Wat waren we blij toen 'we' al vrij snel zwanger raakten. “Laat nu die roze wolk maar komen!”, dachten we. Maar helaas, er kwam geen trapje naar beneden, zodat ik naar boven kon klimmen. Want eerlijk gezegd voelde ik me vanaf dag 1 al niet lekker. Moe, veel misselijk, braken… en toen moest ik dus nog 9 maanden. Ik troostte mezelf met de gedachte dat het over 3 maanden wel over zou zijn en ben gewoon doorgegaan. Bovendien genoot ik enorm van alle voorpret, zoals babywinkels afstruinen, alles lezen wat los en vast zat, namen uitzoeken, enzovoort. Die misselijkheid en andere kwaaltjes nam ik maar voor lief. Bij het eerste bezoek aan de verloskundige bleek al meteen dat mijn bloeddruk aan de hoge kant was en ik moest het daarom rustiger aan gaan doen. Dat was natuurlijk een domper, maar aangezien ik regelmatig last heb van een (te) hoge bloeddruk was ik niet eens verbaasd. Bovendien was het erg druk geweest op mijn werk en had ik geen rust genomen. Toch was ik ook wel bezorgd, zou het allemaal wel goed gaan met de baby? Gelukkig bleek uit de eerste echo dat het allemaal goed ging, dus maakten we het nieuws wereldkundig en ging ik weer aan de slag. Helaas werden de kwaaltjes na 3 maanden niet minder en deed ik niet veel meer dan werken en slapen, ons sociale leventje stond op een laag pitje. Maar goed, wat is 9 maanden op een mensenleven. Hoe anders zou het lopen…
Bij de 2e en 3e controle bij de verloskundige was mijn bloeddruk weer gestabiliseerd en de baby groeide goed en 'lag op schema'. Gelukkig maar! Ook hadden we inmiddels gezien dat we een meisje zouden krijgen. Vol goede moed gingen we het vervolg van de zwangerschap in.
Helaas liep het volgende bezoek aan de verloskundige niet zoals gehoopt. Weer was mijn bloeddruk te hoog en ik werd doorgestuurd naar de gynaecoloog. Ik kon nog diezelfde middag terecht… en moest gelijk blijven. Mijn bloeddruk was veel te hoog en ik had teveel eiwit in mijn urine, dit kon wijzen op zwangerschapsvergiftiging. Daar stond ik dan, net 26 weken zwanger. Toen de gynaecoloog ons, in niet mis te verstane woorden, ook nog duidelijk maakte wat er allemaal zou kunnen gebeuren wanneer de baby zich nu vanzelf zou aankondigen of gehaald zou moeten worden, werd het me echt allemaal teveel. Kans op zware handicaps, hersenbeschadiging, noem maar op. Natuurlijk, het zou ook allemaal goed kunnen aflopen, maar op dat moment vrees je het ergste en blijft het door je hoofd spoken. Het werd later en later en pas rond 23.00 uur meldde zich een dokter. Ik had het koud en was inmiddels zo moe, dat ik lag te rillen, waarschijnlijk ook van de zenuwen. De dokter was echter bang dat ik een stuipaanval zou krijgen en dus werd ik aan het infuus gelegd en kreeg een magnesium-bolus ingespoten. Ik zou het er een beetje warm van krijgen. Een beetje? Ik vond het echt vreselijk en voelde me enorm beroerd. Gelukkig mocht mijn man Rudy bij me blijven tot alles achter de rug was en om ongeveer 01.00 uur kon ik eindelijk gaan slapen.
Ik heb een week in het ziekenhuis gelegen en uit onderzoek bleek dat ik tegen een vergiftiging aan zat. Gelukkig heeft dit geen invloed gehad op de baby, ze groeide goed en had het nog steeds naar haar zin in mamma's buik. In het ziekenhuis zeiden ze nog net niet 'tot ziens' tegen me, maar ze verwachtten me wel terug, want de kans op herhaling was groot en bovendien zou ik in het ziekenhuis moeten bevallen. Maar dat ik zo snel al weer terug zou keren…
