Eppie Dam, De sachte tufkes fan dyn Lister (Ta de neitins fan syn heit Eppie Epsz. Dam, 1927-1989), De Oare útjouwerij, Eanske 1993

Utjûn mei stipe fan de auteur en fan de Provinsje Fryslân
ISBN 90 71610 18 7
Foarmjouwing: Gerhard van Dragt, bNO
Omslachfotografy: Goaitsen van der Vliet
© 1993 Eppie Dam, Balk
Neat út dizze bondel mei oernommen wurde sûnder skriftlik goedfinen yn 't foar fan de útjouwer.
Nederlandse vertalingen hieronder: © 2008  Goaitsen van der Vliet, Eanske

Inhâld

- Heit, net oan te sprekken,
- Do bliuwst my bij
- Soms, as ik om melkerstiid
- Do bist der net.
- It binne glimpen dy't ik fan dij sjoch
- Troch Fryslân ridend, kom ik dij
- It libben giet fierder - nei dyn stjerdei
- Wat sil dit stee? Sels dit eigenste
- Nea tichter hasto by my stien
- Do en ik oer dichtsjen prate. It koe.
- Dyn grêf is noch net ticht, of wij meitsje
- Der binne foto's fan dij. As heit,
- Vrijdag 10 mei is de oorlog uitgebroken
- Moai wie it om dij te sjen,
- Ik hear it dij noch sizzen, in pear dagen
- Wraksele net.
- Sasto dêr leidest.
- Der is in dream
 

Soms, as ik om melkerstiid healwekker bin en it deiljocht komt by fersin oan myn teisters, hear ik it amjen fan in ko, de hertslach fan pulsators en de sachte tufkes fan dyn Lister. Dan wit ik, heit: dyn fee is oer Fryslân fersille, mar do, do bist der.

Soms, als ik rond melktijd halfwakker ben en het daglicht per ongeluk mijn wimpers beroert, hoor ik het ademen van een koe, de hartslag van pulsators en de zachte tufjes van jouw Lister. Dan weet ik, vader: jouw vee is over Friesland verstrooid, maar jij, jij bent er.

 

It binne glimpen dy't ik fan dij sjoch asto mij foarbijstrûst yn myn dreamen: in feint dy't laket om syn faasje, in heit dy't skattert nei syn soan. Mear as hûndert kear litsto my stean - yn dyn blokt boesgroen mei koarte mouwen. Dan ynienen stiesto stil. En tilst my op it tankje fan dyn lytse, reade Jawa.

Het zijn glimpen die ik van jou zie als je mij voorbijsuist in mijn dromen: een jongeling die lacht om zijn snelheid, een vader die schatert naar zijn zoon. Meer dan honderd keer laat je me staan - in je geblokte bloes met korte mouwen. Dan sta je zomaar stil. En tilt me op het tankje van je kleine, rode Jawa.

 

Wat sil dit stee? Sels dit eigenste hoekje skuorre hat gjin weet fan dy hân, doesto hjir noch wieste. Ek al lykje kopketten, helters en singels har ferhongen te hawwen oan de rongen yn 'e muorre. Mar sa't de bankskroef gappet. Of bisto dan dochs oanwêzich yn 'e houtkwasten oan dyn slaai en it brutsen lear fan 'e beagen? Ik lûk laadsjes fan dyn kastwurk iepen, rûgelje harpslutings en slotten fan 'e iene yn 'e oare hân - weien, warrels, knippen en klinken. Slaan in spiker rjocht. Sis lûdop 'dommekracht' en 'sokketang'. Mar wat sil dit stee? Ek al stean ik, mei dyn mûtse op te stoarjen nei it ammerke mei weinfet dêr't dyn finger noch yn stiet. Ik krij it ark fan syn plak en lis noch ien kear de houtboar yn it silhûet op 'e muorre. It past.

Wat moet deze plek? Zelfs dit vertrouwde hoekje schuur heeft geen weet van jou gehad, toen jij hier nog was. Ook al lijken kopkettingen, halsters en singels zich te hebben verhangen aan de rongen in de muur. Maar zoals de bankschroef gaapt. Of ben je dan toch aanwezig in de houtkwasten aan jouw slegge en het gebroken leer van het paardetuig? Ik trek laadjes van je kastwerk open, laat harpsluitingen en sloten rollen van mijn ene in mijn andere hand - ringen, wervels, knippen en klinken. Sla een spijker recht. Zeg hardop ‘dommekracht’ en ‘sokketang’. Maar wat moet deze plek? Ook al sta ik, met jouw muts op, te staren naar het emmertje met wagensmeer waar jouw vinger nog in staat. Ik neem het gereedschap van zijn plaats en leg nog één keer de houtboor in het silhouet op de muur. Het past.

 

Der is in dream dat ik in ko betaast yn 'e oere fan har kealjen. Altyd as ik dêrút wekker wurd, stean ik mei dyn foto yn 'e hannen. Mei de finger fei ik it stof fan it glês. Helje dij út dyn sliepen. Lês dyn gesicht. Iepen. Ticht. Iepen. Ticht. Each yn each mei dij: do bist, do bist net. De bannen falle wei.

Er is een droom dat ik een koe betast vlak voordat ze gaat kalven. Altijd als ik daaruit wakker word, sta ik met jouw foto in mijn handen. Met een vinger veeg ik het stof van het glas. Haal jou uit je slapen. Lees je gezicht. Open. Dicht. Open. Dicht. Oog in oog met jou: Je bent, je bent niet. De banden ontspannen zich.

Sjoch ek:

De Oare útjouwerij, post dou@home.nl
19-08-2009