Het algemeen onderzoek behelsde als eerste de ogen, waarbij gekeken werd naar de kleur van het oogwit en de aanwezigheid en werking van het derde ooglid. Van het oog naar beneden naar de mond waar de tanden bekeken werden en heel belangrijk het tandvlees. De kleur van het tandvlees, zo werd ons verteld, geeft een goede indicatie van de gezondheid van een hond. Het dient mooi roze te zijn en bij indrukking met de vinger, waarbij de bloedtoevoer even afgekneld wordt, binnen 1 seconde weer roze te kleuren. So far, so good. Toen kregen we de opdracht om de lymfeklieren te voelen. Die zijn nogal moeilijk te vinden net onder de kaaklijn en dat is nou juist de bedoeling. Je moet ze wel vinden maar het is beter om er even naar te moeten zoeken, want vindt je ze makkelijk dan zijn ze opgezwollen.
Daarna was de polsslag aan de beurt die te voelen is aan de binnenkant van de achterpoten. Linkse polsslag en rechtse polsslag (een hond heeft twee achterpoten en derhalve twee te voelen polsslagen) dienen even krachtig voelbaar te zijn en gelijktijdig te kloppen. Bovendien dient de hartslag en de polsslag synchroon te lopen en dat is te controleren door met 1 hand de polsslag te voelen en met de ander de hartslag. Het hart is te voelen net achter de linkervoorpoot.
Tot dusver alle onderzoeken met de blote hand. Nu was de stethoscoop
aan de beurt en dat viel niet mee. Wanneer je niet precies op de juiste plaats
luisterde hoorde je niets. De hartslag bestaat uit twee slagen en daartussen
dien je niets te horen. Gelukkig was dat bij alle proefhonden helemaal in orde.
Er bleek een groot verschil in moeilijkheidsgraad tussen de proefhonden. Bij de
Berner Sennen hond met zijn dikke vacht was alles moeilijker te controleren dan
bij de beagle bijvoorbeeld.
We begonnen met het verbinden van een bloedoor om te voorkomen dat een hond gaat schudden met het hoofd en de wond verergert en bovendien de omgeving onder het bloed komt te zitten. Een prop vette watten op het hoofd en het gewonde oor daar overheen omklappen. Daarna netjes omzwachtelen met gaasverband met het verband zover mogelijk naar de neus toe om afzakking te voorkomen. Netjes diagonaal omzwachtelen en daarbij het gezonde oor vrij houden en als afsluiter een mooi gekleurd rekverband er omheen zwachtelen. Of de kleur groen nou zo juist gekozen is bij deze beagle laten we ter beoordeling aan de lezer over.
Het oog verbinden gaat ongeveer op dezelfde wijze met als uitzondering dat er eerst wat neutrale oogzalf in het oog gedaan wordt en er een gaasje op gelegd wordt en geen vette watten. Het goede oog blijft vrij om te voorkomen dat de hond in paniek raakt.
Bij pijn kan het zo zijn dat een hond zijn helper, en dat kan ook de baas
zijn, gaat bijten. Om dat te voorkomen kan men een muilkorf gebruiken of een
stuk stof of veter om de snoet binden. Reep stof om de snoet en aan de
boven- of onderkant een enkele knoop die strak aangetrokken moet worden om zo de
mond dicht te houden en de uiteinden van de reep stof knoop je eenvoudig achter
de oren om de nek.
Bij alle verbindingen die volgen geldt dat een gaasje over de wond gelegd wordt!
Naarmate de avond vorderde werden de handelingen ingewikkelder en het was
zaak er goed het koppie bij te houden. Bij het verbinden van de poot werd eerst
aan weerskanten een stuk leukoplast aangebracht dat een stuk overstak om later
terug te kunnen klappen over het verband heen zoals op de foto's te zien is. Een
stuk zit dus onder het verband en een stuk wordt omgeklapd over het verband heen
en daarmee blijft het verband op zijn plaats zitten. Hulde aan de bedenker
hiervan. Na het aanbrengen van de twee stroken leukoplast een reepje gaas tussen
de tenen steken waarvan de uiteinden richting schouder omhoog gehouden worden
zodat ze onder de eerste wikkelingen komen te zitten. Dan met gaasverband de
wikkelingen gaan maken en daarbij de middelste tenen vrijlaten. Aan die tenen
kan men later zien of het verband te strak zit, waardoor de tenen gaan opzwellen.
Dan vanwege de bloedsomloop van onderen naar boven beginnen in te wikkelen met
het gaasverband en daarna met rekverband hetzelfde doen waarbij een randje
gaasverband aan de onderkant vrij blijft. Om het geheel op zijn plaats te houden
zoals gezegd de leukoplast omklappen.
We werden gewaarschuwd bij botbreuken geen spalken aan te brengen maar
proberen de poot te stabiliseren door met behulp van watten een heel dik pak
verband om de poot aan te brengen.
Ook bij het verbinden van de staart gebruiken we leukoplast. Een lang stuk dat we om de staart heendraaien vanaf de staartinzet naar beneden en wel zo dat de plakkant aan de buitenkant zit. Daaraan plakt het gaasverband dan vast dat we vanaf de staartinzet om de staart wikkelen en daarna een rekverband op dezelfde manier alleen doen we dat nog mooi om de punt van het staartje heen en een stukje omhoog zodat het vast gaat zitten zo halverwege.
De achterpoot dient verbonden te worden zo dat het verband ergens tussen hiel
en knie eindigt zoals op de foto te zien is.