|
| |
 |
| Agebrand |
|
In ’t stortgaat stóng
e kumke beerpap
af te koele vur medaag.
‘Ne kwekvors kwaom,
vunderde, vóng,
klóm d’r i,
kreeg e beslaag.
Án de toffel
greesde Grádje:
“Wátisdáttao
toch vándaag?” |
“Agebrand, jóng”,
mende mooder,
goof daorop
drek gen bedraag.
“Haet agebrand ok
puutjes?!”,
|
|
| ’t Neej ZOPO |
va ‘nen alde klant oet gezi |
’t Hoes va Graadjes Grades
is d’n alde lindemboem naogegò.
Umgehouwe, verzwoende, oremus.
Want woe mós Hors daor anders
nag d’n drei kriege?
Zopo haet ’t vort mogen oplaeve.
Ze haet de gemeinschap smeis
duchtig mótten aspraeke vur
beej te springe, en enslang
e neej te zette.
Wát haje we schik toew ’t
d’rdoor waas.
We hebbe kroomp gelaege!
Wát e plezeer hewwe dao ni gehad
aal die jaore,
toew ’t nag pioniere waas.
- Bouwkisjes a
- kale vette bóks
- alden triek mit gater i
- haor wies oppe hesse
- zeej mit e kliedje oet
oet de Zak va Max
We hebbe kroomp gelaege!
En dao ma zitte te zitte,
e ma kieke,
e ma nò die anderen ‘r
kieke kieke,
e ma dreenke,
e ma kieke woe die anderen ‘r
dreenkes dreenke,
e ma roëke,
e ma kieke woe die anderen ‘r
roëkes roëke,
e ma problemen oplosse,
e ma kieke woe die andere dát
oplosse oplosse.
Dao haje weej ózze slinger 1.
We hebbe kroomp gelaege!En da e spelke do:
mit drie beejien zitte te kieke,
en iene nò boete gò,
en die ander twie ma raoje
wie d’r weg waas.
We hebbe kroomp gelaege!
’t Meziek spektakelde zien urkes
vaol.
Meej egaal, ma de buurt kreeg d’r
buulkes va.
Ma krek wát de gek d’r tegge zaet;
wééj hebbe kroomp gelaege!
|
Wát ‘r loos waas, woord in dörp
gesmiesperd:
- gepoelpak op d’n huuischelf
- ván dát grei roëke wao ge ván
án’t zwiemele kómt
- beer gèspele zoonder cente
Meensepraot, ma ni beweze.
We hebbe kroomp gelaege!
Mótte noow ’s kieke, din deuren
tempel án d’n Dolgaard, de
gement haet de centen op.
Nag zund, ze haje mier kónnen
doon.
ZOPO wil trughelpe;
ni mit geld naturlik,
mit goje raod, woe ge mót
doordowe wát ge veur hed.
Wied te neejmoedies,
dát neej ZOPO.
Mótte kieke, woe ze dao
binnepantere:
- schon scheuntjes a
- zwárt pekske
- proeper sporthempje
- haor wies án’t baovelich
- zeej in ’t zwárt lank.
Dao koom ik ván án’t bäöke!
En dao binne?
Wuurdt dát de neej grot ván
De Jonge Wacht?
Of waere de ander daag de
vrollie boetegesmete e keumt
’t toet en heroprichting va
Heerensociëteit Amischietzewát
Anno 1884, gevestigd i
Le Cocq d’Or?
Jazeker jâ, De Golden Haan!
Ás dát aal willes e wiet’s
wuurdt vaerig gebrouwe,
da godde toch kepot oppe geit!
Da’s evvel mag ni Niks!
Hewwe dao aal die jaore
vur kroomp gelaege?!
DE KLOS 1987 |
|
| E zödje Gezelle |
DE KLOS 1999 |
Dát waas nag ’n hiel petasie di zóndiggemerge im Brugge, toew weej dao
beej ’t standbield va Guido Gezelle stónge, en Hans e Nel mit em
bloomstuk kwaomen agezette um en hulde te brenge.
Dao wós niemes wát vánaf, op die plastic tas ván Hans goof niemes
bedraag op, en dao zaot dát i. Ma noow kósten we’t ok hiel pontefecaal
doon, en dao woord ok e foto va gemákt. ’t Waer zaot ni mej, mit
hinloepe smoezelde ’t um te beginne, en achternao kwaom d’r mier weend
mit dikke dräöp. Ik werkten ok ni mej, want ik zöj veurlaezen oet
Gezelle gedichte, ma haaj ’t buksken in de wage laote ligge. Nò de
blomehulde heb ik nag wát ovver Gezelle verteld, vurraal dát heej vur ós
sorte lastig te laezen is. Wegges ’t dukker gebroek va middelieuwse
wäörd, wao weej wer te stóm vur zie, schons die oonder án ‘m blaad d’n
duksten tied verklaord waere.
Án de blome hónge twie citate va Gezelle (1830-1899):
Men scheert geen ei, waarom?
’t En groeit geen haarken op
en
Wie zijt gij die wet geeft aan’t
vrijste dat ooit, de tale, aan den mens
wierd gegeven?
Buutclub Horst Limburg
Die dujen ál drek op twie kante va Gezelle:
d’n humorist, krek ás beej
’t Lied van Boerke Naas
en de veurvechter ván de Vlaamse taal:
Gij zegt dat ’t vlaamsch te niet zal gaan:
’t en zal!
Dat ’t Waals gezwets zal boven slaan:
’t en zal!
Gezelle haet zich eiges e zie laefwerreld toet in de klenste fiemelkes
beschreven i gedichte groet e klein, zoe vaol zaot ie daova.
Mocht ik met een dichtje
Uw herte
winnen, ’t waar mij weerd
genoeg
Vurraal de klein dingskes die heej roontelum zaog en huurde döj heej,
mit blieke va zien amundig Godsgeloef, neerschrieven ás enne richtige
taaltoevenaar; ’t waas enne spitskop.
ls de ziele luistert
spreekt het al een taal dat leeft,
’t lijzigste gefluister
ook een taal en teken heeft
I zienen tied krioelde de baek nag ván de biesjes op en in ’t water, en
ok bovven ’t water vergóng ’t ván óngesiefer groet e klein, wát oow ál
gauwechtig döj krabbe wao’t jukste.
Guido, mit ziene lange, dikken toog haet ligtig genóg wieniger las gehad
e zaog ’t schrieverken op ’t water toerele:
O krinklende winklende waterding
met ’t zwarte kabotseken aan,
wat zien ik toch geren uw kopke flink
al schrijven op ’t waterke gaan
En da die beej dao, die dao nektar zeumert op de blome:
Wat hangt gij daar te praten
aan die blomme, o bruine bie
Nevve de kante wees nag zò mennige bloom e plant dát ge d’r wál hoonderd
sorte kroetwisse va kós make, en heej zaog da woe ’t reet in e lóchtig
weendje stóng te mummele:
O! ’t Ruischen van het ranke riet!
o wist ik toch uw droevig lied!
wanneer de wind voorbij u voert
en buigend uwe halmen roert
en
Mij spreekt de blomme een tale
mij is het kruid beleefd
En da de biësjes! Álles wát ‘r bewugt in’t greun, wát dao vluugt e
kwietelt, wipt, hipt e toutert tusse de tek, heej zuut‘t, huurt’t e
schrieft ‘t neer:
Twintig meezenvoetjes
hippelen in ’t groen,
zurkelende zoetjes,
zoo de meezen doen
Of woe de gierzwelve dór de lóch zjietse, wao ‘ne straoljaeger már e
pruttelmesjientje beej is:
‘Zie, zie, zie,
zie zie, zie!
zie!!!’
De koew die in d’n aovend mit zwaor ere stiet te wachte vur gemolke te
waere:
Heur’trompe steekt de koe, ze is moe
van neerstig om te knagen
van lange in ’t jeugdig grasgewas,
den zwaren eur te dragen
|
’t Plezirigge va zie vader, din en echte kuitbóks kós
zie, en ’t duuster, proelerig geveulslaeve va zie moder vochten ums de
beurt um de veurhand. Genne gewoonder dát zie gedichte ok’s mei
paekzwárt oetzaoge.
Dát ie gen bieltenis, foto of schildereejke va zie moder haaj. Dát
dówden ‘m ok:
’t En is van u
hiernederwaard,
geschilderd of
geschreven,
mij, moederken,
geen beeltenis,
geen beeld van u
gebleven.
Zie breiend zusterke kónde zoe huren e zi zitte te tikkere:
Nokke ma’ voort,
nokke ma’ voort,
breie ma’
breie ma’
nokke ma voort!
Ás ’t aovend woord, veel ok wál ’s d’n duuster ovver zien hárt:
’t Avondt, ’t avondt: trage en treurig
zinkt de zonne nederwaard
En da dizelfden aovend, waor ie ’t schemere (wie deut’r nag schemere?)
beschrieft, mit de ros die ovver álles zakt. Vur meej meschien wál zie
moeiste regels:
De navond komt zo stil, zo stil,
zoo traagzaam aangetreden,
dat geen en weet, wanneer de dag
of waar hij is geleden.
E kienderliedje, gezónge beej ’t loepe liere, haet ie ’s herschreve,
moei moei moei!
Dit voetjen
en dat voetje
zal ik tegare in het waterken waschen.
Het waterke zal ze spoelen.
Dit voetjen en dat voetje
ze zullen in ’t waterken koelen.
Beej ’t laeze godde denke dat Gezelle die regels zoema efkes mit ‘ne
zweunk op pepeer zat, ma ’t waas vur eum ok schaven e schoestere toet
álles percies pees:
Nooit geen zwaarder kruise geen
dan ’t kruise der poëten.
Miskend, misgund, geroddel, gesnierk, gekeutel, heej haet ’t ok aal
mótte mejmake. Nò e lang stilte is ie wer gans truggekome. Toew kóste
zúm vort d’n hak dabbe, heej haaj ‘nem brieje rug gekrege:
Ze zeggen, en ze zullen
mij vatten en mij vaân!
De dommen en de dullen:
ze’n durvender niet aan!
en
Te sterven is het niet,
maar hoe men heeft geleefd
dat aan de bittre dood
die bittre smake geeft.
1899 woord ie vort zò zeek, dát ie d’r nimmer baovenop zöj kome. Ma toet
op ’t les heel ie zie krael, want heej woj ni wiete dát ie a zien end
waor. Toew zúm de Sakkermente wojje gaeve, en de H. Hostie op de tóng
legge, wát pas mógde beej doedsgevaor, zag ie hiel waers:
‘We gaan met O.L. Heer
De zot niet houden!’
E stieftoew bleef de moond.
Zie leste wäörd zöjje zie gewes:
‘’k Hoorde zo geerne
de vogelkens schuifelen!’
Wát nou nag zegge?
Ik heb nen dreupel dauw gedronken
of ovver zie talent?
Dichten is een gunste Gods
of ’t vroor dát ’t krákte?
Men hoort dat ‘t koud is
Ge wet pas woe ‘ne meens is ás ge wet woe dát ie thoes is. Beej zie
femilie e thoes beej de maad waas ie geslaoten e wát knaoterig. Ik denk
dát ie dao krek dezelfde hemslup waor ás weej aal, ás we thoes zie.
Ma ‘ne spitskop wáás ‘t!
Dees snemmelkes woj ik efkes kwiet nó ’t schon weekend mit de Buutclub
11 en 12 juli (1998) im Brugge, mit de “beivaart” nò’t standbield.
Gewoen e zödje Gezelle, zuwwe ma zegge, wát meej kortelings gekeenen is.
|
|
| |
|
|
