|
|
Wiej hadn biej oons wa zeuvn keender,
keerl, t gung der joa mangs of!
Töt t oons vaar te völle wördn
en dan scheut e oet zien' slof.
En zoo leern wiej met de joarn
oons met kiekn te verstoan
Ingewikkelde gesprekn
wördn met n haalf woord of-edoan:
Woar? Doar. Dizn? Joa. A'j... Ik? Iej! Nee.
Moo! Heurt de vaar! Vaar? Noe! Joa vaar.
Vrog in t veurjoar kwam nen vrömdn
motorriejer biej oons an
met zon pötjen op n kop
en met zonn leern jas an.
En hee staln zich zienn motor
biej oons achter op n plas,
nöm dat pötjen van n kop
en pakn kraantn oet n jas.
Woarveur? Woarvan? Woareargns? Hoo wied?
Hoo hard? Wat kost? En wat is t oe weerd?
Joa, hee kwam veur oonze Iene
hillemoal oet 'Vriezenveen'
en hee har op dee masiene
zoo onmeundig köaldte leedn.
Vol ontzag zetn wiej um doo biej oons
in t hoes kort biej n heerd
en met n aln mooi dom kiekn
wat e zooal har eleerd.
Wiej snapn der alns nich van.
Hee dreain met de oogn.
Was e planetoloog?
Hee wreef zich n moal an de kinbakn.
Was e kaakchirurch of zoo?
Hee staampn met de veut.
Was e seismoloog?
Hee kneep zich n moal in de oorn en doo zeg e:
'O soms dan zijn ze o zo koud
en soms dan zijn ze gloeiend heet.'
Oo mien God. Wiej hadn te maakn
met zonn lyriesn poëet.
En met dat wiej tehope kreupn
in n angstig s'il vous plaît
sprök de vaar de wieze weurde:
'Joa, dat wisselt wel eens, hè.'
Doar he'k ut, dee oorn, zukke mooie grote oorn.
En dan wier wit, en dan wier rood,
en zoo groot, zoo groot, zoo groot, zoo groot.
's Aandersmorns gung oons vaar
fluitnd hen, noar t fabriek.
Oons moo bidn nen rooznkraansn
en wiej warn eens nich katholiek.
Greuts leup ik op school an
- ik har mien hoesweark nich eleerd -
ik trök miej alleen nog an de oorn
en ik heb t oet-ebleerd:
Oonze Iene hef nen vriejer!
Oonze Iene hef nen vriejer!
2007-07-06 Bits & Books, post goaitsen@home.nl
|
|