op een plezierige manier met elkaar om te gaan. Een verandering in houding is dan al een geweldig begin. Maar je kunt ook een speelprogramma opzetten als 'behandeling', waarbij je probeert om alles uit je kind te halen wat er in zit. Het is algemeen bekend, dat hoe intensiever je werkt, hoe groter het resultaat is. Wat dat resultaat is, dat weet echter alleen je kind! Er is niet een voorgeschreven aantal uren wat je moet doen, je doet zoveel als er in jouw mogelijkheden ligt. En elk kwartiertje is prachtig.

Autisme of andere uitdagingen

Een kind met autisme ervaart de wereld anders, en niet als een geheel, en zeker mensen niet. De wereld biedt daarom voor hen, maar ook voor vele andere kinderen, maar weinig houvast, en hun eigen rituelen bieden dat wel. Ook wijzelf zouden kiezen voor de meest veilige opties in een zo onveilige wereld. Deze kinderen laten op hun eigen wijze goed zien wat ze nodig hebben: een veilig contact (op hun voorwaarden!), zodat ze kunnen leren om open en meer ontspannen te worden, om vandaar uit kunnen leren en groeien.

De basis-houding

Hoewel het programma voorziet in een aantal technieken om goed en diep contact te maken, en een kind uit te nodigen tot groei, werkt dit alles niet zonder de juiste basis houding. Dit zijn een aantal van de gedachtes hierover:

• De acceptatie van je kind en jezelf; een open en ontspannen houding.
• Het onvoorwaardelijke geloof in de mogelijkheden van je kind
• Je vertrouwen in je kind, dat hij of zij zelf de goede weg zal kiezen, waarbij jij zorgt voor de voorwaarden
• Je kind uitnodigen, en niet onder druk zetten, om contact te maken en zich te ontwikkelen.

Deze houdingspunten maken dat er ook voor jezelf veel te leren is, dankzij je kind. Het zijn juist die dingen die ons leven zo waardevol en rijk maken, zoals het genieten van kleine dingen, ontspannen zijn en van iemand houden, zelfs al iemand je niet opmerkt, bij de dag leven; het zijn niet geld aanzien en macht die je leven tot een zinvol geheel maken. Het is van hieruit dat je kunt besluiten je kind als inspiratiebron te zien, om de toegang te vinden tot het meest menselijke deel van jezelf en elkaar.

De speelkamer

Contactgericht spelen voer je, bij voorkeur, uit in een speelkamer die prikkelarm is. Zo kun je je allebei volledig richten op het contact. De speelkamer is sober ingericht, en het speelgoed staat op een hoge plank, waar je kind niet bij kan. Er is een doorkijkspiegel, zodat het spelen ook aan anderen geleerd kan worden en er feedback gegeven kan worden.

De ouders en mogelijk ook spelers/vrijwilligers spelen met het kind (meestal in sessies van 2 uur), een aantal uren per dag. De ervaring leert dat hoe meer je speelt, hoe meer je kind leert. Maar elke dag besluit je weer opnieuw of je wel wilt spelen. Als je het ziet als een moeten, ben je niet ontspannen en op dat moment niet de beste speelkameraad.

Het contactgericht spelen

Het contactgericht spelen delen we in tweeën:

1. het versterken van de relatie, het maken van contact.

Belangrijk hierbij is dat een kind veel waardering en reactie krijgt op al zijn/haar initiatieven tot contact. Je rent voor hem. Je bent ondersteunend en enthousiast voor elke poging die een kind doet om het contact te maken. Als hij iets doet wat je niet wilt, geef je geen reactie zodat hij/zij het uiteindelijk niet meer doet.

Je volgt een kind in zijn interesses en geeft hem in de kamer alle controle. Zo zal hij van een wereld van totale onmacht langzaam ervaren dat hij greep heeft op jou, de wereld om zich heen, en zichzelf. En langzaam zie je een kind meer ontspannen en zich open stellen voor jou en meer van de wereld zien.

Een groot deel van de aandacht gaat naar het maken van liefdevol oogcontact. Met oogcontact leert een kind veel meer, treedt hij meer uit zijn wereld en maakt hij even werkelijk contact. Z'n betrokkenheid wordt groter.

Als een kind niet open staat voor contact, dan ga je mee met zijn interesses. Je probeert hem te volgen en te doen wat hij doet (flapperen, autootjes draaien, scheuren, over monsters praten, of wat dan ook.) Je kunt hem zo het gevoel geven dat je hem helemaal accepteert, waar hij ook is en je kunt hem zo laten voelen dat hij niet alleen is. Je gaat samen naar zijn wereld.

Het blijkt dat alle kinderen dit uiteindelijk opmerken en bijzonder vinden. Uiteindelijk zien ze je en weten ze dat je het beste met ze voor hebt. Als je van hieruit het contact weer voelt, kun je gaan werken aan het verbeteren van oogcontact, en van daaruit aan elk doel dat je je gesteld hebt.

2. inspireren tot ontwikkeling

Als er meer contact is, wordt je kind opener en flexibeler en gaat hij/zij uit eigen beweging nieuwe dingen ontdekken.

Daarnaast kun jij op een effectieve manier nieuwe mogelijkheden aanreiken. Je werkt aan heldere doelen en vanuit de motivatie van je kind.

De doelen kunnen alles betreffen: contact en communicatie, cognitieve vaardigheden, motoriek, sociale en emotionele vaardigheden, fantasie en/of zelfredzaamheid.

Je kunt je doelen hoog stellen, zodat je zelf geïnspireerd bent om alles te vragen en er helemaal voor te gaan. Of een kind ook werkelijk besluit om op deze uitnodiging in te gaan bepaalt hij zelf. Dus je vraagt zonder de verwachting te hebben dat je kind het moet doen. Op deze wijze kun je altijd blijven vragen en ben je niet teleurgesteld, omdat je uitgaat van de gedachte dat je kind al helemaal goed is, zoals hij nu is.

Het is niet de bedoeling om met hoge doelen valse hoop te creëren. Het is sowieso altijd het kind dat bepaalt waar en wanneer het ergens heengaat.

Werken vanuit de motivatie van een kind is uiterst effectief. Waar een kind zelf voor koos zal meer z'n aandacht hebben. Hij zal er meer van leren, en hij wil het ook leren, dus hij zal het geleerde niet snel kwijtraken.

Om te groeien bouw je eerst de activiteiten uit die een kind zelf koos. Later ga je ook, zo uitnodigend mogelijk, meer verzoeken en korte opdrachtjes geven. Met deze verzoeken leert een kind ook hoe leuk het is om iets voor een ander te doen.

Uiteindelijk zul je steeds meer initiatieven aandragen. Let wel: goed getimed, steeds met een flexibele agenda, maar ook vasthoudend. Zolang een kind in de speelkamer is leer je hem dat mensen leuk zijn en een fantastische inspiratiebron om van te leren.

Bij jonge kinderen is het contact steeds speels. Bij oudere kinderen/volwassenen is het samenzijn wel met dezelfde intentie, maar aangepast aan wat bij deze persoon aansluit.

Spelers/vrijwilligers

Als je merkt dat je kind goed reageert op deze onvoorwaardelijke aandacht, en je zou hier meer uren van willen organiseren, kun je besluiten met spelers/vrijwilligers te gaan werken. Het geeft je de mogelijkheid intensiever te werken, en het geeft je kind de kans te ontdekken hoe leuk andere mensen zijn.

Het werven blijkt steeds weer mogelijk. Bedenk dat dit voor spelers/vrijwilligers vaak een bijzondere ervaring, een verrijking van hun leven is. Ze zullen het graag doen, ook zij leren van jouw kind.

Vrijwilligers krijgen na hun spelen feedback op een niet-oordelende manier. Ouders hebben er belang bij hun vrijwilligers goed op te leiden. Aan de andere kant kun je ook veel van vrijwilligers leren. Zij hebben ook hun eigen inbreng.

Cursussen

Om thuis een contactgericht speelprogramma voor je kind op te zetten is een inspirerende en uitdagende klus. Het is veel werk, maar dat was het toch al met een kind met deze uitdagingen. Nu werk je vanuit een kader, en naar een doel toe. Dat maakt het werken lichter en leuker.

Het is erg leuk om met deze informatie thuis aan het werk te gaan en te oefenen met je kind, maar al snel zul je merken dat hoewel het simpel lijkt, er toch vaak situaties zijn waar je moeilijk de goede richting kunt bepalen.

Om een effectief programma thuis op te zetten is het aan te raden om een basis-cursus te doen. Er zijn verschillende basis-cursussen, waarbij je leert als ouder hoe je kunt werken aan je houding, hoe je de speeltechnieken kan gebruiken en hoe je je kind kunt ondersteunen om zich te ontwikkelen. In de cursus leer je ook hoe je met vrijwilligers kunt werken, en hoe je dit in je gezin een plek kunt geven, zodat het ook goed is voor de andere gezinsleden.

Daarnaast leer je in de cursus ook andere ouders kennen, die in vergelijkbare situatie zitten, en waar je later contact mee kunt houden. Na de cursus ga je in principe zelfstandig aan het werk thuis met je kind.

Na de cursus ga je in principe zelfstandig aan het werk thuis met je kind. Maar er zijn diverse mogelijkheden voor ondersteuning:

• er zijn vervolgdagen, voor langdurige ondersteuning.
• de verenging Berk is de beroepsverenging voor professionele spelers. Zij bieden ondersteuning in de regio's bij de gezinnen thuis. (www.verenigingberk.nl)
• er zijn mogelijkheden tot video-feedback, huisbezoeken en telefonische consulten. Er is een landelijke ontmoetingsdag, een nieuwsbrief en een yahoo-groep.
• er worden regelmatig cursussen gereorganiseerd met (buitenlandse) experts.

En er zijn steeds meer mogelijkheden om mensen met kennis en ervaring in te schakelen voor ondersteuning. Een aantal van deze mensen hebben een vereniging opgericht, vereniging Berk (www.verenigingBerk.nl). En je kunt eventueel adressen opvragen via stichting HoriSon.

Contactgericht spelen en leren in Nederland

Contactgericht spelen en leren is nog maar relatief kort in Nederland, sinds 1997. De eerste contactgerichte benadering die in Nederland werd geïntroduceerd was het Son-Rise© programma van het Option Instituut. Later maakten we ook kennis met het complementaire Growing Minds programma van Steven Wertz, en inmiddels kennen we ook 'de Parel in de Oester', een Nederlands programma van Anneke Groot.
In onze methodes zien we veel overeenkomsten met andere contactgerichte methodes als Floortime en Gentle Teaching. Daarnaast hebben we kennis genomen over en ervaring met benaderingen als Feuerstein en ABA. Ook de informatie over sensorische integratie en de werking van zintuigen van mensen met autisme is voor ons een belangrijke bron.

Contactgericht spelen en leren is

• een Nederlandse methode, afgestemd op de Nederlandse situatie.
• een methode die uitgaat van de basishouding van acceptatie
• een methode die zich richt op het contact maken met kinderen voor wie dat een uitdaging is
• een methode die het leren van kinderen met autisme en hun gezin ziet als maatwerk, en daarom het goede van veel methodes probeert te verenigen, in krachtige doelen en een flexibele benadering.

Er zijn inmiddels zo'n 500 gezinnen op de een of ander manier actief (geweest) met contactgericht spelen en leren.
Er zijn een aantal scholen en instellingen die de methode, of delen ervan, gebruiken.

Daarnaast is er de nieuwsbrief van stichting HoriSon, Het Kristal-Nieuws, met alle recente informatie over contactgericht spelen, en veel ervaringsverhalen.

Stichting HoriSon is informatiepunt voor contactgericht spelen in Nederland. De stichting is in 1998 opgericht door een aantal ouders en spelers die contactgericht spelen een belangrijke nieuwe methode vinden. www.horison.nl

De stichting geeft informatie over contactgericht spelen, organiseert activiteiten als cursussen, lezingen en ontmoetingsdagen, en ondersteunt waar mogelijk.

Tenslotte

De effecten van contactgericht spelen en leren op kinderen zijn altijd positief. Een groot aantal kinderen ontwikkelen veel, een aantal heel langzaam, en een aantal kinderen ontwikkelen uitzonderlijk snel en veel. Dit kun je nooit van tevoren voorspellen. De mogelijkheden van een kind bepalen hoeveel hij zich ontwikkelt.

We zien vooral groei in openheid, meer contact, oogcontact, meer spraakontwikkeling, meer fantasie, een beter begrip van de wereld, minder gedragsproblemen, weerbaarder, meer lichamelijke stevigheid en zindelijkheid, en opener om nieuwe dingen te leren, meer motivatie en inzicht om problemen op te lossen. En vooral een rustiger en vrolijker kind.

Kinderen leren te houden van zichzelf, de ander en van wat ze doen.

Voor ouders is het effect vaak dat ze meer vat op en vertrouwen krijgen in hun eigen leven, en hun toekomst. Daarnaast werkt alles wat je geleerd hebt over speciale kinderen ook voor gewone kinderen (vaak ook veel sneller) en dus is een veelgehoorde opmerking dat ook het contact met de andere kinderen verbetert. Op zich is het hard werken, maar met dit programma is dat harde werk leuk, spannend, uitdagend, soms moeilijk, en vaak leerzaam en inspirerend.

Veel ouders kiezen een contactgericht speelprogramma als een stevige basis in het programma voor hun speciale kind. Daarnaast gebruiken zij allerlei andere methodes en benaderingen om hierop aan te vullen. De ervaring leert dat ook andere methodes effectiever werken door de stevige basis die er gelegd is door het contactgerichte spelen en leren.