Ik wilde schilder worden. Kunstschilder, bedoel ik. Dat kwam omdat mijn grootvader tekenleraar was. Niet bovenmatig goed, maar wel gedreven. Schilderijen maakten deel uit van ons leven thuis, echte schilderijen, geen reprodukties. Ik ontdekte dat je kunst/schilderijen kon kopen. Ik was nog jong, toen. Ik begon vroeg met tekenen, ik wilde schilderijen maken, schilderijen die ìk mooi vond. Ik schetste en tekende niet bovenmatig goed, alles wat ik aan het papier toevertrouwde was bedoeld om ideeën vast te leggen, onderdelen te tekenen voor later werk, wanneer ik het echt goed kon, en met olieverf kon gaan schilderen.
Ik keek mijn ogen uit, zag schilderijen, ruimtelijk werk maar begreep weinig van abstract werk. Ik trok met mensen op die naar de kunstacademie gingen, die van hun hobby werk wilden te maken, of gewoon omdat ze het goed konden; tekenen en schilderen bedoel ik. Ik verloor ze uit het oog, maar deed er alles aan om te leren tekenen. Dat is vooral geduld hebben en steeds weer opnieuw proberen.
Uiteindelijk, via een omweg werd ik toegelaten op Academie Minerva in Groningen. Voor de deeltijd- opleiding, de avondleergang.
Vijf jaar heb ik me intensief bezig gehouden met het maken van schilderijen, tekeningen, ruimtelijk werk en vooral met het kijken naar kunst in alle vormen. In de theoretische vorm ook, uiteraard. Langzaam aan begon ik abstract werk te begrijpen, maar kon er zelf niets mee.
Ik sloot de leergang af met een 'Bacheler-Degree in Art', mijn diploma dus. En toen aan het werk.
Door vervelende omstandigheden kon ik mijn draai niet vinden in 'de wereld'. Het kostte mij moeite, en kost mij moeite de concentratie te vinden om te scheppen, te creëren. En wat uiteindelijk de ezel verliet leek onvoldoende; doch tegelijkertijd een stimulans tot het maken van meer, en meer.
Toch .....