De zun scheen woar t had motn reagn. n Weerkeerl van Radio Merseyside har gisteroavnd resselveerd bescheed doan, dat t vandage n heeln dag 'cloudy and rainy' zol wean. Nigel har t bejoad: 'Dat kan miej pasn.'
Mer noe zat e hier in dat hoge keamerke in dat oalde fabriek in Birkenhead, t haavnveerdel van Liverpool. Boetn streain de zun n vrogn moandagmorn vol gelbroenig stadslech. Greanskend kroeperig stert-tusken-de-bene-lech, von Nigel. Hee kon nich schrievn biej wat aanderleu 'mooi weer' neumn. Hee har meer op met reagn en weend, of zonn nievel den n heeln kroam vortstreek. Dat t van griesheid wit zag boavn de Ierse Zee, en al wat doar dreef zich vastheul an de zwoare stootn van de nievelheurne, as n bleernd keend an n schollok van de moo. Dee heurne maakn al t spil eavn groot. Un drievnd tunneke kon n grötstn öllieteanker wean. Nen waterfietser stak de gek an met t veer noar t eilaand Man.
Reagn of nievel, de weerld mos klean wean, allene um em mos t dreain. Nigel, Nigel, Nigel, Nigel, a wierumme veur at e vort was, as de peerde in de dreaimöl van de 1-mei-feestn. Nigel, Nigel, Nigel... lange har den naam um as nen doornd in t hert stokn. As klean jong was e inschoerked biej dat lange dweengnde 'Naaaaaigel!' van zien moo. t Sneed oaveral deurhen. 'Naaaaaigel!' As e op stel en stie mos innekomn van t voetbaln. 'Naaaaaigel!' As e bosschopn mos doon. 'Naaaaaigel!' As e vaar van t fabriek mos haaln, umdat denne wier s van gen ophooldn har wetn. Vaar har ne beste baan in t stoalbedrief um n hook, dee wat met tiedmetn, hoo at t wearkvolk meer in meender tied mos doon. Hee zat in n hukske boavn de wearkvloor, zon deenk van dree biej dree biej veer trad dat of-eschearmd was tiegn t geplonder en t laslöchtn van de plaatwearkerieje. Ok t kabaal van de radio bleef der veur n groot deel boetn. De goo walsers, frezers en lassers dee doar maank warn, heurn woord veur woord van wat der oet de luudsprekkers kwam, kaant deur al t aandere geroas hen. Vaar verston zoowat nikse, of-eslotn was e, eargns en neargns tusken de arbeiders en de hoge heern in.
Woar e oaverdag boavn de wearkleu zat, doar leavn e der boetn wearktied nöast. Hee was geerne verhuusd noar nen aandern eand van Liverpool, weg oet dizze Coronation-riej. Mer moo har t nimmer weeld; zee was hier op de weerld komn en hung an de noaberschop. 'Woarum zöl wiej t hoog in n kop kriegn? Wie könt too met n zölfdn oasem', zea ze met n verstaand woar vaar nich biej kon.
Verstaand of gen verstaand, noa den vriejdag van november 1963 gung t doar nich meer um.
's Morns tiegn half twaalf kwam Mr. Sothridge van t fabriek an de duur, met nen breef van vaar veur moo. In nog gen vieftig weurde, in zinn dee niks met mekaar te maakn woln hebn, schreef vaar dat e t nich langer ankon en n niejd leavn wol beginn, wied vort van Liverpool, zonder moo en miej. Sothridge wochtn tot moo t har leezn en zea nog dat vaar in t fabriek alns netjes of har haandeld en dat t um speet. Vaar was aait nen krektn man wes. Zee konn um nog wa s goan misn. Moo heurn t nich. 'As e miej zeg har, dat vaar oonder de plaatwals plat was drukt, was t miej lever wes...', hef ze, joarn later, n betje dik van de besnlikeur, n moal zeg. Den dag zea moo niks, was voorts begonn met vaar weg te wrievn oet eur deankn. Nigel kreeg van eur den breef veur n snoetn, zoo van: red der oe met. Zee gung bosschopn doon en an t etnkokn. As aait. Ne leuge fleske mö'j nich te lange oondersteboavn hooldn.
's Oavnds tiegn half acht toen Nigel op ziene kamer ston te stoan, met de ruw tiegn de weurmende schorsteenkaant, lipnd van zölfmetlied, met I Who Have Nothing van Shirley Bassey good hard op n plaatnspöller, gung de duur los. Moo stak n kop der achterhen, troann oaver de kenbakn. Noe zöj t hebn, dach Nigel. Zee wochtn tot e de noald van de plaat of har krasket. 'Oo God, Oo God, Kennedy is doodschotn!' De duur gung wier too. Nooit hef moo meer 'Naaaaaigel!' zeg.
Van den dag of an kon hee gen good meer heurn oaver den Kennedy. 'Den hef mien vaar vortnomn!' En ok wordt e hels van leu dee n kop achter de duur stekt en um voorts wier wegtrekt - zoo hels als zon snerke van n Jack Russell op n bode met schoonmoat 45. Joarn later kreegn de anzeggers, dee vlak veur n optreedn van ziene groep Half Man Half Biscuit 'Five minutes' achter de kleedkamerduur hen reupn, blikskes bier, natte theedeuke, schoon, langspölplaatn en wat al nich noar n kop henne smetn.
Noe in augustus 1990 zit e der te zitn, in t zölfde hukske woar zien vaa vrogger tabeln volschreef en zich n kop zeer rekn. t Fabriek is al joarn too. Eargnswoar begin zeuvntiger joarn is t spil op de fles goan, biej slag 400 man op stroat. Van t hok kiek iej noe oet op ne grote leuge hal woar grös tusken de groondstene henne is kropn; t zunlech dat deur de kapot-esmetn roetn kik, wordt vangn in de vieverkes van t lekwater dat de bujn van n paar dage liedn hebt an-ebrach. Hier, op dizze plaats, schrif e ziene songs veur de groep. Biej slecht weer, met n paar keersn der biej an en nen cassettespöller op batteriejn, dan geet t um t beste of. Hee spölt n bandje met nummers van Mike Hart. Shelter Song, Disbelief Blues, Aberfan, Almost Liverpool 8, Nell's Song, Dear Bathseeba Everdene en Bitchin' On A Train. Zee könt net op ene kaant van n C60 bandje. Op bere kaantn stoat de zölfde nummers, net zoo achter mekaar, dan hoof e nich wierumme te speuln. Mike Hart is meer nog as John Lennon zienn held. Mike hef hier in de buurt woond en zat vrogger in de Liverpool Scene, ne groep met dichters en aander los volk. Teegndroads warn ze, zoo dwers dat n grootn discjockey John Peel ze op de radio dreain. Dat was in de hippietied.
Op de radio biej John Peel, zoo wied hef Nigel t ok brach. In 1981 was All I Want For Christmas Is A Dukla Prague Away Kit van Half Man Half Biscuit zölfs de plaat van de wekke wes. De weurde en de wies har Nigel in nog gen uur biej mekaar kreegn. Zoo hard zol t vandage nich goan. In zien schriefkeamerke kan e n kop der nich biej hooldn, de zun brek ziene gedachtn in bölkes en ströalkes dee gen tied kriegt um wat te wordn. Ziene hersnweerld is as n drieterig planeetje dat dreait en dreait, n deurgifloek dat niks gif, allene mer sloekt.
Hee kik wier s noar dat onmeundige hookraam woar kanealkes roestwater lange zwartbroene spuurs op t glas hebt trokn. Te smerig um kapot te smietn, mot de börsels dach hebn. Hee kik der zoo lange noar dat e zien moo wier lign zöt. Nee, hee har t zölf nich zeen, wat der toen veur was valn op den dag in mei '74. n Oaverbuurman, den gloeperd van Lockhart den stöarig heel de stroat in de gaatn heul, en den kletterbek van zien wief dat aait wat te röateln har, dee hadn t zeen. Moo was veur t hoes an t roetnlapn wes. En van t een op t aander achteroaver slaagn. Van t träpke kats n meidoornd in, met de strieklappe nog in de haand, as har zee zich der an vastgriepn weeld. Met de ruw op de stekkelige hegge, n moond waagnwied los, zoo har zee der leagn. 'Hertstilstaand, zee hef niks veuld', har n dokter later zeg. Zee hef, zoo dach Nigel t, zichzölf in t spegelnde glas dood zeen goan en in den zweai noar achtertn hen zag zee eurn geest noar boavntn goan. Zee hef zich valn en opstoan zeen, déjà-vu en veuroetzeen tegeliek. Doarum har zee n moond zoo wied losse had, zee har t nich geleuvn könd.
Nigel mos schier deankn an dat stel oet Des Moines, in Amerika. Dee hadn iederbod as ze an t vriejn warn, t opnomn met n video. In dee tied deudn ze t um de twee wek. Toen zee in verwochting was, wösn ze voorts van wonne keer t was en wonn videobaand der biej heurn. 'Da's later veur t keend, kan e zeen wonneer en hoo at e maakt is...'
Dee leu warn gen slag better as dee oelnwappers dee oe vreugn: 'Iej komt oet Liverpool? Bin iej dan veur Liverpool of Everton?' Nigel wör doar zoo hellig van as nen zwearm biejn dee't ze net de honning of hadn niefeld. Nigel was nich veur Liverpool en nich veur Everton. Hee was aait anhanger wes van Tranmere Rovers, en dat zol e blievn, heels zien leavn.
t Wol um nog aait rech nich lukn met t schrievn. Toch mos e vanoavnd wat hebn, um met de groep in te oefn. Liek der achteran mosn ze deur noar Kilmarnock in Schotlaand, n uur of acht veurn. Doar was de studio van neegn tot half twaalf besprokn, en dan mos t der op stoan. De plaatnmoatschappiej wol n maxisingel oetbrengn met Let's Not en Our Tune. Dee twee hadn ze veurgistern froai gauw kloar kregn. Der mos nog een nummer biej komn. Morn mos n maaster kloar wean, goozndag wör de plaat a persked.
'Kö'j nich wier s wat schrievn wat met voetbaln te maakn hef?' hadn ze vrog. Nigel har niks zeg. Ok umdat t alle clubs woar e oaver har schreevn naar was vergoan. The curse of Half Man Half Biscuit wör t a neumd. Geleuft mer nich dat hee ooit wat oaver Tranmere Rovers zol schrievn.
De zun was in t hukske nich meer te zeen, t was biej twaalvn. t Papier was nog zoo leug as ne haaznwere noa n geweerschot. t Bandje met Mike Hart gung veur t zoovölste moal aansum. Nigel pakn de post dee-r e van hoes har met-enomn. Der was nen breef biej van Sue, zag e an t haandschrift op n umslag. Sue was s wier vort biej um. Zee hadn ne papsleefverhoolding, heel eenkeld vol, hoast aait leug. Der zat a nen zet niks in eurn sleef; Nigel schoof n breef an de kaante. t Was ooit begonn toen zee as wichtke van elf, twaalf 'Naaaaaigel!' har ekriesked en hee eur in de hooldgreep har nomn: 'Ofklopn of n kuske.' Zee har um voorts de lipn toostokn.
Dan was der nog nen breef oet Hollaand met van dee lillike postziegels. Hoo kon n laand woar at ze zukke grote scheelders hadn had met dinge veur n dag komn dee't oe zoo zeer an de oogn doot? Den breef kwam oet 'Enschede', den schriever har der biej zet hoo'j t oetsprekn mosn: 'Ens', en dan 'che' as gun zonder n, en 'de' as day. 'Ensguday.' Wat mos e der met? Den wiesneus har ok nog wat te kösterboksn oaver Nigel ziene oetsproak dat Maradona better kon volleybaln as voetbaln, ofgoand op dee 'haand-van-God'-gool tiegn Englaand op t WK. Nee, von e, want n betje volleyballer slög n bal joa nich in t net. 'Ensguday.' FC Twente kwam doar vort. Dee hadn nog s in de finale van de UEFA-Cup zetn. Dat wös e nog wa. Frans Thijssen en Arnold Mühren hadn doar later ok speuld. 'Ens-gu-day.' Hee zea t s in alle rös, leut zien theeblad de lettergreepn preuvn. t Har wa wat. Nigel zetn zich an t töafelke, en eer e Mike Hart dree keer har ummedreaid, ston t op t papier:
You promised that one day you'd be my wife
You said you wanted to be the rest of my life
But you put me on a train to Fit Central
I went off my Swede and you went up with yours
Well, look out girl, cause this is my itinerary
Remember me, remember my itinerary
Barge to Waregem, ordinary to Enschede
Hydrofoil to Malmö and the last bus to your heart
I gave you bread when you were out of bread
You gave me hell when I was playing dead
Why him though, him the harbinger of nothing
Upside down cakes, Brecht and Catcher In The Rye
Well, catch your eye, if you should want to look for me
I want you at the end of my itinerary
Barge to Waregem, ordinary to Enschede
Hydrofoil to Malmö and the last bus to your heart
I see you smiling in the morning mist
You're so exclusive, you don't exist
But you can't hide the fact
that we used to play naked twister
I'll dig the hole to pay for your obituary
I send a wreath and then the rest of me
Barge to Waregem, ordinary to Enschede
Hydrofoil to Malmö and the last bus to your heart
Barge to Waregem, ordinary to Enschede
Hydrofoil to heaven and the last bus to your heart.
n Zoaterdag der op dreain John Peel 's oavnds de plaat al op de BBC. In de anköndiging har e t oaver 'Enstsjiet'.
Noaschrift
Den 12-inch-maxisingle Let's Not van Half Man Half Biscuit is in augustus 1990 opnommn in de Shabby Road Studios in Kilmarnock, Schotlaand. Op kaant A steet Let's Not, op kaant B Our Tune en Ordinary To Enschede, al schreevn deur Half Man Half Biscuit/Nigel Blackwell.
1 Klik hier of
hier vuur HMHB-websties.
2 Klik hier vuur geluud van t leste.