Welkom        Reünie-comité        Agenda        Webshop        Foto’s Pelotons        In Memoriam        Nazorg      


Verslag Uitreiking DIN 2016        Verslag Reünie 2018        Nieuwsbrieven & Links        Gastenboek

 

‘We did a Ferry Ferry good Job’


‘Samen uit, samen thuis’, was het motto in november ’83. Precies 35 jaar later was het ‘Samen Terug in de Tijd’.


Want de reünie van Dutch Infantry Coy I (kortweg DIC-I), zaterdag 3 november 2018 op de Bernhard Kazerne in Amersfoort, was een daverend succes. Binnen de kortste keren waren alle 85 naamplaatjes bij binnenkomst van de tafel verdwenen en wemelde het van de blauwe baretten, met veelal vijftigplussers eronder. Allemaal Libanongangers, allemaal een dagje ouder. Op zoek naar bekende gezichten, strijdmakkers van weleer.

,,Vadertje Tijd holt maar door, die houdt geen halt’’,  zei majoor Ferry Tummers in zijn openingstoespraak. Hij herinnerde aan de uitreiking van het VN-draaginsigne in februari 2016 op het Veteraneninstituut in Doorn. Daarbij was praktisch de gehele compagnie present en ook nu was de opkomst opvallend hoog.


Dat deed ook dominee Fokkema deugd: ,,Want het is niet zo vanzelfsprekend dat we er allemaal nog zijn. Het is goed om samen de sfeer van toen op te snuiven en nostalgische herinneringen op te halen’’, zei hij. Fokkema ging terug naar de voorbereidingstijd onder de vlag van het 43ste Pantserinfanteriebataljon in Assen. ,,Daar is het goede smeedwerk verricht om de boel bij elkaar te houden en dat vieren we tot op de dag van vandaag.’’ Fokkema complimenteerde de samenwerking tussen de commandanten Ferry Mugie en Ferry Tummers. Achteraf bekeken, legden zij de basis voor een ‘Ferry Ferry Good Job’ in den vreemde. Fokkema wees op de nog steeds onrustige situatie in het Midden-Oosten. ,,Gelukkig zijn er daartussen nog altijd mensen van goede wil, en die maken het verschil.’’

Aansluitend volgde het dodenappèl waarbij bloemen werden gelegd voor onze 14 overleden kameraden. Een moment van stilte dat ieder op zijn eigen manier beleeft, zoals dat hoort bij deze gelegenheid.


Peter van der Meulen (9 Bravo) reikte een tweetal exemplaren plexiglas met inscriptie uit aan Herman Boon en Frans-Wim Smits. Beiden hebben zich op velerlei wijze verdienstelijk gemaakt bij talrijke nationale en lokale reünie-activiteiten en ook plechtige  dodenherdenkingen.

Ook Paul Aarts werd vol lof uitgezwaaid als penningmeester van het comité, alsmede Peter van der Meulen zelf. Zijn taken als voorzitter van het comité, worden overgenomen door Richard Weber die zijn kwaliteiten reeds toonde tijdens de DIN-uitreiking. Weber prees zijn voorganger: ,,9 Bravo, bedankt voor alles. Jij hebt een unieke club mensen bij elkaar gebracht met veel kwaliteiten. Ik ben er trots op dat ik deze klus van je mag overnemen.’’


Aansluitend reste ons nog één plichtpleging; de officiële uitreiking van de speciale DIC-coin. Een fraai bronzen exemplaar met het VN-embleem erin verwerkt, alsmede de Nederlandse en Libanese vlag. Pelotonsgewijs opgesteld als vanouds, traden de manschappen per drietallen uit voor de overhandiging door de majoor Tummers. Toen ook dat onderdeel was afgerond, waren de kolen op de BBQ reeds witheet gestookt en gaf Martin Schimmel het verlossende commando: ,,We gaan bier drinken en ouwehoeren.’’ Zijn dienstbevel klonk als muziek in de oren en al snel stond iedereen met goedgevulde bordjes opgewarmd vlees en salade gezellig te keuvelen in een aangenaam novemberzonnetje.


Tekenend voor dit samenzijn, was de vriendschappelijke sfeer en het oprechte plezier waarmee talrijke herinneringen werden opgehaald. Over de urenlange diensten in het observatiehokje, de nachtelijke radio checks, de dagelijkse routine op de posten en roadblocks. Alles klonk weer vertrouwd. De band van 35 jaar geleden bleek nog steeds bijzonder hecht. Die lijkt zich zelfs te verdiepen. Een van de reünisten zei: ,,In de beginjaren na Libanon liet ik me nauwelijks zien. Maar naarmate ik ouder word, ga ik het steeds leuker vinden. Ik keek er de afgelopen week al naar uit. Op weg hierheen was is zelfs een beetje nerveus.  Alles moet wijken voor deze dag. Ik zie ook steeds meer bekenden op het Malieveld op Veteranendag.’’


Bemoedigende berichten, en tegelijkertijd een  positief signaal aan het adres van het ministerie van defensie, het Vfonds, het Veteraneninstituut en de Nederlandse Unifil Vereniging (NUV). Die verlenen telkens weer hun financiële steun aan deze bijeenkomsten die sterk aan populariteit winnen. Zonder hun bijzondere bijdrage hadden we niet kunnen genieten van deze bijzondere faciliteiten die deze bijeenkomsten zo waardevol maken.


Want ook 35 jaar na dato twijfelt niemand meer aan het nut van de reünie. Die wordt steeds belangrijker en verdiept zich zelfs. De reünie voorziet in de behoefte aan erkenning, aan wat toen hebben neergezet, zo bleek uit de talrijke gesprekken. Ook opvallend waren de vele spontane groepsfoto’s bij de Nekaf, uiteraard uitgevoerd in de witte VN-kleur met UN erop. Het zijn de tastbare en waardevolle herinneringen die anno 2018 binnen enkele seconden via sociale media worden uitgewisseld. Wie had dat kunnen denken? Toen we 35 jaar geleden onderling nog via de veldradio correspondeerden ouderwetse brieven naar het thuisfront schreven via Veldpost Utrecht?

Al met al blikken we terug op een bijzondere dag en blikken we nu al vooruit naar het volgende weerzien. Tussentijds gaat er een motordelegatie volgend jaar naar de stranden van Normandië. Dan ligt D-Day al weer 75 jaar achter ons. Unifil begon in ’79, dat is volgend jaar reeds veertig jaar geleden. Alle reden om ons op de Nationale Veteranendag in Den Haag te melden bij de post van DIC-I. ‘Om bier te drinken en te ouwehoeren’, zoals het dienstbevel van De Schim luidt. Tot dan mannen.




Coen van de Luytgaarden © 2018

‘We did a Ferry Ferry good Job’