In de Zuidelijke Nederlanden en ook in de provincie Zeeland was bij veel families al sinds de Middeleeuwen een achternaam in gebruik. Ook de familienaam "de Brune"werd in de Middeleeuwen al gebruikt.
Onze voorouders gebruikten, zover ik heb kunnen nagaan, al sedert de zestiende eeuw de achternaam:
Onze familienaam werd en wordt echter op verschillende manieren geschreven. Voor de invoering van de burgerlijke stand komen we de volgende varianten tegen
De oudste schrijfwijzen, die we sporadisch tegenkwamen, zijn waarschijnlijk:
In het Middeleeuwse Vlaamse dierenepos “Over de Vos Reynaert” komt onze familienaam ook voor: Bruun de beer, ook genaamd Brune. De middelste klank van de naam is in die tijd en in dat epos dus de “uu”.
In een weesakte uit Axel van 1491 staat als voogd vermeld ene
In het trouwboek van Baarland ( 4 april 1682) staat onze familienaam geschreven als
:
In een koopakte van 23 januari 1693, betreffende de koop van een huis in Nisse:
De Bruine
en als
Op 28 januari 1745 schrijft Cornelis de Bruijne zijn naam als volgt onder zijn testament:
In de huwelijksakte van Hermanus de Bruijne, 30 april 1826 te Zaamslag, schrijft de ambtenaar van de burgerlijke stand de naam als:
en ondertekent een oom van Hermanus als:
Pieter de Bruijne ondertekent 29 maart 1873 zijn huwelijksakte met de naam:
In dezelfde akte schrijft de ambtenaar:
Na 1810 werd de naam, bijvoorbeeld bij verhuizingen, niet door alle ambtenaren van de burgerlijke stand “correct” ingeschreven. De betrokkenen zelf vonden het blijkbaar niet belangrijk of hadden weinig kennis van de spellingsregels. Zo ontstonden er verschillende schrijfwijzen van de naam.
De nakomelingen van Pieter de Bruijne, geboren 7-6-1832, schrijven:
behalve zijn zoon Hendrik (geboren 28-3-1902). Hij gebruikt de naam
De kinderen van Hermanus de Bruijne, geboren 11-11-1836, worden door de ambtenaar te Kollum bij hun geboorte ingeschreven met de achternaam:
Berend, de zoon van Hermanus de Bruijne, die zich 13-5-1877 in Assen vestigt, wordt daar ingeschreven als:
Over de oorspronkelijke betekenis van de naam valt te noteren dat de eerste naamdrager wellicht een donkere, bruine huidskleur, of bruine ogen had, dan wel van zuidelijke oorsprong was. In de Middeleeuwen was het niet ongebruikelijk om personen een bijnaam te geven naar uiterlijke kenmerken. Deze bijnaam werd in veel gevallen de familienaam. Bekend is, dat er onder de Zeeuwen vele “donkere” typen zijn/waren. Men schreef dit wel toe aan Spaanse invloeden tijdens de Tachtigjarige oorlog. Maar de hier gelegerde Spaanse troepen waren huurtroepen met slechts een enkele Spaanse officier, dus weinig kans op verbroedering, bovendien werden de Spaanse legers als vijand beschouwd.Het ligt dus meer voor de hand om aan te nemen dat het donkere type een erfenis is van Keltische oorsprong. Het volk dat hier leefde was door zijn langdurige isolatie op de verschillende eilanden vrijwel een onvermengd ras gebleven (aldus J. Platteeuw in “Zaamslag door de eeuwen heen”). De Kelten, afkomstig uit het Midden-Donaugebied, hadden zich sinds ongeveer 500 voor Christus over bijna geheel Midden-Europa verspreid. Door de Romeinen werden zij steeds verder westwaarts gedreven. We vinden ze nu nog terug in de uiterste westhoeken van Europa: Bretagne (Frankrijk), Wales, Schotse Hooglanden en Ierland. De Kelten woonden in ons land ten zuiden van de grote rivieren. Vooral in Noord-Brabant zijn Keltische vondsten gedaan. Ten tijde van Julius Caesar woonde in België een gemengd Germaans-Keltische bevolking. Op de meer geïsoleerd liggende Zeeuwse eilanden hebben de Kelten zich misschien beter kunnen handhaven.