Start
wandelen Lyc. kust
gedichtenindex
interesses
over mijzelf
overdenkingen
reakties/gastenboek
links
nieuws
gaandeweg/studio

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

HET  VOGELHUISJE EN HET SCHULDGEVOEL

Zojuist een artikel gelezen in een evangelisch omroepblad over een vogelhuisje en de verwachting daarvan. Een leuk en vlot stuk,heel herkenbaar.

Als je een huis hebt,ook al is het een vogelhuisje,dan verwacht je daar toch altijd leven in.

Je doet allerlei moeite om bewoners te lokken,je bent je eigen privé-makelaar.

Maakt het gezellig en leefbaar,kleedt het aan, afgestemd op de behoefte van de nieuwe bewoners. Nieuwsgierig of er al belangstelling is. Of er al vorderingen zijn.

 

Vol verrukking als blijkt dat een (vogel)echtpaar jouw huisje mooi en goed heeft bevonden om te wonen.

Elke dag geeft een bijzondere glans als je zo’n echtpaar heen en weer ziet vliegen om hun eigen nestje te bouwen.

 

Ongeveer hetzelfde hebben wij vorig jaar beleefd

toen een merelechtpaar onze dichte bruidssluier verkoos

om hun paradijsje te bouwen.

Je leefde helemaal mee met hun nestinrichting

en hun gezinsopbouw.

Je stond ook op wacht voor de vijanden uit de buurt,

vooral die dikke rot kat van de buren werd ineens

de grootste vijand die er in de wereld bestond.

 

Samen met de ouders waakzaam over het nieuwe leven

wat zich daar ontsproot in het geheim. Om beurten vlogen ze uit om takjes te brengen,steeds op hun hoede.

Na verloop van tijd,als het heel rustig en stil was,hoorde je het zachte gepiep van baby Merel.

Ach,hoe vertederend was dat,alsof het je eigen kind betrof.

Nog meer op je hoede voor die kat van de buren.

 

En het onvermijdelijke gebeurde,een moment van machteloosheid moet de ouders zijn overkomen.

Ze hadden alles gedaan om hun kleintje te redden.

In vogelbegrippen bijgebracht dat de wereld buiten de bruidssluier heel gevaarlijk is en dat het kleintje dichtbij hen moest blijven.

Maar als het nacht en donker is,ligt het gevaar nog meer op de loer.

We kunnen de schuld zoeken bij de buren die hun rot kat binnen hadden moeten houden.

Of bij de achteloze vogelouders die hun nestje niet op een veilige plek hadden gebouwd .

En als we nog verder gaan ,is het de schuld van Eva.

Als zij niet van die boom had gegeten dan hadden wij nou niet met de gebakken peren van de zondeval gezeten.

Misschien zelfs een boze blik naar God Die toch maar toestond dat die misselijke slang leugens en verleidingen in het paradijs kon verspreiden .

Er moest toch een zondebok zijn voor al het leed wat zich in onze tuin afspeelde.

 

Op een ongoede morgen ,zoals altijd de eerste blik richting bruidssluier en tot onze schrik recht onder de plek waar zich het nest bevond,een plas bloed op de stenen.

Daar middenin het stoffelijk overschotje van baby Merel. Nee he.

Een misselijk gevoel was overheersend .

Het kleine hoopje voormalig leven werd in de tuin begraven,het bloed weggespoeld.

Dagenlang fladderden de ouders rondom ons huis en de tuin.

Ze bleven bij elkaar,zochten steun bij elkaar en zochten nog naar meer..

Dat zag je aan hun houding. Ze zochten naar hun kleintje. Hun nest was akelig leeg, prachtig bebouwd maar leeg.

 

De schrijfster in het artikel met een zelfde soort ervaring ,zonder sterfgeval,beschrijft dat

 

 ‘straks weer veel ouders dat lege nestsyndroom gaan voelen ". Waar vliegen onze kinderen heen ?Leven ze zoals wij ze hebben voorgeleefd ?

Onze Hemelse Vader weet dat alles. Zou Hij wel voor musjes en merels zorgen en onze kinderen vergeten ?Het sleutelwoord is VERTROUWEN.

Je kinderen vergeten hun opvoeding niet.

Vooral als die met zoveel liefde,zorg en gebed is geschied.

 

Aansprekend zijn haar laatste woorden :

" als we vroeger waren opgestaan,hadden we ze kunnen uitzwaaien …"

 

Dat stemt tot nadenken.

Een licht schuldgevoel.

Hebben we onze uitgevlogen kinderen niet op tijd laten gaan ?

Hielden we ze nog vast met overbezorgde moederliefde zodat ze niet eerder hun vleugels uit konden slaan ?

Vertouwen ? Het sleutelwoord.

Sommige dingen kun je nooit meer overdoen.

Maar als je vertrouwen hebt in de Heer van het leven,weet je ook dat je niet moet steunen op eigen inzichten.

Als je Hem volledig vertrouwt,zal Hij je paden – en die van onze kinderen- recht maken.

 

Zijn zegen is op ons,ook al is het nestje akelig leeg,maar gevuld met gebed.

                                     En Zijn kracht.

 

naar boven

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

RELATIE EN PUZZELSTUKJES ?            

              

 

                

                Een paar dagen zijn verstreken

                                       en dit onbestemde gevoel lost zich nog niet op,

                                     veel wisselende buien soms sterk ‘unheimlich’.

        Tranen zitten hoog soms.

                                        Ook te wijten aan de hormonale periode die juist nu                       meer nadruk legt op het moederschap.

                          Het is gemeen dat je eigen lichaam je 

hieraan herinnert ,

                            terwijl je zo verschrikkelijk je best doet

                                      om je verstand en gevoel op één lijn te krijgen.

Voor jezelf een weg zoekt om dit loslaten te verwerken,deze verlatingsangst een plekje te geven in je denken en je gevoel.

En elke film die je ziet ,gaat uitgerekend en altijd over kinderen die weg gaan of verdwenen zijn.

De hele wereld lijkt enorm zijn best te doen om het jou vooral niet makkelijk te maken.

 

En dan toch ineens een wonderlijke ‘vingerwijzing’,helemaal niet op verdacht.

Het beddengoed van de jongens word verwisseld en bij het uitlopen van een slaapkamer valt je oog op de boekenkast op de overloop.

Je bent er al -tig keren langs gelopen en nu zie je een boekje dat niet op de plaats ligt waar het hoort.

Vreemd,wie zou dat gedaan hebben ?  

Het is je oude poëziealbum .

Met gemengde gevoelens open je het en leest glimlachend

je eigen kromme 9-jarig handschrift :  

Dit album is mij lief ..enz.

En dan die eerste bladzijde,42 jaar geleden geschreven met een boodschap.

Voor nu ,vandaag .Voor mij .

 

Je eigen moeder die waarschijnlijk dit onbestemde gevoel kende en dit ook beleefde en met dit gedicht misschien zich zelf- en nu ook mij –moed insprak :

we dromen zo vaak van het komen

en denken zo weinig aan ’t gaan

het eerste begroet ons met lachjes

het laatste kost menige traan

maar ’t komen en ’t gaan zijn verbonden

er is een band,die ze samen vereent

’t zijn de vreugden en smarten in ’t leven

die je hartje z’n rijkdom verleent

 

Stil een brok wegslikken.

Beseffen dat je niet de enige bent en nog meer te weten dat er Iemand is ,Die je al deze tijd- bijna ongemerkt - in de gaten houdt en je zomaar een teken geeft waardoor je dag ineens hoopvol verandert.

Langzamerhand vallen de stukjes van de "verlatings"-puzzel in elkaar.

Alles wat dreigde weg te raken komt terug in een nieuwe positie.

Een band die ze samen vereent .

Die er altijd al was,alleen zag je het nog niet.

Deze week van rust brengt iets goeds en creatiefs voort.

Al wil je niet direct weer in dat voorwaardelijke schieten. Dat alles zijn doel en zijn plekje heeft. Dat niets voor niets gebeurt.

Een kriebelig gevoel komt dan boven,je wilt niet alles beredeneren,niet steeds maar rationeel zijn. Je wilt gewoon voelen.

Verdrietig en zielig mogen zijn.

Ook dat zijn enkele puzzelstukjes in je levensverhaal en hebben een plaatsje in je bestaan.

Nadenken over partner en/of ouder zijn. Het hoort natuurlijk samen.

Toch besef je dat het ouderschap een behoorlijke ,gezonde impact heeft gehad en vaak meer voorrang dan het partnerschap. Eerlijk is eerlijk.

Nadenken over het invullen van je leven samen,wat minder als ouders en wat meer als partners.

Hoe gaan we dat doen ? Moeten we daar überhaupt moeilijk over doen of laten we het gewoon gebeuren ?

Net als toen we elkaar voor ’t eerst ontmoeten.

Spannend en uitdagend.

Wat de toekomst brenge moge,ons geleidt des Vadershand !!

 

naar boven

 

 

 

 

 

 

 

 

DE STRIJD VAN HET VERTROUWEN

(en waar mensen deuren sluiten ,opent God nieuwe)

 

 

Na de eerste dagen van woede, teleurstelling,

boosheid,machteloosheid komt er langzamerhand

ruimte om weer te gaan denken aan de toekomst.

Plannen maken ,verbeteringen zoeken, gesprekken

aangaan,zelf weer in staat zijn anderen op te peppen,

naar hun verhaal te luisteren ,bidden en te weten

dat God alles overziet en weet

 

Niets in deze wereld lijkt meer zeker,

alleen dat je wordt geboren en een keer doodgaat.

 

Niemand die het begrijpt als daar op die herfstachtige middag in oktober aan een kantine vol met mensen word meegedeeld dat ‘hun’ werkplaats binnen het Spoor, volgend jaar december gaat sluiten.

Als de enige binnen de organisatie die nog met winst draait , komt dit bericht als een donderslag bij heldere hemel.

Mannen(en een enkele vrouw), jong ,oud .

Samen al lang op pad met de nodige inzet .

Ineens komen na de eerste klap alle doemscenario’s boven:

mijn hypotheek,mijn studerende kinderen, mijn zorgvuldig behaalde functie ?

Gefrustreerd ,moe word de thuissituatie ingelicht.

Er word gepraat,overlegd,getroost,bemoedigd,gescholden, een zondebok gezocht, geprotesteerd bij de hoogste bazen.

Even is er hoop wanneer er een neutraal onderzoek word gestart.

De ogen lichten op , de kansen lijken nog niet verkeken.

Opnieuw de domper als blijkt dat alles toch anders is en onherstelbaar.

Het ergste dwars door alles heen is dat het vertrouwen ,zo zorgvuldig opgebouwd en bewaard, wegebt.

Vooral in de leidinggevende mensen. Hebben ze werkelijk wel alles op alles gezet om ‘hun’ bedrijf te redden ? Spelen er teveel egoïstische, verstrengelde belangen mee ? En heeft het nog wel zin om je daar druk over te maken ? Waar komen we terecht ? Ver weg ? Moeten we verhuizen ? Kan ik wel blijven ?

Overwegingen , gedachten die toch maar besluiten om het afscheid niet meer uit de weg te gaan. Er komt ruimte om na te gaan denken: hoe dan verder .

Via een collega ,met dezelfde diploma’s komt er een advertentie naar je toe. 

De eerste indruk is goed.

Op de vraag of deze man ook op die functie gaat solliciteren,zegt hij: "Nee, ik denk dat het meer iets voor jou is. " De sollicitatiebrief gaat de deur uit.

Je bent inmiddels al wel 48. En nu maar afwachten.

Opgeslokt door vergaderingen,overleggingen met directies en vakbonden lijkt de situatie op de werkvloer soms nog fnuikender en ingewikkelder dan voorheen en geeft het weinig tijd om bezig te zijn met de sollicitatie .

Na enkele weken valt de verwachtingsvolle brief met het bekende logo

op de deurmat.

Alleen een bevestiging dat je brief goed is aangekomen.

Weer afwachten.

Het verlossende telefoontje die vrijdagmiddag

dat je de dinsdag er op mag komen voor een gesprek.

Verbazing, blijheid en al vrij snel slaan de eerste twijfels toe.

Pas je wel in het profiel wat door hen word geschetst,i

s het niet veel te hoog gegrepen ?

Die zondag daarvoor opper je om morgen de boel maar af te bellen.

Dat het eigenlijk wel zonde is om daar een snipperdag voor te nemen.

Er is veel overredingskracht voor nodig van je vrouw,naaste familieleden om toch in iedere geval het gesprek aan te gaan.

Samen bidden en de belofte dat anderen dat met je mee zullen doen ,geeft

   'het voordeel van je twijfel’.

Dinsdagmiddag samen op pad naar de grote uitdaging. Nog niet alle twijfels zijn weggenomen. Je besluit om open kaart te spelen en te zeggen dat je niet helemaal kan voldoen aan hun eisen.

Al behoorlijk op tijd,eerst nog maar een rondje om, dan is het tijd om de stoute schoenen aan te trekken( de sandalen van het evangelie lopen prettiger) .

Je concludeert nog even dat je met een kwartier wel weer buiten staat.

Dat wordt dus bijna een uur.

Rode wangen, puffend is je eerste reactie : "Nu sta ik wel voor een dilemma."

Ineens enthousiast vertel je dat het gesprek erg goed is verlopen, dat je eerlijk bent geweest over je twijfels,dat de beide heren aan de andere kant van de tafel merendeel van je bezwaren van de tafel veegden. Dat er vooral een beroep op je gedaan zal worden op je knowhow van lesplannen maken en praktisch leiding geven en dat je vaardigheden kunt krijgen door een poos mee te lopen .

Enerzijds is er de opluchting dat deze nieuwe richting haalbaar voor je is, anderzijds trekt de ‘oude’ zekerheid van je huidige werk, en de goede nieuwe voorwaarden pas vrijgekomen door allerlei onderhandelingen ,enorm aan je.

Weer afwachten. Er zal een tweede ronde komen.

Inmiddels heeft je vrouw in haar stille tijd God gevraagd om een duidelijke tekst die jou kan sturen in je besluit. Dat is Jesaja 26:7 :

"                              "Het pad des rechtvaardigen is effen;

                                Gij baant voor de rechtvaardige een effen spoor ."

 

Een geweldige belofte die de Heer hier geeft, omdat je open en eerlijk je verhaal hebt gedaan en omdat je Zijn rechtvaardige bent in Hem.

Ironisch genoeg spreekt deze tekst wel over een ‘spoor’,zou dan toch …?

Het houdt de gemoederen bezig ,mede door de spanning op je huidige werk.

Steeds duidelijker komt naar voren dat alle beloften die worden gedaan loos zijn .

Het wantrouwen neemt alleen maar toe.

Toch wil je niet onder die druk toehappen , je wilt de nieuwe baan alleen omdat je het ambieert. Uiteindelijk heb je nog werk voor de komende jaren en je hebt het altijd geweldig naar je zin gehad daar.

Een week later opnieuw een bevrijdend telefoontje : ze willen je graag voor een tweede gesprek .

De vertwijfeling slaat wederom toe. Natuurlijk heb je er op gehoopt,maar nu het zo dichtbij komt,slaat de schrik je om je hart. Het lastigste is dat je weer moet kiezen.

En dat vind je heel moeilijk.

Heen en weer geslingerd probeer je alles op een rijtje te zetten, vraagt advies bij anderen, krijgt spontaan hulp als je toch verder wilt in het nieuwe. Je bestudeert en onderzoekt je eventuele nieuwe functie, vergaart er veel info over. Je wikt en weegt. Je besluit om toch maar door te gaan met je huidige werk,wetend dat het onzeker is dat je in dezelfde functie blijft, maar …

Je weet niet wat je moet. Samen in gebed ,word gevraagd om Zijn rust

en vrede dat het in dit tweede gesprek duidelijk zal worden of de Heer dit wil.

Ondertussen is er een telefoontje geweest dat naast het gesprek er ook een rondleiding

door het bedrijf zal zijn. Dat klinkt akelig serieus.

Weer die vertwijfelde blik in je ogen.

 

Je ‘kleingelovige’ vrouw vraagt ,net als Gideon, om nog een antwoord van de Heer vanuit Zijn Woord.

De gedeeltes uit Mattheus die naar voren komen, hebben als inhoud:

 

      Volg Mij,laat de doden hun doden begraven en

      De storm op het meer,

              Jezus die slaapt en later de storm stil legt.

 

Nog niet helemaal helder ,toch geeft het moed.

In het autootje naar de tweede ronde. Vooraf samen in gebed.

De tas met diploma’s , documenten en vele vragen mee. Onderweg twee keer wachten voor een openstaande brug. Het gevolg : dik vijf minuten te laat ! Lacherig over de goedkope smoes van de open bruggen, rijdt je in een stevig tempo verder .

Dit is nu niet bepaald een goede indruk. Wat kun je er aan doen.

Na ruim een uur ,met nog rodere wangen als de eerste keer, is de indruk dubbel.

De start begint leuk als jij je meldt bij de balie, dat er een meisje voorbij komt en je aankijkt en zegt:

"Hee ,van de gospelgroep ?".

Ze heeft je op Hemelvaartsdag,een paar dagen daarvoor, in de kerk horen zingen en spelen.

Een bemoedigende binnenkomer.

Het gesprek met dit keer een nieuw bestuurslid loopt wat stroefjes, ondanks je opmerking dat je nu precies weet hoeveel bruggen je moet passeren.

Misschien is je verwachting  anders.

Als de ene man naar een andere afspraak moet, blijf je over met degene die er de eerste keer ook bij is geweest. Deze vertelt openhartig dat ze voor jou hebben gekozen omdat je zo eerlijk en betrouwbaar overkomt, er is een positieve ‘vonk’ overgeslagen en te herleiden vanuit de christelijke achtergrond.

Ook hij heeft je gezien in die kerkdienst en de weg van herkenning in Christus is nog meer open.

Er volgt een goed gesprek. Daarna de rondleiding. Je stapt de deur uit met nog meer vragen dan dat je bent gekomen. Men is niet ingegaan op je ‘volle tas’ die je bij je hebt. Je hebt het idee dat de keuze al is gevallen. En niet op jou . Je zult zo gauw mogelijk de uitslag horen.

Al overdenkend rijden we enigszins teleurgesteld naar huis.

Waarom nu nog niet een duidelijk antwoord ?

Wat is de bedoeling hiervan, God ? Er over pratend met naaste familie ,lijkt het of het je steeds meer duidelijk wordt ,dat deze klus te zwaar wordt. Nu is pas helder dat je in een zeer kort tijdsbestek enorm veel dingen moet leren, klaarmaken,regelen en daar zie je als een berg tegenop.

Temeer omdat je eigenlijk wel iets minder zou willen werken om meer vrije tijd te krijgen. Je keus wil je graag laten afhangen van de brief waarin staat dat jij het niet bent geworden.                                                   

Herinnerend aan de tekst over die storm ,

het niet meer zien zitten en dan de Heer

Die de storm stil legt. Hij wil ook de storm van je gedachten stilleggen.

Een slapeloze nacht.

De volgende dag geen brief. Je bent gewoon naar je werk en collega’s vragen hoe het is gegaan.

Je geeft aan dat je het niet zeker weet en er toch waarschijnlijk vanaf ziet. Je word ook weer betrokken in het naderende afscheid van het bedrijf en hoort verontrustende geluiden over jullie toekomst bij de ‘tegenpartij’. Al met al word het je teveel, je zoekt een rustig plekje om met God te kunnen praten.

En je gooit het eruit:

 

"Heer, steeds als ik niet aan de nieuwe baan

wil denken ,dan komen er negatieve berichten

naar me toe over de onzekere toekomst van deze

huidige functie ,ik heb het idee dat ik U

voor de voeten loop in deze beslissing.

Ik wil U zeggen dat ik ga voor die nieuwe baan !"

Een diepe vredige rust geeft je gelijk de gedachte dat jij die baan wel krijgt.

Absolute zekerheid !

Als je thuis komt, vertel je dit niet . Vrij snel gaat de telefoon. Het is over je nieuwe job en je reageert blij verrast en zegt bedankt en tot dinsdag.

Dan vertel je van je stille tijd die middag , van Gods duidelijkheid en dat het nu goed is.

Je beslissing, Gods beslissing is gevallen, hoe het ook zal gaan.

Samen ,heel blij , de Heer van het leven ,van de toekomst dankend en je blijven verwonderen dat werkelijk alles in Zijn Handen is en stevig ligt.

Te blijven vertrouwen is best heel moeilijk, de strijd die het zo lastig maakt om soms door de grote berg van moeilijkheden de stem van God helder te horen. Te leren vertrouwen dat je samen met Hem die grote berg aan kunt en leren er over heen te zien wat Zijn toekomst voor je is .

 

 

 

 

 

 

 

 

Hij maakt voor jou een effen spoor, nu en straks. Hij gaat mee.

                                 Geprezen zij de Heer !.

naar boven

 

SPELEN MET VREEMD VUUR (of DAT WAT GOD NIET HEEFT GEZEGD)

 

 

 

 

 

 

 

Het verhaal wat beschreven staat in Leviticus 10,vers 1 en 2,over de twee zonen van Aaron, geeft stof genoeg om te overdenken en te plaatsen in onze huidige christelijke manier van omgaan met :

-aanbidding

-verzoening

-eredienst

 

In hoeverre zijn wij met ‘vreemd vuur ‘aan het spelen ?

Hebben wij in de gaten wat de consequenties daarvan zijn ?

 

Zijn we al niet besmet met dit vreemde vuur ? En hoe kunnen we er van af komen ?

 

Voor God,Die Zijn regels zo duidelijk heeft gegeven,ter bescherming van ons en van Zijn Zaak,komt het er echt nauwkeurig op aan, om al Zijn geboden zorgvuldig en nauwgezet te doen. Alleen zo kan God tot Zijn doel komen,met ons,de wereld,de Gemeente.

Voor God is het enorm belangrijk dat wij

 

        REIN )

          ZUIVER )

                     ONBESMETTELIJK )                  ZIJN

ONBESPROKEN )

         TROUW )

VOOR ZIJN AANGEZICHT )

 

Geldt dit alleen voor Israël zoals in het O.T. is beschreven ?

Al die offers zijn toch niet meer voor ons ?

Voor ons is het GROTE OFFER gebracht, HET LAM ,dat de zonden der wereld wegneemt,

is geslacht.!

Belangrijk is ook om te weten dat het principe van God,Zijn wezen,Zijn gedachtengang niet is veranderd .

Dat zien we terug in Efez. 5: 25 -27,waarin Paulus spreekt over het feit,dat Christus Zijn gemeente lief heeft en Zich voor haar heeft overgegeven,

om haar te heiligen,haar reinigende door het waterbad met het woord (hetgeen geschreven staat),en zo zelf de gemeente voor Zich te plaatsen, STRALEND,ZONDER VLEK OF RIMPEL OF IETS DERGELIJKS,zo dat zij HEILIG IS EN ONBESMET.’

 

                                    Vreemd vuur: wat is dat? Wat moeten we ons

                                    daarbij  voorstellen?

                                    Het antwoord kun je lezen in Lev. 10, vers 2.

                                    De verklaring

                                    staat erbij, in dezelfde zin:

                                         "Zij deden iets wat de Here niet geboden had."

 

Tegen ongevraagd offerwerk zegt God nee.  

Nadab en Abihu doen iets wat de Here hen niet geboden heeft . Het woordje "niet" valt op.

In de voorgaande hoofdstukken lezen we namelijk het tegenovergestelde.

Als een soort refrein klinkt daar: "...en ze deden zoals de Here geboden had...".

Ik noem alleen de plaatsen 8:4, 13, 36 en 9:21, maar er zijn er meer.

Nadab en Abihu mogen enthousiast geweest zijn. Ook zullen ze met veel inzet begonnen zijn.

Maar met enthousiasme en inzet kom je er niet, als je aan het belangrijkste

voorbij gaat :

                 AANBIDDING zoals God het wil en niet op je eigen manier !!!!!

Nadab en Abihu doen in wezen niets immoreels.

Ze brengen toch God een offer, wat is daar verkeerd aan ?

God is met hun offer niet tevreden. Ze aanbidden God op hun eigen manier .

Niet volgens Zijn voorschriften. We zien dit ook al in het begin van de Bijbel bij Kain en Abel .

God neemt het ene offer wel aan en het andere niet. Waarom gebeurt dit ?

Omdat Abel door het geloof,zich houdende aan Gods voorschriften,God een beter offer heeft gebracht dan Kain .( Hebr.11:4).

De zonde van de broers uit Leviticus is :

            dat zij iets in hun eredienst doen wat God niet heeft geboden.

 

Als je God echt aanbidt,laat je je onderdanigheid en je eerbied voor Hem zien.

Aanbidding heeft alles te maken met: - onderdanigheid – God boven alles- eerbied - -

( eerbied betekent 'zwaar zijn' ; in de betekenis : naar zijn waarde

 schatten en er naar handelen )

God is heilig, rechtvaardig, is Liefde .

Als je ‘vreemd vuur’ brengt ,laat dat je hoogmoed

en eigenwijsheid zien !!!

Vandaag zien we stromingen op het evangelisch/christelijk

erf die met ‘vreemd vuur ‘bij God komen.

Misschien is het onbewust binnengeslopen en een eigen leven gaan leiden.

Daarom is het goed om deze zaken te onderzoeken en te toetsen en biddend de Heer voor te leggen. Onszelf in Zijn Licht stellen en luisteren naar Hem.

In de tijd van Jezus zie je ook dit ‘vreemde vuur ‘.Hij zegt in Matth. 15:8,9:

"dit volk eert Mij met de lippen,maar hun hart is verre van Mij.

tevergeefs eren zij Mij,omdat zij leringen leren,

die geboden van mensen zijn "

Niet ‘zoals de Here geboden had ".

 

Hoe kunnen we God aanbidden ?

Als je in geest en waarheid aanbidt ( Joh. 4:23,24), wil je niet gaan

"boven hetgeen geschreven staat ‘(1Cor.4:6).

en "God eren op een Hem welbehaaglijke wijze met eerbied en ontzag " ( Hebr.12:28,29), want :

"onze God is een verterend vuur " !

Dat hebben de zonen van Aaron ondervonden en ook de hele samenkomst.

Ook al zondigde men zonder opzet,men bracht het hele volk in schuld !(Lev.4:3).

In hoeverre geldt dit principe van God ook nu nog voor Zijn Gemeente ?

De zorg en de gevolgen van de eenheid in Hem? Mogen we ons aangesproken weten dat naast dat een ieder voor zich verantwoordelijk is ,er ook een gezamenlijke verantwoordelijkheid naar God toe is ?

als één lid lijdt,lijden alle leden mede,als een lid eer ontvangt,delen alle leden in de vreugde ."(1Cor.12 26),hoe zit het met het zondigen van een lid ?

we zijn toch samen verantwoordelijk voor het ‘zuiver’houden van de Gemeente ?

Kleeft dan zijn schuld niet aan ons allemaal ?

(zie ook volgende stuk over ‘verzoening’)

 

Laten we God vereren zoals Hij ons geboden heeft.

Dit houdt in dat wij ook alles uit onze eredienst weglaten wat God NIET GEBODEN HEEFT.

( vlaggen,symbolen,wierook,profetische aankleding,menselijke regels,vrouw in het ambt,kind aan het Avondmaal ….) .

*Symbolen kunnen een extra dimensie en uitdrukking geven aan de geloofsbeleving en verdieping , denk aan de doop, aan het brood en de wijn , zoals in de Bijbel beschreven staat . Zoals de Heer het heeft geboden !!

 

 

 

 

 

VERZOENING

We doen er goed aan te letten op de aanleiding tot de instelling van Grote Verzoendag.

In Leviticus 10 horen we dat de zonen van Aaron 'vreemd vuur' voor het aangezicht van de HERE brengen.

- 'Vreemd vuur', dat is: verzoening brengen op een andere manier en langs een andere weg dan de HERE heeft geboden.

- 'Vreemd vuur', dat is ten diepste, dat ze in de verzoening tussen God en mens iets van de mens inbrengen. Maar dat is heidendom! Dan cirkelt het toch weer om wat wij God aanbieden.

Door dat 'vreemde vuur' is de hele tent der samenkomst verontreinigd.

De ernst van de situatie is, dat de dienst van de HERE tot in het hart van de eredienst verontreinigd is. Zou het alleen om zonden van Israël gaan, dan zou aan het altaar verzoening gezocht kunnen worden.

Maar nu is het heiligdom zélf verontreinigd.

Wat blijft er dan nog over? Hoe zou de dienst der verzoening nog kunnen plaatsvinden? Hoe zou een mens nog het Heilige kunnen binnengaan - om nog te zwijgen van het Heilige der Heiligen?!

In die situatie geeft de HERE de Grote Verzoendag. De instelling daarvan vormt het hart van het bijbelboek Leviticus.

 

EREDIENST op eigen manier

De vraag:  is God gediend met wat ik voor Hem doe ?

Is Hij blij met mijn dienst aan Hem?

Nauwelijks begonnen, lopen Nadab en Abihu

al aan die vraag voorbij.

Hun godsdienst is geen dienst aan God meer.

Gods oordeel daarover is vernietigend.

Vuur verteert de levens van deze zonen van Aäron.

Gelovige enthousiaste mensen blijken hardleers.

Het vreemde vuur blijkt steeds weer terug te komen.

Telkens weer vergeet de gemeente waarmee de Here werkelijk is gediend.

 

Twee voorbeelden uit de tijd van de bijbel.

Het staat in hoofdstuk 6, het achtste vers.

"Hij heeft u bekend gemaakt, o mens,

wat goed is en wat de Here van u vraagt:

niet anders dan recht te doen en getrouwheid lief te

hebben en ootmoedig te wandelen met uw God."

Enthousiasme, inzet en vroomheid zeggen niet alles.

 

Ongevraagd offerwerk is spelen met vuur.

Nadab en Abihu stellen vragen bij onze godsdienst, vroomheid en toewijding.

Is dat alles nog wel dienst aan God ? Is God gediend met wat wij doen?

Waarvan is God wel gediend?

Rom.12 :1: …. met beroep op de barmhartigheden Gods:,

dat gij uw lichamen stelt tot een levend,heilig en Gode welgevallig offer:

DIT IS UW REDELIJKE EREDIENST !

 

Ook wij staan, op ons zelf, met lege handen voor God. Maar in Christus geeft God ons wat Hij van ons vraagt. Wij kunnen daarin delen door vervuld te worden met zijn Geest.

Dat alleen is de weg waarin ons leven dienst aan God wordt."Dit is uw redelijke eredienst !                                                                             

 

 Eerst ontvangen, dan geven.

 Anders zal de Here nee zeggen.    

 Zo zal Hij Zich de Heilige betonen aan hen die Hem het meest na staan.

 Ook voor ons komt het erop aan.

 Geen ongevraagd offerwerk.

 

 

 

 

 

 

Dat vanuit de verzoening in Christus

heel ons leven een geestelijke eredienst wordt.

Zonder vreemd vuur.

 

 

 

 

 

 

naar boven

3-9-2004                        Als een kind je ontglipt…ontmoeting in de nacht

                                                     

                            

                                    Soms is het verhipte lastig om je gevoelens

                                         en gedachten te verwoorden                           

                                Heen en weer geslingerd tussen eigen

                                       idee en voorgeschreven patronen de weg 

                                   te zien die echt is.

                               Het is zo gemakkelijk om te zeggen:

                                               Bid maar tot Jezus en Hij zal je helpen.

                                      Als dat direct zou helpen,was het niet

                                            nodig geweest dat deze woorden

                                        en gedachten hier staan.

 

 

 

 

Dan hadden al die tranen niet hoeven te vloeien,dan hadden de nachten

niet zo verschrikkelijk lang geduurd.

Er moet dus iets anders aan de hand zijn.

Al weken speelt onze jongste zoon een indringende hoofdrol in mijn gebedsleven.

Negentien jaar,goeduitziend jong mens,vrolijke kijkers,sportfiguur,barstend van kwaliteiten en mogelijkheden,na twee keer examen zijn VWO-diploma op zak,"hechte"(naar de normen van deze tijd) vriendengroep en toch ….

Gierend van onzekerheid zoekt hij zijn eigen weg,of soms de weg van anderen,om gelukkig te zijn.

Alle gesprekken die we hierover samen hebben,lijken niets op te lossen.

Even gaat het goed,even houdt hij zich weer aan ‘onze’regels om al snel weer te vervallen in zijn oude gedrag . Zijn interesse bestaat voornamelijk uit gericht zijn op zichzelf: "hoe vind je mijn haar zo ?"of "staat dit shirtje goed ?".

Zaterdagavond is blijkbaar het enige moment in de week dat echt interessant lijkt.  Uitgaan. Een regelmatig geluid is de dag daarop  :

"ik kan maar zo weinig hebben."

 

na een onrustige nacht en

balend van zichzelf.

 

Afspraken worden daardoor op onverschillige wijze geschonden . Kerkbezoek is op de lange baan geschoven .

Tijdsbesef, ho maar. Verantwoordelijkheidsbesef, ho maar.

Gesprek hierover verzandt altijd in zijn voordeel dat we hem vrij moeten laten en ons niet met hem moeten bemoeien. En dat hij we hem niets gunnen.

Dat het 'stappen' en het nodige vocht hem tenminste even gelukkig maakt. Nu lijkt het alsof we hier met een jonge alcoholist te maken hebben,dat is niet het geval. Het blijft beperkt tot die ene zaterdagavond. Gelukkig (nog wel).

Gisteravond is de band,mijn gevoelsband,geknapt. Misschien het laatste stukje van de navelstreng die me er pijnlijk bewust van doet zijn dat loslaten van een kind verschrikkelijk moeilijk is .

Na opnieuw een confrontatie over zijn laks gedrag, deel ik hem mee dat voor mij de maat vol is (voor zijn vader was die al veel langer vol).

Dat hij zo gauw mogelijk zijn boel bij elkaar moet pakken en weggaan.

( Eerlijkheidshalve moet ik vermelden dat de keus om dit te zeggen makkelijker is omdat hij toch al veel bij vrienden is die op zichzelf wonen. Hij hoeft dus niet buiten in de kou te slapen.)

Niet zachtzinnig, met later enige spijt, gezegd dat ik hem meer als een gast aan tafel zie dan als zoon , hij komt af en toe even mee eten en een bed beslapen, en dat ik hem ook zo ga behandelen.

Hij hoeft voorlopig niet te rekenen op ons geld ,hij zorgt eerst maar es voor een goede baan. Hem gewezen op zijn haast ongeïnteresseerde houding naar ons toe. Waarom hij nooit es vraagt naar de problemen op het werk van zijn vader bijvoorbeeld.

Nee, alleen meneer’s eigen wereldje lijkt belangrijk , de rest boeit niet.

De grote ogen in het witte gezicht kijken me aan en verraden ogenschijnlijk niets.

Mijn gebed in bed smeekt de Heer om een doorbraak in het verzet van dit ongelukkig stukje mens . Angstig sluipen er gedachten binnen dat hij zichzelf niet in de hand houdt, tegelijkertijd is er een vertrouwde rust. Als ik zijn omdraaibewegingen van het krakende bed,midden in de nacht,boven op de zolder hoor,kan ik me eindelijk gerust omdraaien.

 

 

De volgende morgen ligt er een brief op de tafel met veel doorkrassingen en zijn relaas.

Het is schrijnend te lezen hoe onthutsend eerlijk hij zichzelf en deze hele situatie beschrijft en beseft dat hij het nu te ver heeft laten komen en zelf ook met een idee komt om dit op te lossen.

Zijn eindwoorden spreken zijn dankbaarheid uit en zijn vraag om vergeving .

Tranen lopen over mijn wangen en tegelijkertijd een immens gevoel van hoop, van dankbaarheid. Natuurlijk willen we hem vergeven en natuurlijk willen we hem helpen,

als hij dat wil.

Als ouders praten we hier geschokt over na.

Een gesprek, vanuit een ander en hoopvol oogpunt, met hem volgt nog.

Tijdens deze overdenking kijk ik uit het raam en schrik omdat op dat moment een moeder voorbij fietst en naar binnen kijkt. Normaal doet ze dat nooit !

Deze moeder heeft nog niet zo lang geleden haar zoon van 21 verloren aan kanker.

Mijn hart krimpt samen en ik voel me zo schuldig.

Alsof dat nog niet genoeg is, fietst een paar tellen later een jonge vrouw voorbij van wie we weten dat ze geen kinderen kan krijgen.

God,waar ben ik mee bezig ? God,waar bent U mee bezig ?

Nog niet eens zo lang geleden heb ik mijn dankbaarheid gebracht dat U mij zulke prachtige kinderen en een fantastische man hebt gegeven.

Terwijl ik het niet verdiend heb. Zo blij met Uw genade. En nu….

Huilend pak ik het dagboekje om me te richten op U,mijn hulp van U te verwachten.

Het verhaal van vandaag gaat over de nachtelijke ontmoeting van Nicodemus met Jezus.

Op zich een prachtig gedeelte maar het geeft me voor alsnog niet een antwoord.

Daarna volgt een schitterend pleidooi van de schrijver voor alle jonge mensen van deze eeuw en de problemen die zij ontmoeten,als ze voor hun relatie met Jezus uitkomen. .

Misschien brengen ze, voor nu althans,’s nachts een bezoekje aan Jezus en moeten wij er vertrouwen in hebben dat Hij Zich over hen ontfermt.

 

Hij schrijft: Ik denk dat velen van ons

 verbaasd zouden staan, als we zouden weten

hoeveel er om gaat in de harten van jonge

 mensen die niet naar de kerk gaan

en om wie we ons zorgen maken.

 

Oeps,dat slaat in.

 

 

Vervolgens geeft hij weer wat christen-zijn niet is en waardoor jonge mensen vast lopen, het heeft niets te maken met de frequentie van je kerkbezoek,van het dragen van bepaalde kleding, van het verkondigen van het evangelie aan je klasgenoten.

En wat aankomt:

het heeft niets te maken met tieners die hun ouders op hun gemak stellen door zich te conformeren aan een bepaalde subcultuur.

 

Christen zijn heeft te maken met een ontmoeting met God.

We kunnen de jonge mensen hier best iets over leren, maar de echte onderhandelingen moeten toch een op een plaats vinden tussen hen en de Meester, en soms is het nodig dat dat in het geheim gebeurt, ’s nachts.

Mijn tranen vloeien overvloedig bij dit geheimenis, het raakt.

De woorden uit het bijgesloten gebed ,bid ik hardop mee:

 

We roepen naar U uit voor alle jonge mensen,Vader,-niet dat ze zich moeten aanpassen aan culturele of institutionele verwachtingen,maar dat ze U mogen ontmoeten,Heer.

Bescherm en waak ondertussen over hen die geleidelijk uit het gezichtsveld verdwenen zijn,niet uit Uw gezichtsveld.

Als ze ’s nachts naar U toekomen mogen ze dan ontdekken hoeveel U van hen houdt.

Amen.

 

 

( citaat uit De Ontluiking-Adrian Plass) 16 dec. 2004

 

  P.S : Inmiddels is er -

   een half jaar na bovenstaand relaas  - heel veel gebeurd.

  Waar een goede vriendin ons ,toen al ,troostte met de woorden dat het

  binnen een jaar wel es helemaal zou veranderen, is gebeurd.

  Met de nodige hulp en veel gebed

  is er een zichtbare 'genezing' gekomen. Onvoorstelbaar dankbaar zijn

  we daar voor.

  De rust in hem en bij ons is teruggekeerd .

  Natuurlijk zijn er nog wel schermutselingen,

  nog het botsen van elkaars leefregels, maar nu is het op een

  'volwassen' manier bespreekbaar. Dichter bij elkaar en toch genoeg

  ruimte om jezelf te mogen zijn.

 

 

naar boven

 

DE NAVELSTRENGPSYCHOSE EN EEN JARIGE

 

De week gaat zijn gewone gangetje.

In de buurt is iedereen op vakantie,het is intens rustig,soms lekker,

soms te stil.

Het duurt vooral lang voordat onze overzeese zoon wat van zich laat horen.

Verstandelijk weet je,hem kennende,dat hij het echt druk heeft.

Hij hecht zelf ook teveel waarde aan de huiselijke contacten om dit zomaar te laten sloeren. Goed,dus niet zeuren,Ma.

Verder is het onhollands warm,benauwd,zweterig.

Hebben we eindelijk een week heel mooi weer,wat doet ze: zeuren.

Psychologisch is dit zeurgedrag waarschijnlijk te herleiden.

Nou ,kom maar op met je mooie theorieën.

Welke diagnose geeft u ,Dr.Doehetzelf ?

Wat zegt u ? De navelstrengpsychose !? Welk een nonsens ! Of ze ook vermoeid is ? Jazeker,dat kan ook niet anders met dit afmattende weer .

Nog andere klachten ? Ja genoeg over dit spiegelende gezeur. En toch …

Even dinsdag naar de vervangende huisarts,klachten noemen en tonen.

Moeilijk vast te stellen,lijkt verdacht veel lichamelijks ( zucht),het opgezwollen pinkgewrichtje - reumatische aandoening ? (slik) Bloed prikken.

Over een week ligt de uitslag klaar bij uw huisarts,mevrouw.

Wat navelstrengpsychose,we gaan bewijzen dat het somatisch is.

Een combinatie van deze twee ? Misschien. Daar gaan we het nu nog helemaal niet over hebben,zeurkous ! Duidelijk is dat er wat is,wat dan ook .

 

Donderdag: onze andere zoon viert zijn negentiende verjaardag.

’s Morgens om 6.30 uur word hij bedolven onder cadeaus.

Hij moet vandaag werken,als tijdelijke postbode,

ook nog een dubbele wijk.

Koeken mee voor de collega’s,

de hitte in en ‘dienstbaar’zijn.

Jij bent tenslotte wel een belangrijk

tussenpersoon tussen verschillende contacten.

Jij bent uiteindelijk wel de brenger

van goed of slecht of (on)belangrijk nieuws.

Men ziet uit naar jou ,verwachtingsvol:

heeft hij nog wat voor mij vandaag ?

 

Een heerlijk machtig gevoel geeft het,

dat mensen min of meer afhankelijk van jou zijn.

Jij bepaalt mee hoe iemand zich voelt ,blij,verrast,boos,verdrietig,teleurgesteld (weer niet die brief of kaart of prijs gehad) op deze dag en morgen.

Je eigen verjaardagkaartjes zie jij nu zelf als eerste en je trekt gelijk al je conclusies,wat ook jouw leven vandaag bepaalt.

Je mist van sommige mensen een berichtje en je bent sneu.

Gelukkig,je broer heeft aan je gedacht en stuurt een bemoedigende kaart met een varken erop en de beste wensen.

Oma en een tante hebben dezelfde gedachte gehad en sturen je allebei een hondenkaart Zouden ze de kaart bewust hebben uitgezocht?

Willen ze je identificeren met deze dieren en waarom ?

Hmmm, is de moeite waard om es uit te pluizen waarom mensen- bewust - speciale afbeeldingen op verjaardagskaarten sturen naar desbetreffende personen .

De psychologe is vandaag goed en vroeg wakker; komt door het warme weer.

Door de hitte word alle vaste stof vloeibaar en verspreidt zich meer,zo ook de hersenmassa en haar stroperige gedachten.

Is wel aardig gevonden,of niet .

’s Avonds komen enkele vrienden op het feest en met de nieuwe zojuist gekregen ‘kaboenk’cd op de achtergrond ,lekker achter het huis met drank en hapjes.

Gelukkig toch nog jarig. En … er is nieuws uit Curaçao.

De dag kan niet meer stuk,ook al vallen alle mussen van het dak en vliegen de wespen in de val en vergeten mensen elkaar en word er gezeurd over navelstrengen !

 

naar boven

ELKAAR NIET ZIEN EN TOCH LIEFHEBBEN ?
 


Terwijl het buiten nat en koud begint te worden en er een grote bende rondom ons huis is,is het hartverwarmend om te beseffen dat levenstekens alles doet vergeten.

Het benul dat het mogelijk is om jezelf zo aan een ander te geven,dat er zo’n bijzondere band tussen mensen kan ontstaan,is bovenmenselijk.

Aan de andere kant alleen maar menselijk,omdat God de Schepper ons heeft gemaakt naar Zijn beeld met Zijn Liefde in en om ons. Alleen via Hem is dit mogelijk.

Ten eerste om het zelf te beleven,ten tweede om liefde te geven aan een ander.

De bron van alle liefde is God,omdat Hij Liefde is.(dan moet je dat uiteraard wel willen zien en weten,maar stel je voor dat dat waar zou zijn :)

We kunnen dus alleen vanuit Hem ook leren en ontvangen wat Echte Liefde is.

Wat een mailtje kan doen met een mens. Het zijn niet alleen woorden die worden geschreven of die je leest. Er zit een gedachte,een gevoel achter.

Een hart van iemand,die je dierbaar is.

Je leest iemands gevoelens,soms ook tussen de regels door. Hoe kan dat ?

Ook dat is God,Die met Zijn Geest verder reikt dan ons verstand en ons inzicht geeft.

Je hoeft dus niet iemand te zien om van hem of haar te houden.

In onze moderne tijd zijn we al veel te visueel ingesteld,zodat we dit geheim aan ons voorbij laten gaan.

Daarmee ook niet de diepte en haar risico willen in gaan.

De uitdaging en de verwachting van de afloop krijgen geen kans om je uit te strekken naar het wonder. Van wat dan ook.

Alles moet vandaag geregeld en verzekerd zijn.

Niks geen verwondering,verwachtingsvol uitzien naar wat komen gaat.

De verrukkelijke spanning.

Zou dat misschien ook de reden zijn waarom men niet accepteert dat er een Onzichtbare God is Die op zoek is naar jou,Die met Zijn hele hart van je houdt en je bij je naam roept ?

Horen we die stem niet meer ? Stoppen we onze oren toe ?

Zijn we misschien bang voor zoveel liefde ?

En vooral om dat het ons zelf ook wat gaat kosten ? Daar had je niet op gerekend .

En wat moet je met iemand die je niet kunt aanraken (als je dat al zou willen),die niets terug zegt als je praat of bidt ?

Als deze vragen spelen ben je een heel eind op de goede weg.Dan is er hoop.

Dan is er een opening om je hart te laten zien,wat er in je om gaat.

Laat het niet wegstoppen door rationeel gewauwel. Ontdek het geheim van echte liefde.

Je bent een mens,je leeft,je hebt gevoelens.

En het allerbelangrijkste ,ook al wil je daar nu nog niet aan,je bent gewenst.

Er is Iemand Die jou wil. Hoe ik dat weet ? Omdat ik Hem ken en Hem volledig vertrouw. Draait het daar niet om ? De waarheid weten en vertrouwen. Heb je dat ooit al es goed onderzocht ? Een Onzichtbaar vertrouwen ? Eerst zien en dan geloven ?

Zo kom je er van-zijn- nooit-niet achter. Het is namelijk precies andersom:

eerst geloven-betekent vertrouwen- en dan moet je es zien……..wat er gebeurt.

Aan jou de keus:

ongelukkig,ontevreden,onrustig,onbeheerst,okay misschien onbekommerd,

verder leven en pakweg de tachtig halen zonder ECHT geleefd te hebben.

Nogmaals: stel je voor dat dit niet waar zou zijn ,dat van God.

Wat heb ik dan te verliezen ? Niks.

Stel je voor dat het wel waar zou zijn ?

Dan heb jij alles verloren .

Geen echte liefde,geen hoop,geen vrede in je hart en leven,geen fantastische toekomst zonder oorlog,pijn en ellende.

Aan jou de keus.

Hoe ver je ook wegloopt,God is overal en Hij houdt van je en blijft je zachtjes roepen.

                                                 Ik zie,ik zie wat jij niet ziet…..

 

 

naar boven

 

 

 

HET LEGE NEST-GEVOEL

 

Daar loop je dan ’s morgens vroeg door je eigen huis

als een kip zonder kop.

Akelig gevoel,zo vaag onrustig en wazig duidelijk.

Twee slaapkamers niet beslapen vannacht.

 

Hun geur hangt er wel en de eigenaardigheden

van een ieder is aanwezig als een spookbeeld.

De ene zoon zit nu al een week in Curacao en

moet nog vijfentwintig weken.

 

De andere zoon is afgelopen nacht met een kameraad in de auto vertrokken naar Zuid-Frankrijk. Tien dagen.

Uitgezwaaid door ons, de buurvrouw en een tante Loes gaan de keurig gekapte, welriekende adonissen op pad. De auto is gezellig vol en de stemming zit er ook in.

Enkele laatste moederlijke raadgevingen die waarschijnlijk hun doel zullen missen als je bijna 19 en 20 bent en richting zon,zee en strand vertrekt. Laat ze maar kletsen.

De hele week heeft al bol gestaan van waarschuwingen, wijzen op de ‘onverantwoordelijkheid" van de jeugd, dus zij incluis.

Met een gezicht van "dat overkomt ons toch niet" hebben wij, als ouders, ons maar bij dit niet goedvoelende feit neer te leggen..

En dat kleine beetje vertrouwen in ons kind maar harder laten spreken met een zucht van : dan moet het maar.

En een beetje vals-verontschuldigende "dan"- houding onzerzijds :

dan moeten ze het zelf maar weten.

Natuurlijk draait het daar ook om,dat is wat ze willen: het zelf weten.

Dat is tegelijkertijd ons probleem van loslaten: wij weten het beter(soms) .

De koffie smaakt nog hetzelfde en toch is het anders.

De overbekende omdraaigeluiden in bed hoor je niet.

Die vreselijke verfoeide "kaboenk" muziek vanuit een slaapkamer zou je nu graag 3 minuten willen horen.

Gewoon omdat dat afschuwelijke geluid gekoppeld is aan ons vlees en bloed en een belofte inhoudt dat hij zo naar beneden komt.

Niets is minder waar.

De boodschappentas is niet zo zwaar en de wasmand met vuil goed is nog lang niet gevuld.

De broodmand is veel te vol en hoe komen we door de cola en de chips ?

Het interieur van de badkamer is ineens griezelig opgeruimd. Helemaal niet leuk is het dat we, als we anders in het donker een slok water willen drinken in de badkamer en voor de zoveelste keer in het scheerschuim grijpen, niet kunnen mopperen.

Zelfs de stilte is anders, niet om aan te horen soms.

Het nest is leeg.

 

 

naar boven

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Jan voor de Babadag

   (= Vader- Berg) ,

          Turkije

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Start | wandelen Lyc. kust | gedichtenindex | interesses | over mijzelf | overdenkingen | reakties/gastenboek | links | nieuws | gaandeweg/studio