De Nieje Tied Weerldwied
Oet De Nieje Tied nummer 5 (april 1996)
Frank Löwik
An de Vechte
Harko wördn wakker in t roazige lech. Hee zuchtn, tiln de kinne boavn n dekn en geneut. De zönne stroaln vreendelik de zeeknkamer in. Zuster Hermiene, incarnatie van zeundige, wellustige schoonheid stapn wierig um zien ber. Ze gaf ne vreendelik tied van n dag, tikn m met de vinger op den nös. Harko meann n anmeudignd lachken te ontdekn, t veur scheut m in t gezichte. Zee scheuf de gordienn an de zied, zat bloomn veur de veansterbaanke.
Kon t aait mer zoo wean, dachtn Harko. Lekker in t berre, kamer met oetkiek op de Vechte. Hermiene um m hen... Loat dee doorn mer knooin op t kantoor.
Bliej too, herinnern e zich met daank in t hert, dat e van de ledder klettern. Twee ribn kapot. Doar kö'j wa um deurleavn, wat iej? Hermiene bleef efn stoan. Eer rökske spann zich. Keek ze dreumerig oaver t water? Dachtn zee vaaks an um? Zol zee t met m wiln doon? Harko veuln zienn piepjanknor in opstaand komn. En hard wördn. As hee noe toch Hermiene in t berre kon kriegn. Dan efkes met ziene haande oonder eer witte rökske. Zoo van de knee töt an dee roaze halve bilboln. Harko scheut in de lach. Bilboln! Hoo meer hee der an dach, des te meer wil beleavn hee an ziene woordspölling. 'Bilboln!' brach hee hiknd van de lach oet, hee lag te schudn in t berre. Troann leupn m langs de bakn noar benee. Reukloos verslapn zien lid as zonn ballon woa'j de loch oetloat. As n slap wörmke lag t op zien schudnde basn. t Har ne good te pakn. 'Ha, haaaa,' hee bleern t oet, 'Bilboln!'
Dat Hermiene zachkes de kamer oet egoan was, ontgöng um.
Ineenn wördn strabaant de deure lös eropt. Zuster Dieen was resoluut op t geluud of estreadn. Doo Harko dat zeug smölt zien gelach as botter in de zön. Hee dreain zich hoastig nen veerdelslag en trök zich de laakns oaver n kop. Doarbiej begön hee onmeundig te snurkn.
Overacting. Hee veuln t zölf.
Dieen ston schriewied an de raand van zien ber. Zwoar hechnd. Eer schaa veul Harko as ne kille dreiging oaver de hoed. Doodstille was t. Op zien gesnurk noa. En den blikn wekker! Tikn! As nen bom. Harko brak t zweet oet. Hee zat wier miln in den Vietnam-film van veurige wekke. Hee smeet zich de dekns of en greep risselveerd den bom van de kaste en pleern den met onwieze kracht deur de roetn. Har e weeld. Kö'j begriepn. Thermopeen.
Mooi, dat he'w ered, deu Harko, den in den geest de roetn heurn reenkeln. Zweet perreln m veur de plätte.
Doo veuln he ne iezerne umklemming um de börs. Zuster Dieene! Tweehoonderd poond op pantoffels, vosns hoar oonder de aarmkoeln. Ze brach eer dikke platte gezichte in zienn nek en begön m te tuutn en te smokn. Harko den giln zich de longn oet t lief. Dat e patient was! Dat e noar kantoor mos!
Wiederop zag hee ne lange riege verpleegsters noar de koffiekamer loopn. Hulpeloos börseln e nog teagn. Niks heulp. Hee was as nen vis an de walnkaante. Zoo kreeg t drama van de ongeweelde seks der ne oetvoeringe biej.
Boetn glea t depe, doonkere water van de rivier laankzaam deur t Sallaands gröslaand. Mangs reempeln t efkes zulver op, as n knipeugske, as treust. Want t zint roewe tiedn an de Vechte.