De Nieje Tied Weerldwied
Oet De Nieje Tied nummer 9 (juni 2002)
Gerrit Klaassen
Groov van ne haark
Nen sleevn was e en slim vernauwd de leste tied. De ofgeloopn daag har t um völ meuite kost ne koel van n veut of wat deep oet te greavn. t Begin van wat nen viever mos wördn har zoodöanig nen anvaank nömn. Eerstns was e mer s steal de deepte in goan. Noe mos e zien pokkeln van de vergangn daag bekoopn met bloots luk oetliekn. Hee kon nich tevöl. Höng oaver de haark te hoostn in n hof.
Un ambörstig rocheln en piepn was alns wat e, van achterhen de zaandbultn vort, oet kon brengn. De vöggel höaldn zich mearkboar stille. n Börstbot van zien öargel gung slagmoals op en daal en t härt boonsken um boavn in n hals.
At t nog länger anhöld smiet ik t der biej daal, döa-r e biej zichzölvn. t Was dat e den stel van t gereedschop nich misn kon biej t schoarn van zien dunne lief, aans har dee haark a lang in n hook leagn.
t Vasthoaldn van dee haark was t ennigste wat um nog te doon stun. Stönnd en stennd höal e eenkennig n hoaltn stel vast, veuln zich as was e zölvn van hoalt. Kon wean wa van iezer. Hee wás ne haark.
As nen hoaltn Kloas stun e doar met de vinger stram in t gelid. n Zweet löap um oaver n hoaltn rug. Gin kraaknde knene meer in de bokse, ginne bokse meer an t gat, de been veuln e nich meer en de aarme, as beume zoo zwoar, harn zich vereend met t hoalt.
De iezerne vinger kräbbern as kämme t zaand in liekrechte spuurkes. Völ meer kreag e nich van de blauw-witte taande. Hoo länger hoo wieder höng e vuuroaver noar de groond. Den kromn stel was nich meer um met te wearkn.
Nöager en nöager kröap en krabn e op n raand van de koele op-an. Ineenn zakn de groond der oonderhen vort. t Wördn stikkedeuster. De zwarte eerde har de haark met t weark veerdig maakt.