De chinezen zijn een zeer nijver volk en hebben het hele jaar bijna geen vrije dagen; de feestdagen hebben daarbij een regulerende functie, het zijn de vrije dagen in de landbouwcyclus, die de boeren wat ontspanning bieden, zodat ze daarna weer hard aan de slag kunnen gaan. Daarom liggen de traditionele feestdagen in feite als vrije dagen ingepast tussen de seizoenen voor het ploegen, wieden en oogsten.

Het Chinees Nieuwjaar ligt op een tijdstip in de winter waarop het werk op de akker stil ligt. Het Lantaarnfeest vormt het eigenlijke slot van de nieuwjaarsvakantie. Het Gravenfeest ligt tussen het ploegen en het wieden in de zomer in. Het Drakenbootfeest vindt plaats na de eerste oogst. Het Hellefeest ligt in het hartje van de zomer, wanneer het te heet is om op het land te werken. Het Midherfstfeest ligt bij de laatste oogst van het jaar. Het Feest van de Winterzonnewende is op het hoogtepunt van de winter, wanneer de zonne-energie begint toe te nemen en de lente gaat terugkeren. De laatste maand van het maanjaar dient geheel als voorbereiding op het Chinese Nieuwjaarsfeest.

Behalve seizoensgebonden feesten, zijn er ook feestdagen die in verband staan met de bovennatuurlijke wereld. Verjaardagen of offerdagen van geesten en goden, of verjaardagen of verlichtingsdagen van Boeddha's en bodhisattva's (Boeddhistische heiligen) zijn soms de oorsprong van Chinese festiviteiten.

*Chinees Nieuwjaar*

Chinees Nieuwjaar, de eerste dag van de eerste maand van het Chinese maanjaar is de belangrijkste feestdag van de Chinezen; het heet ook wel het Lentefeest. Andere namen waren vroeger de Eerste Morgen of de Drie ochtenden. De Eerste morgen was het begin van een heel jaar, maar omdat de Chinezen tegenwoordig ook de westerse kalender gebruiken, noemen ze 1 januari de Eerste Morgen en ter onderscheiding het Nieuwjaar volgens de Chinese kalender nu het Lentefeest. De 'Drie Ochtenden' betekent de ochtend van het jaar, van de maand en van de dag, en geeft aan dat het Lentefeest niet alleen het begin van een nieuwe dag is, maar ook het begin van een nieuwe maand en een nieuw jaar.
Het eerste wat men doet op Nieuwjaarsdag is de voorouders eer bewijzen. Dat heet het Juiste Begin. Meestal vindt het 's morgens vroeg plaats, maar er is geen vaste tijd voor en dat is ook de reden waarom op die dag het geluid van vuurwerk, nu eens toenemend, dan weer afnemend, voortdurend te horen is. Tijdens het juiste Begin zijn alle lampen in de hoofdhal van het huis aangestoken, bij de deuropening en rond de offertafel hangen rode slingers en op het altaar liggen Nieuwjaarssinaasappels, Nieuwjaarskoeken, hartige kleefrijsttaarten, drie soorten offergaven (bv. varkensvlees, vis en kip), kopjes thee en drank, vier soorten vruchten, wierook en kaarsen en dergelijke klaar. De hele familie komt bijeen om de voorouders en de goden te eren door met stokjes brandende wierook in de handen buigingen te maken , waarna de jongeren op volgorde van generatie en leeftijd de ouderen gelukwensen. De rode slingers staan voor 'vreugde', de aangestoken lampen voor 'licht' en het hele ritueel dient om de liefde van de goden, voorouders en ouders niet te vergeten en dankbaarheid te tonen. Na de ceremonie van het Juiste Begin is het nieuwe jaar pas werkelijk aangebroken.

De viering van het Chinese Nieuwjaar is tot vandaag toe niet sterk veranderd. De oude traditionele nieuwjaarsviering is bewaard gebleven in dingen als het afsteken van vuurwerk, het ophangen van 'Lentespreuken' (dubbele gelukbrengende versregels opgehangen bij de deur), 'Lentebloemen', de draken- en leeuwendans, het uitdelen van 'geld om het jaar neer te drukken aan de kinderen, nieuwjaarsbezoeken aan de familie en vrienden, bezoeken aan tempels om wierook te branden en ook in de gokspelletjes die ter gelegenheid van Nieuwjaar in elke familie gespeeld worden. Chinezen zijn van nature meestal ijverig en spaarzaam en zelden belust op lichtzinnig vermaak; maar met Nieuwjaar is er volgens hen niets op tegen om eens een gokje te wagen.

Wanneer valt het Chinese nieuwjaar de komende jaren?
12-februari-2002, 1-februari-2003, 22-januari-2004, 9-februari-2005

*Het Lantaarnfeest*

Het Lantaarnfeest heet ook wel het Feest van het Opperste Principe, De Nacht van het Principe of Klein Nieuwjaar. Men kan ook zeggen dat dit het laatste hoogtepunt is van het Lentefeest.
De viering van het Feest van het Opperste Principe is begonnen in de Han-dynastie (206 v.C.-220 n.C.). In de Geschiedenis van de Han-dynastie staat: "De houder van de Koperen staaf (een soort hoofdstedelijke commissaris van politie) ziet toe op het nachtelijke uitgaansverbod, maar de keizer gelaste het verbod op de vijftiende van de eerste maand in te trekken. Dat heette de 'vrije nacht', waarop men 's nachts met lantaarns rondtrok. Tijdens de verschillende dynastieŽn werd het feest levendiger en kleurrijker.
Tijdens het Lantaarnfeest werden overal, van het keizerlijk paleis tot in de huizen van het gewone volk, lampen aangestoken, in tempels en bij erebogen over de straten en dergelijke werden rijen lampionnen opgehangen. Overal werden ook lampionnen wedstrijden gehouden, met optochten van kinderen, elk met een lampion in de hand. Tegenwoordig is het niets bijzonders meer om duizenden lichtjes tegelijk te zien, maar in het verleden, toen de verlichting 's nachts erg gebrekkig was, moeten die duizenden brandende lantaarns een fantastische ervaring zijn geweest.

Wanneer valt het Lantaarnfeest de komende jaren?
26-februari-2002, 15-februari-2003, 5-februari-2004, 23-febrauri-2005

*Het Gravenfeest*

Het Gravenfeest wordt gevierd op de vijftiende dag na de lente-evening d.w.z. op 4 of 5 april. Dat valt juist in het vochtige 'motregenseizoen'; het is het begin van de lente en heeft een diepe betekenis om op dat moment te offeren aan de voorouders en de graven schoon te maken. Tegenwoordig is 5 april als vaste datum voor het Gravenfeest bepaald, en die datum geldt als officiŽle vrije dag. Wanneer men de graven bezoekt, offert men niet alleen aan de eigen voorouders, maar zet ook geschenken klaar voor de God van de Aarde, die de graven bewaakt, en men offert ook aan de eenzame zielen en dolende geesten uit de wildernis. Dat is om de God van de Aarde te verzoeken om op de graven van de voorouders te passen en zo hoopt men de eenzame zielen en dolende geesten vreedzaam met de voorouders te laten verkeren. Bij het Chinese Gravenfeest van vroeger waren er nog andere gebruiken, zoals het dragen van wilgentakjes in het haar, vliegeren, boogschieten, schommelen en dauwtrappen, maar die zijn tegenwoordig vrijwel overal verdwenen. Alleen het gebruik om de graven te bezoeken is gebleven, en dat is het belangrijkste onderdeel.

*Het Drakenbootfeest*

Het Drakenbootfeest vindt plaats op de vijfde van de vijfde maand en is een van de grote jaarlijkse feesten. Het huidige Drakenbootfeest in onder Chinezen bekend als het feest waarop men tsung-tzu (in een blad gewikkelde gestoomde rijst) eet en bijvoet (onheil afwerende plant) ophangt bij de voordeur, en waarop in de rivieren roeiwedstrijden met drakenboten worden gehouden. Het traditionele Drakenbootfeest is hiermee al sterk vereenvoudigd, vroeger werd het veel uitgebreider en kleurrijker gevierd.

Het feest dient hier ter herinnering aan de grote dichter Ch'Ł YŁan, want dit is de dag waarop hij, uit teleurstelling over de tijd waarin hij leefde en uit bezorgdheid over de staat, zich in de Milo rivier stortte. Daarom heet deze dag ook wel het 'Dichtersfeest'. Het bereiden van tsung-tzu en de roeiwedstrijden met de drakenboten zijn ook ter nagedachtenis van Ch'Ł YŁan. De overlevering luidt, dat na de dood van Ch'Ł YŁan het gewone volk tsung-tzu in het water wierp voor de vissen, zodat ze het lichaam van de dichter niet zouden opeten. Bovendien maakten ze boten gereed om in de Milo rivier naar het lichaam van Ch'Ł YŁan te zoeken; zijn lichaam werd nooit gevonden, maar het gebruik is de eeuwen door wel blijven bestaan. Tegenwoordig is het bereiden van tsung-tzu een vreugdevolle bezigheid geworden waarbij de hele familie verenigd is, en de roeiwedstrijden met de drakenboten zijn nu een sportief soort volksvermaak.

Wanneer valt het Drakenbootfeest de komende jaren?
15-juni-2002, 4-juni-2003, 22-juni-2004, 11-juni-2005

*Het Hellefeest*

De vijftiende van de zevende maand vindt het Feest van het Middelste Principe of Hellefeest plaats. Dit is tot nu toe nog steeds een heel belangrijke feestdag gebleven. Aan andere feestdagen wordt soms niet veel meer gedaan, maar dit feest mag beslist niet worden overgeslagen.
De reden waarom het Hellefeest zo belangrijk is, is dat de Chinezen van ouds her geloven dat op de eerste van de zevende maand de poorten van de Hel of onderwereld worden opengezet en op de dertigste van die maand weer worden gesloten. Alle eenzame zielen en dolende geesten uit de onderwereld hebben een maand vakantie en komen naar de mensenwereld om eten te zoeken.
Oorspronkelijk waren er elke dag ceremonies om de zielen uit hun lijden te verlossen, die door de dorpen om de beurt werden gehouden. Later werden deze ceremonies alleen geconcentreerd op de vijftiende van de zevende maand. Tijdens de verlossingceremonies bereidt men in alle families bijzonder rijke maaltijden als offer aan de eenzame zielen en dolende geesten uit de onderwereld, en verbrandt ook grote hoeveelheden imitatie papiergeld ten nutte van hen, want er wordt gezegd dat als je bij de ceremonie niet voldoende eten en geld klaarzet, de hele familie zich de wraak van de eenzame zielen en dolende geesten op de hals zal halen.
Het Hellefeest omvat naast de verlossingsceremonie ook het ritueel van het 'loslaten van lampen op de rivier', dat op de avond tevoren wordt gehouden en waarbij men lampjes ontsteekt en laat meedrijven met de stroom van een rivier. Volgens een overlevering kunnen de geesten in het water verlossing vinden door op de drijvende lampjes te klimmen.

*Het Midherfstfeest- Moon feest*

De vijftiende dag van de achtste maand is het Midherfstfeest, de meest vrolijke Chinese feestdag.
Het Midherfstfeest is een feest ter ere van de maan, maar in de Chinese volksgodsdienst is dit tevens de verjaardag van de God van de Aarde. In deze tijd loopt de zware arbeid van het hele jaar ten einde en nadert de dag waarop de laatste oogst wordt binnengehaald. De meeste mensen vieren dit vreugdevolle feest met gevoelens van dankbaarheid jegens de Hemel (in de vorm van de maan) en de Aarde (gesymboliseerd door de God van de Aarde).

Het voornaamste onderdeel van het Midherfstfeest is het eten van de maankoeken, die door hun ronde vorm de familiehereniging symboliseren. Wanneer het gebruik om maankoeken te eten is ontstaan, is niet meer na te gaan, maar het is op z'n laatst tijdens de Sung-dynastie (960-1279) begonnen.
Bij het Midherfstfeest hoort ook de ceremonie van het 'Maanoffer'. Meestal zet men voor de opkomst van de maan op de binnenplaats een altaartafel klaar voor de maan, met daarop een offerande van vruchten en gewassen van het seizoen. Verder zet men er de maankoeken, snoep en kopjes thee bij, men brandt wierookstokjes en maakt buigingen in de richting van de maan. Pas daarna mogen de maankoeken worden opgegeten. Als iemand uit de familie afwezig is, laat men iets voor hem over, als teken van het verlangen naar hereniging.

Wanneer valt het Midherfstfeest de komende jaren?
21-september-2002, 11-september-2003, 28-september-2004, 18-september-2005

*Het feest van de Winterzonnewende*

Als voornaamste feestgerecht bij het Winterzonnewende feest eet men in Zuid-China t'ang-yŁan (velletje van kleefrijstmeel met een vulling) en in Noord-China hun-tun (wonton, een soort Chinese ravioli in soep).
Er bestaat een Chinees gezegde: 'De Winterzonnewende is even belangrijk als het Nieuwjaar'.
Het traditioneel Zonnewendefeest duurde drie dagen. De dag ervoor heette 'kleine wende', de dag zelf 'lange wende' en de dag erna 'na de wende'. Op de dag van de 'kleine wende' werd in alle families rijst gestampt tot meel voor de t'ang-yŁan, op de 'lange wende' zaten alle families rond de tafel en aten de t'ang-yŁan op.
De Winterzonnewende heeft op het noordelijk halfrond de kortste dag en de langste nacht. Daarna lengen de dagen en worden de nachten steeds korter. Het is 'de dag waarop de lente wordt aangekondigd '.