Eigen Verhaal Gerrit en Patricia Randwijk

Ik ben Patricia (toen 22 jaar) en ben in 1997 getrouwd met Gerrit (toen 28 jaar) . Samen zijn we de trotse ouders van Robin en Lucas. Beide jongens zijn geboren na een zwangerschapsduur van 31,6 weken met een groeiachterstand van ca. 4 weken. Dezelfde zwangerschapsduur, alleen bijna 3 jaar en 8 maanden na elkaar. Ze zijn pre- en dysmatuur geboren, dat betekent dat ze te vroeg geboren zijn (prematuur) en te licht voor de duur van de zwangerschap (dysmatuur).

In 1998 kon ons geluk niet op toen de zwangerschapstest positief bleek te zijn. We waren zelfs zo enthousiast dat we op mijn verjaardag vertelden, dat we een kindje zouden krijgen rond 3 juli 1999. Een paar dagen na mijn verjaardag moesten we naar de verloskundige, die dag zou ik 12 weken zwanger zijn. In de vroege morgen van die dag, kwam ik erachter dat ik aan het vloeien was. Gevoelsmatig wist ik al dat het over was. We hebben die paar lange uren gewacht, voordat we naar de verloskundige konden gaan. Mijn vermoeden werd bevestigd, ze kon helaas geen harttonen vinden. In het ziekenhuis werd met een inwendige echo bepaald, dat het kindje er niet meer was. Waarschijnlijk is het in de 8e zwangerschapsweek al misgegaan, ik heb toen erg veel last van krampen gehad. Maar mijn lichaam reageerde vanaf die tijd nog steeds alsof ik zwanger was. Tussen kerst en oud en nieuw ben ik gecuretteerd. En vanaf dat jaar hebben we iedere keer met oud en nieuw een vuurpijl afgeschoten voor dit kindje wat nooit geboren is, maar toch deel uitmaakt van ons gezin.

Ik bleef nog lang vloeien en pas in het voorjaar mochten we weer aan een nieuwe zwangerschap gaan denken. Half juni 1999 was de test wederom positief. Uit angst dat het weer mis zou gaan, hebben we de zwangerschap 14 weken stilgehouden. Gelukkig had ik geen last van zwangerschapskwaaltjes, wat het gemakkelijker maakte om niets te zeggen. Rond de 28 weken zwangerschap moest ik voor controle naar de verlos-kundige en daar kregen we te horen dat mijn bloeddruk explosief gestegen was. Ook werden eiwitten in de urine gevonden, daarom moest ik naar het ziekenhuis. Daar kreeg ik allerlei onderzoeken, waaronder een dopler. Hieruit bleek dat het kindje gestopt was met groeien en dat het weinig voeding kreeg. Dat betekende bedrust, ik mocht zelfs niet meer naar huis om mijn spullen te halen. Een oorzaak voor mijn hoge bloeddruk kon men niet geven, het leek veel op pre-eclampsie, maar gek genoeg ook weer niet. Zoals een gynaecoloog zo mooi omschreef: De baby is als een oud mannetje en als ik zou rusten, dan rustte het oude mannetje ook, want daar houden ze van. Zodra ik actief zou worden dan moest het oude mannetje dat ook en als ze ergens een hekel aan hebben, dan is dat wel om in beweging te komen. Vanaf de eerste dag van mijn ziekenhuisopname werd ik geplaagd door heimwee, maar de verpleging deed er gelukkig alles aan om dit draaglijk te maken. Na anderhalve week rust kreeg ik opnieuw een dopler onderzoek. Het ging alleen maar slechter met ons kindje en ik moest worden overgeplaatst naar een academisch ziekenhuis, omdat ik waarschijnlijk de 32 weken niet zou halen.

Ik werd opgenomen in het Radboudziekenhuis in Nijmegen. Ook hier, nog verder van huis, had ik enorm veel last van heimwee en helaas ondervond ik hier geen begrip van de verpleegkundigen. Door de extra spanning bleef mijn bloeddruk stijgen. Gelukkig kwam Gerrit iedere dag, want dankzij hem werd ik rustig en bleef mijn bloeddruk onder controle. De avond voordat Robin gehaald werd, lag ik vroeg aan het CTG, omdat ik graag met Gerrit koffie in de koffieshop wilde drinken. Maar ons kindje gaf op dat moment aan, dat er iets niet goed zat. De koffieshop hebben we dus niet meer gezien die avond. Na een paar uur aan het CTG werd Gerrit toch naar huis gestuurd om te gaan slapen. Middenin de nacht werd ik wakker gemaakt om nogmaals een uur aan het CTG te liggen. En voor het ontbijt kreeg ik weer een CTG. Meteen na het ontbijt kwam er een aantal artsen en een gynaecoloog aan mijn bed met de vraag of ik al gegeten had en of ik Gerrit direct kon bellen. Ik besefte in eerste instantie niet wat er aan de hand was. Ik belde Gerrit om te zeggen dat hij snel naar Nijmegen moest komen, omdat hij die dag vader zou worden. Gerrit was er stil van…..voor hij de verbinding verbrak kon hij nog net uitbrengen dat hij onderweg was.

overgeplaatst kon worden, dus ging ik met vervroegd ontslag, zodat ik mee kon. Op de dag van vertrek moest Robin in Nijmegen blijven, vanwege een bol buikje, wat later alleen maar lucht bleek te zijn. Een paar dagen later mocht hij wel naar het ziekenhuis in Wageningen, dat was in ieder geval dichterbij dan Nijmegen. Helaas werd Robin binnen 24 uur weer teruggestuurd naar Nijmegen, opnieuw vanwege een bol buikje, een verdenking van NEC. Eenmaal terug in Nijmegen stelde ik de vraag wanneer ik Robin een keer mocht vasthouden, want dat had ik nog niet gedaan. Daar schrok de verpleging zichtbaar van. Robin was ondertussen een week oud en ik had hem eigenlijk allang vast mogen houden. Nog diezelfde avond mocht ik met hem buidelen en de hele rit naar huis (circa 45 minuten) heb ik de plek gevoeld, waar hij bijna een uur gelegen heeft. Ik bewaar daar nog steeds een fijne herinnering aan.
Na circa 3 weken kwam Robin toch weer dichterbij huis, maar nu in het ziekenhuis in onze eigen woonplaats. En het ging zo goed met Robin, dat hij één week voor de uitgerekende datum naar huis mocht. Wat voor ons een groot feest was. Een paar weken na de geboorte kreeg ik een Methonine uithoudingsvermogentest. Met deze test wordt er gekeken hoeveel kans er is, dat bij de volgende zwangerschap het kindje weer te vroeg geboren wordt. De uitkomst was dat er 15% kans op herhaling was.

slapen en Robin voorbereiden op wat komen ging. Ik zag enorm op tegen de ziekenhuis-opname, vanwege de heimwee. Ook voor Robin was het moeilijk dat zijn mama naar het ziekenhuis moest en hij had veel moeite met afscheid nemen. De gynaecologen waren van mening, dat ik de 36 weken wel zou gaan halen, maar wij wisten wel beter. Na drie dagen kreeg ik weer een dopler onderzoek. De gynaecoloog vertrouwde het niet en wilde dat ik voor een second opinion naar een academisch ziekenhuis ging. Vanwege mijn slechte ervaringen in het Radboudziekenhuis in Nijmegen, heb ik een verzoek ingediend om naar het WKZ in Utrecht te gaan en gelukkig hadden ze daar plaats.

Twee dagen later ging ik naar het WKZ en gelukkig mocht ik met eigen vervoer, zodat Gerrit en ik nog even wat tijd voor onszelf hadden. In het WKZ kreeg ik te horen, dat ik moest blijven en de arts gaf aan, dat we het waarschijnlijk bij het juiste eind hadden en als we de 32 weken al zouden halen, we veel geluk zouden hebben. Ik zou drie keer per week een dopleronderzoek krijgen en twee keer per dag een CTG. 's Ochtends een uur en 's avonds een half uur. Op de weekenden na is het dopleronderzoek iedere dag herhaald, omdat de gynaecoloog het toch niet vertrouwde. Vanwege beddensluiting zou ik een twee persoonskamer voor mezelf hebben, maar kort daarna kreeg ik een kamergenootje, zij is nu mijn beste vriendin! We hebben veel gepraat samen en zij heeft er voor gezorgd dat mijn heimwee iets minder werd. Op een woensdagavond merkte ik dat ik het kindje bijna niet meer voelde. Daarom werd de volgende ochtend weer een dopleronderzoek gedaan. Hierop was verder niets te zien, maar toen ik terug kwam op de kamer werd ik direct aan het CTG gelegd. Vlak daarna kwam er een andere arts en die gaf aan dat het echt niet meer ging.

wel die dag een C-PAP om de longblaasjes beter te openen, maar die wordt binnen 24 uur weer verwijderd. Helaas ging het na 5 dagen slecht met Lucas, hij had een infectie opgelopen bij zijn navellijn, maar gelukkig deed de antibiotica zijn werk. Twee weken na zijn geboorte werd ik zelf opgenomen in het ziekenhuis met een diepe veneuze bekkentrombose, waardoor ik niet naar Lucas kon. In het WKZ kon ik niet opgenomen worden,dus moest ik wel in het ziekenhuis in mijn woonplaats blijven. Diezelfde dag is mijn WKZ-kamergenootje/vriendin bevallen van een heerlijke knul, Luca genaamd.

Lucas merkte gelijk dat ik niet meer kwam, want hij stopte met groeien, waardoor hij nog langer moest blijven en dus niet overgeplaatst kon worden naar het ziekenhuis in onze woonplaats. Ik was hierover natuurlijk erg verdrietig, daarom regelde mijn ziekenhuis een ambulance, zodat ik toch naar mijn zoontje kon gaan. Dit deed Lucas zichtbaar goed en ook mij deed het ontzettend goed. Dankzij dit bezoek was ik meer gerustgesteld en kon ik verder gaan herstellen. Ze hebben mij niet langer dan nood-zakelijk in het ziekenhuis gehouden, zodat ik weer naar hem toe kon gaan. Lucas werd na een paar weken overgeplaatst naar het ziekenhuis in onze woonplaats en 6 weken na zijn geboorte kwam hij thuis. De eerste paar dagen hebben we de visite buiten de deur gehouden en dat was heerlijk. We konden met z'n viertjes van elkaar genieten en Robin kon wennen aan zijn broertje.

Het gaat erg goed met Robin en Lucas. Het is een heerlijk stel, echte broertjes en ze zijn dol op elkaar. Robin vond de crèche en peuterspeelzaal een feest om naar toe te gaan en met 3,5 jaar begon hij al te zeuren om de basisschool. In januari 2004 mocht hij daar beginnen, maar dat was in eerste instantie toch niet zo'n succes. De eerste twee maanden heeft hij alles bij elkaar gegild, maar gelukkig heeft hij daarna zijn draai gevonden. Alleen heeft hij 's ochtends soms nog wat moeite om op tijd klaar te zijn om naar school te gaan.

Lucas eist zijn eigen tempo, maar is, ondanks dat, bijvoorbeeld toch sneller met lopen dan Robin. De fysiotherapie is vlak voor de kerst 2004 gestopt. Hij ontwikkelde zich zo goed dat de fysiotherapeute niet veel meer voor hem kon betekenen. Hij stapt nu het hele huis door en is een behoorlijke boef aan het worden. Zo braaf als Robin was op die leeftijd, zo ondeugend is Lucas. Maar dat maakt het er alleen maar leuker op, omdat hij echt een ander persoon is. Veel mensen willen hem namelijk steeds vergelijken met Robin, maar daar steekt hij op deze manier zelf een stokje voor.

Zelf ben ik weer redelijk hersteld van mijn trombose, alleen duurt de nasleep lang. De trombose heeft ervoor gezorgd, dat er op verschillende plekken nieuwe vaten aangemaakt moeten worden en dat de kleppen in mijn ader onherstelbaar beschadigd zijn. In het begin heb ik een steunkous moeten dragen van mijn lies tot mijn tenen. Ik draag hem nu alleen nog om mijn onderbeen. Deze kous moet ik zeker tot 2 jaar na het ontstaan van de trombose dragen. Daarna wordt er gekeken in hoeverre ik deze kous nog moet dragen. Dit zorgt ervoor dat de nasleep lang en pijnlijk is. Als ik alles nu goed doe, kan ik weer bijna de oude worden. Maar door die beschadigde kleppen, zal ik altijd wel rekening moeten houden met mijn been. Maar ook daar leer ik mee omgaan en mijn mannen maken alles goed!