Dobermann Luc
Dobermann Hongarije Dagboek
Wie ben ik


Hallo beste mensen, ik wil me graag eens aan jullie voorstellen. Zeker nu jullie het idee hebben aangegrepen om zo nu en dan mijn dagboek te gaan lezen.
Ik ben Luc, een stoere maar oh zo lieve dobermann van 8 jaar oud. 4 jaar geleden is mijn leventje opnieuw begonnen bij mijn huidige baas en bazinnetje, wat er voor die tijd allemaal gebeurd is weet ik niet meer zo helemaal, maar erg slecht is het niet geweest. Om jullie toch een beetje op de hoogte te brengen zal ik beginnen bij het begin.

Disclaimer
Deze mensen hadden ook nog een ander hondje, en die kon niet zo goed met puppies overweg, dus wilde ze graag een volwassen Dobie die zich niet door zo'n klein mormel op zijn kop zou laten zitten. Misschien dat ik wel een geschikte opvolger zou kunnen worden.
Inmiddels was me wel al duidelijk geworden dat mijn echte baas niet terug zou komen en ik  me dus van mijn beste kant moest laten zien om hier zo snel mogelijk weg te komen. Dierenasiels zijn geen goede plaats voor een edele dobermann.

Op een gegeven moment kwam er een dikke meneer naar me kijken, hij wilde me wel eens uittesten. Mijn riem werd me omgedaan en heel kort aan de riem wandelde hij met me naar buiten om een rondje met me te wandelen. De mevrouw die al die tijd zo lief voor me had gezorgd in het dierenhotel stond bedenkelijk aan de deur het hele gebeuren te volgen. Ik had nog geen stap buiten de deur gezet of het commanderen begon al, zit! Lig! Voet! Blijf! Daarbij rukte hij hard en onvoorzichtig aan mijn riem zodat ik het gevoel had dat mijn nek brak. HELP!!!!!!! Ik weigerde iedere vorm van medewerking en had absoluut geen zin om mijn wel opgevoede manieren te laten zien. Eigelijk maakte ik van mezelf een piepklein onschuldig bang hondje, en dat was nu juist wat die engerd niet wilde hebben. Hij zocht een dobermann met pit, en ik was een watje. Gelukkig voor mij, dan maar een watje.
De mevrouw van het asiel nam gelukkig snel mijn riem over en bracht me terug naar die grote wolbaal. Onderweg vertelde ze me dat er zaterdag mensen kwamen kijken die een nieuwe Dobie vriend zochten en als ik me netjes gedroeg ik misschien mee mocht naar hun huis in Nederland. Trouwens aan die engerd zou ze me toch niet hebben meegegeven, die zou mijn tere hondenhartje alleen maar pijn hebben gedaan.


Asalh de Lasha Abso
Asalh het kleine witte keffertje, met een veel te grote mond
Op zaterdag kwamen die mensen dan, rustig en goed observerend stonden ze voor het hek van mijn kennel, ik zat ergens achterin tegen de muur want die dikke had het hoogste woord en ik had geen zin in een vechtpartij. Ik wist dat ze voor mij kwamen dus ik hield het rustig. De mevrouw zei tegen mijn zorgbaasje, haal hem er even uit, zo kunnen we niks met hem. Netjes kwam ik uit mijn hok en liet me als een welopgevoede hond mijn riem omdoen, benieuwd en afwachtend wat er nu weer te gebeuren stond. Vindt u het goed als we even met hem naar buiten gaan, even kijken hoe hij op bepaalde dingen reageert.
Nu was er een kleine meid bij van een jaar of 11, ze wilde natuurlijk weten of ik ook lief was voor kinderen. Eerst ging de mevrouw een rondje met me lopen, netjes aan de riem, niet trekkend en perfect aan de voet. Ze vroeg me op een rustige manier maar toch dringend om te gaan zitten, en ik als voorbeeldige hond volgde het commando meteen op. Daarna was het meisje aan de beurt, zij ging op het gras zitten en vroeg mij naast haar plaats te nemen. Wederom vodeed ik aan het commando. Daarna kwam die meneer, rustig maar heel zelfverzekerd nam hij de riem over en begon met mij te wandelen. Hij was een baas, en doordat hij dat met duidelijke lichaamstaal uitstraalde voelde ik me veilig en ging fier en statig naast hem lopen. Niks geen getrek aan de riem, rust en kalmte straalde hij uit en daardoor was ik ook rustig en kalm. Terug gekomen bij het hotel was de zaak zo beklonken. Ik mocht mee!!

Dag dierenverzorgers, fijn dat jullie lief en aardig voor me zijn geweest, dag wolbaal, je hebt het hok weer voor je alleen! Dag alle andere hondenvriendjes, hopelijk vinden jullie ook snel een nieuw baasje! I'am going home!!!!
Vanaf de eerste dag dat ik bij mijn nieuwe baasjes woon heb ik het er naar mijn zin. Als eerste verandering was mijn naam, aangezien ze mijn oude naam alleen maar wisten van de chipinschrijving werd ik nu omgedoopt tot Luc. Een hele verandering maar dat went snel. Die kleine keffer die er ook rond huppelt is niet mijn grote vriend geworden, maar we verdragen elkaar. Het vrouwtje is mijn grote vriendin. Ik ben een goede trouwe huisvriend geworden en iedereen vindt me aardig.
Eigelijk wil ik graag een echte hondenvriend, het liefst eentje die nog lekker jong is en ik kan helpen bij het groot worden. Ik heb zoveel goede levens ervaringen die ik super graag wil delen met een kansloze puber, er zitten er zoveel in die dierenasiels. Natuurlijk wel een dobermann, want ik blijf trouw aan mijn rasgenoten. Wie weet wordt deze wens nog eens vervuld want jonger word ik er ook niet op en op bejaarde leeftijd nog zo'n blaag opvoeden zie ik nu ook niet zo zitten.

Zo nu weten jullie wie ik ben, lees mijn vakantie avonturen maar en je komt steeds meer te weten

Lees verder pagina 2

8 jaar geleden ben ik ergens in BelgiŽ ter wereld gekomen. Hoogst waarschijnlijk was ik een van de vele honden baby'tjes van mijn moeder, Dobermanns krijgen vaak veel baby'tjes tegelijk dus dat zal ook wel in mijn geval gebeurd zijn.
Helaas heb ik nooit meer iets van mijn broertjes of zusjes vernomen en hoop dus dat zij het net zo getroffen hebben als ik.
Ook kreeg ik een naam, ik zou in de toekomst gaan luisteren naar de naam Gibba.

Al snel kreeg ik een nieuwe familie en er werd vol goede moed aan mijn opvoeding gewerkt, nu moet ik eerlijk zeggen dat ik daar ook voor de volle 100% aan heb meegewerkt en dat is heden ten dagen nog steeds te merken. Mijn baasje heeft 4 jaar lang goed voor me gezorgd, ik was gezond, lief sociaal en zeer goed luisterend. Eigelijk was ik het toonbeeld van perfectie, al zeg ik het zelf. Mijn leventje had ik goed voor elkaar, kat in het bakkie, zoals men placht te zeggen.
Dat er in ieder leven wel iets goed fout gaat was me niet bekend, maar helaas ook dit gebeurde mij. Op een kwade dag werd ik door een paar meneren in Uniform opgehaald en in het asiel gedumpt. Later kwam mij ter oren dat zij politie agenten waren en dat mijn baasje voor een paar jaartjes bij Justitie op vakantie mocht gaan. Wat hij gedaan heeft, ik weet het niet, maar ik heb er in ieder geval niet veel van gemerkt.
In het asiel aangekomen werd ik onderzocht en goed gekeurd voor adoptie, zoals ze dat zo mooi kunnen zeggen. Wat een vernedering zeg! Nu moet ik zeggen dat de mensen in het asiel heel lief voor me waren, maar omdat ik zo groot was moest ik mijn hok delen met een andere hondenvriend die zelfs nog groter, beter gezegd lomper was dan ik.

Een branie schopper eerste klas, een grote harige wolbaal die ze bouvier noemen. Nou een knipbeurt zou voor hem geen overbodige luxe zijn geweest.
Zo groot als hij was, was ook zijn mond. Dat beest ging me toch te keer als er bezoekers kwamen kijken voor een nieuw hondenvriendje. Nu ben ik geen lafaard maar een lefgozer kan ik mezelf ook niet noemen, al die stampei om een beetje aandacht, ik was het niet gewend om daarvoor te bedelen. Eigelijk miste ik mijn baasje best wel en had daarom ook niet zoveel zin om te eten, iets wat dat grote harige monster helemaal niet erg vond, dat leek wel een bodemloze put.
De dag na mijn aankomst in dat dierenhotel werd ik mee naar buiten genomen en er werden foto's van mij gemaakt, ze gingen mij op het internet zetten om een nieuwe baas voor me te zoeken. Waarom een nieuwe baas, ik ging er gewoon vanuit dat mijn baasje me kwam ophalen, ik was toch zijn vriend! Nieuw baasje, eigelijk had ik daar niet veel behoeften aan. Dobermanns staan bekend om hun trouwheid aan de baas en dat geld zeker voor mij.

Na een dag of 3 in het dierenhotel te hebben gezeten kwam me ter oren dat er mensen uit Nederland naar me geÔnformeerd hadden, deze mensen hadden een jaar ervoor hun Dobie moeten afgeven door een tragisch ongelukje met een ingeslikte bal.
Nu, na een jaartje diepe rouw om hun trouwe kameraad wilde ze graag een nieuwe huisvriend.
De  helaas veel te vroeg gestorven dobermann van die mensen was geen schatje geweest maar toch hebben zij heel veel van hem gehouden. Tja, niet alles gaat zo in het leven als je in het begin verwacht.
Dobermann Dagboek
Mijn eerste dag bij mijn nieuwe baas