Op 26 september 1997 zijn Ron (39) en ik (34) getrouwd en na eerst een jaar samen te zijn geweest, wilden we graag kinderen. Helaas duurde dat even, de eerste zwangerschap eindigde na 6 weken in een miskraam en op dat moment denk je dat het nooit meer goed gaat komen.
Maar gelukkig dat kwam het wel en in maart 2000 werd Kevin geboren en in december 2001 Imke, zijn zusje.

De zwangerschap van Mitchell kwam totaal onverwachts. Nadat ik een week over tijd was ging ik een test doen en ja hoor, 2 blauwe strepen, wat er dan door je heen gaat!! We waren er erg blij mee en het was meer dan welkom.
De eerste 5 maanden ging de zwangerschap prima en ik had nergens last van, totdat ik "griep" kreeg (dacht ik) en mijn benen gingen opzetten. Bij de huisarst bleek mijn bloeddruk te hoog en er zat eiwit in de urine. We werden doorverwezen naar Zwolle voor een doppler echo (daarmee kunnen ze zien hoeveel zuurstof en voedingstoffen de baby binnenkrijgt). De echo zag er slecht uit, het kindje had het moeilijk.
Een opname in Zwolle werd overwogen, maar dat zag ik niet zitten zo ver weg van huis (Ermelo) en ook om dan nog 12 weken liggen, dat leek mij niks. We hadden totaal niet in de gaten dat het zo ernstig was. Het kindje zou niet nog 12 weken blijven zitten, we moesten blij zijn met elke dag extra. Toch mocht ik naar Harderwijk en zou ik als de bevalling niet meer uit te stellen was, naar Zwolle worden gebracht.

Vijf dagen later was de situatie zo slecht, dat het kindje geboren moest worden. Maar...toen lag de NICU in Zwolle vol en moesten we naar Groningen (AZG), want alleen daar was nog een plekje voor hem en mij. We vonden het afschuwelijk en we konden ons niet voorstellen, dat er straks een klein jongetje gehaald werd die waarschijnlijk niet zwaarder was dan 600 gr.

Eenmaal in AZG werd er nog een echo gemaakt en daar bleek wederom dat het kindje het moeilijk had en snel geboren moest worden.
Nog geen 2 uur later lag ik op de OK voor een keizersnede en werd er een jongetje gehaald van 750 gr en 32 cm. We noemden hem Mitchell.

Wat een onbeschrijfelijk gevoel, je kind wordt gehaald en je mag het niet eens even zien of aanraken. Ron ging met Mitchell mee en voor mijn gevoel bleef ik alleen achter en wist van niks, niet of hij leefde, niet of hij een kans had en wat ze met hem gingen doen.
De chirurg en OK-verpleging waren erg lief en stelden mij gerust.
Mitchell had het erg moeilijk en had een APGAR score van 1 daarna 3 en tien minuten later 7. Hij lag aan de beademing en had overal infuusjes en lijntjes en hij huilde zonder geluid.

Na een aantal hersenecho`s zagen de doktoren dat hij twee hersenbloedingen, graad 3 heeft gehad en zag het er slecht voor Mitchell uit. Op de echo's waren witte vlekken in de hersenen (kan duiden op beschadigde hersencellen) te zien en hij kreeg code B. Dit betekent dat als er een medische handeling gedaan moet worden, ze eerst bekijken of de hersenen niet nog meer achteruit gegaan zijn, zo ja dan zou de behandeling gestaakt worden.
Vreselijk, het idee alleen al misschien afscheid te moeten nemen van een klein mensje waar we al zoveel van hielden en dat al helemaal in ons gezin thuis hoorde.
Verder werd ons verteld dat hij zwaar gehandicapt zou worden en een groot risico liep op klaplongen, omdat de beademing al zo hoog stond!! Wat er toen door ons heen ging, is niet te beschrijven.

De tweede dag blijkt de bloeding in de hersenen te zijn toegenomen en worden er een aantal puncties gedaan om de toename van vocht en bloed af te voeren. Gelukkig deed zijn lichaam dit na een aantal weken zelf.
Een lange lijn inbrengen, wilde maar niet lukken (een lange lijn wordt in een ader ingebracht voor toediening van medicatie, voeding en het afnemen van bloed voor controles etc.) Gelukkig kregen ze het steeds op een andere manier ook voor elkaar en daar heeft hij veel geluk bij gehad.

Helaas wou de ductus botalli niet sluiten, ook niet na toediening van medicatie en Mitchell is geopereerd om het te laten sluiten. Dat was erg, zoveel mensen bij zo'n klein kindje en die gaan hem opereren. Gelukkig ging de operatie snel en Mitchell knapte op.
Door alle bloedafnames kreeg hij enkele bloedtransfusies, omdat zijn lichaam het niet zo snel kon aanmaken. Na 5 lange weken mocht hij eindelijk uit de couveuse en mochten we met hem buidelen. Eindelijk mochten we hem vast houden, ondanks de volledige beademing die nog steeds nodig was. We genoten met z`n drieën: papa, mama en Mitchell. Hij deed het super en de zuurstof kon heel snel naar beneden. Een fantastisch moment en ik zal dat gevoel mijn hele leven bij me dragen.
Het ging daarna zo goed met Mitchell, dat hij van de beademing af mocht in kleine stapjes en na 6 weken lag hij aan de cpap, wat waren wij trots op hem!!

Het geluk kon niet op, want code B werd ook opgeheven en hij mocht verhuizen naar het ziekenhuis in Zwolle, een hele stap dichterbij huis.
In Zwolle lag hij 4 weken en hij ging alleen maar vooruit. Van de cpap langzaam over op de low flow met zuurstof. Hij heeft daar zijn eerste flesje leren drinken en mocht voor het eerst in bad, allemaal mijlpalen.
De schedelecho`s leken verbeterd en de witte vlek trok weg, wat een opluchting. Ook zijn longen zien er beter uit.
Eenmaal in Harderwijk leerde hij steeds beter zijn flesjes leeg te drinken. Wel heeft hij nog extra zuurstof nodig, omdat hij blauw en paars aanliep . In deze weken werden we weleens moedeloos, steeds die extra zuurstof, steeds niet voldoende drinken ect. Het was nog zo`n klein stapje en het duurde zo lang.
Vier weken later, na 13 weken ziekenhuis, mag Mitchell mee naar huis! Wij zijn ontzettend blij en we hadden het nooit verwacht hem thuis te krijgen zonder extra toeters en bellen.

Nu thuis gaat het goed. Hij heeft BPD en hij krijgt twee keer in de week fysiotherapie om hem te stimuleren in zijn ontwikkeling en zijn stijfheid te beperken.
Helaas heeft hij vanaf zijn thuiskomst al drie keer opnieuw in het ziekenhuis gelegen, waarvan twee keer met een longontsteking en eenmaal met een huidinfectie. Het is moeilijk hem weer terug te moeten brengen, want je wilt het zo graag anders.
Maar één ding wil ik nog wel even kwijt: We zijn erg trots op onze Mitchell en op alles wat hij heeft bereikt.

BPD = met Bronchopulmonale Dysplasie, wordt een chronische longaandoening bedoeld die gekenmerkt wordt door het langdurig bestaan van ademhalingsmoeilijkheden, met name bij te vroeg geboren kinderen.Hoe BPD precies ontstaat, is in feite nog niet goed bekend. Wel is het duidelijk dat een combinatie van factoren het ontstaan ervan in de hand werkt. BPD wordt vooral aangetroffen bij veel te vroeg geboren kinderen, als gevolg van een langdurige kunstmatige beademing, waarbij een hoge beademingsdruk, en zuurstof in hoge concentraties, nodig waren.
Waarom het ene kind wel BPD krijgt en het andere kind met dezelfde risicofactoren niet, blijft echter nog een onvoldoende opgelost probleem. Zeker is het dat het om een beschadiging gaat van onrijpe en/of zieke longen waarbij zuurstof een belangrijke rol speelt, deze zuurstof die evenwel voor het welzijn van het kind met BPD zo belangrijk is.

Ductus botalli = bij een normale bloedsomloop gaat alle bloed dat in de rechterhelft van het hart aankomt via de longen naar de linkerhelft van het hart.
Bij een embryo zijn de longen nog niet "ontplooit", d.w.z. in de longblaasjes bevindt zich nog geen lucht (die komt er pas in bij de eerste ademhaling). De doorbloeding van de embryonale longen is dien tengevolge "moeizamer" dan de doorbloeding van normale longen.
Om deze twee redenen loopt er in een embryo een extra bloedvat tussen de longslagader en de aorta. Dit bloedvat heet de DUCTUS ARTERIOSUS of DUCTUS BOTALLI.
Van het bloed dat de longslagader instroomt gaat 1/3 naar de longen en 2/3 wordt via de Ductus Botalli vervoerd naar de aorta. Na de geboorte gaat het kanaaltje -- de Ductus Botalli -- automatisch dicht. Soms blijft de Ductus geheel of gedeeltelijk open. Meestal sluit hij dan binnen enkele dagen alsnog, soms gebeurt dit met behulp van medicijnen (indomethacine) en soms is een operatie noodzakelijk.