Eigen Verhaal Jael Wiering

In december 2004 werden wij (Arno en Mariel) zwanger van ons eerste kindje. Arno had al een zoontje (Joshua) van 9 jaar. Op 11 september zou ik uitgerekend zijn. Mijn zwangerschap ging uitstekend. Ik had geen klachten, maar liep alleen een beetje voor op schema. Ik zou een groot kind krijgen, had de verloskundige tegen ons gezegd.

Op 13 juli werd ik opgehaald van mijn werk door Arno en Joshua. Het was een warme dag geweest, dus we gingen nog even zwemmen. Ik had een aantal baantjes getrokken in het zwembad en was die avond moe en ging om 20.00 uur naar bed. Om 23.00 uur werd ik wakker met een bloeding en schrok daar een beetje van. Ik had ook een beetje buikpijn. Arno heeft me overgehaald om toch even de verloskundige te bellen, want ik wilde eigenlijk tot de volgende ochtend wachten. De verloskundige dacht dat ik een blaasontsteking had, want daar kon je ook bloedingen van krijgen. Ik moest de volgende ochtend even naar de huisarts om mijn urine te laten controleren. Die ochtend werd ik weer wakker met een bloeding en heb ik weer de verloskundige gebeld, nu in lichte paniek. De assistente adviseerde ons om toch maar even naar de huisarts te gaan. In de wachtkamer had ik hevige krampen in mijn buik (wat weeën bleken te zijn). De huisarts verwees me direct door naar het ziekenhuis. In het ziekenhuis bleek dat ik al ontsluiting had en ze hebben me direct aan de weeënremmers gelegd. Als de weeën voor 14.00 uur niet zouden stoppen, moest ik naar een academisch ziekenhuis, omdat ze in het streekziekenhuis geen baby's onder de 32 weken mogen opnemen. Om 14.00 uur ben ik naar Nijmegen gebracht in de ambulance. En om 18.20 uur waren we al vader en moeder van onze zoon Jaël Lian. Hij woog 1844 gram en ademde direct zelf. Hij kreeg twee keer een 10 voor de Apgar-score, dus een voortreffelijke score.

Jaël was vrij fors voor een baby van 31 weken. Dit zagen wij ook wel in Nijmegen, waar op de intensive care veel kleinere baby'tjes lagen. Toen beseften we dat we wel geluk hadden en we durfden ons verhaal bijna niet te vertellen aan ouders die hun kindjes daar hadden liggen, die er slechter aan toe waren. Jaël heeft de eerste avond uit voorzorg aan de beademing gelegen. Daarna lag hij aan de low-flow.

Toen ik hem voor het eerst in de couveuse zag liggen schrok ik wel. Daar lag ons kleine ventje aan snoertjes met een heel groot infuus op zijn hoofd. Dan word je wel even verdrietig. Je kunt hem dan niet even vasthouden en knuffelen en het ergste is dat anderen jouw kind verzorgen. Op zaterdag 16 juli kreeg Jaël zijn eerste bradycardie (hij stopte even met ademhalen en zijn hartslag ging naar beneden). Hier schrokken we

Omdat Jaël het zo goed deed kon hij zondag 17 juli al worden overgeplaatst naar Zutphen. Omdat een ander kindje naar Nijmegen moest, kon er geruild worden. Ik ging mee en heb me daar opnieuw laten opnemen, omdat ik graag zo dicht mogelijk bij mijn zoon wou blijven. Op woensdag ging ik naar huis en was ik heel erg verdrietig omdat ik mijn kind moest achterlaten in het ziekenhuis.

Een op de drie vrouwen draagt streptokokken in het geboortekanaal. Ik vroeg of hij hierdoor misschien te vroeg geboren was, maar kreeg een vaag antwoord. Ik heb aan verschillende mensen gevraagd of het hierdoor kon komen, de een zei van wel, maar de ander zei dat hij het ook in het ziekenhuis opgelopen kon hebben. Mijn gynaecoloog kwam ook niet echt met een duidelijk antwoord. En dit is toch wel het punt waar ik nog steeds mee worstel. Waardoor is hij te vroeg geboren? Hier komen we waarschijnlijk nooit achter. Reacties van deskundigen zijn vaag en dat maakt het dat je gaat twijfelen. De gynaecoloog wilde niets onderzoeken. Pas als ik nog een keer zwanger zou worden, zou het aan de orde komen. Hiervan word je toch onzeker en je vraagt jezelf af of je überhaupt nog wel een keer zwanger wilt worden.

In Zutphen gingen de ontwikkelingen van Jaël zo snel dat we af en toe onze oren niet konden geloven. Wij hadden de uitgerekende datum 11 september in het hoofd dat hij naar huis zou gaan. Op 1 augustus, dus toen Jaël 2,5 weken oud was mocht hij uit de couveuse. Hij kreeg zijn voeding toen nog wel via de sonde. Hij kreeg een bedje en lag nog wel aan de monitor, omdat hij zo af en toe nog wel eens een bradycardie had. Op 3 augustus woog Jaël meer dan 4 pond en dronk hij zijn eerste flesje leeg. Op 13 augustus woog Jaël 5 pond en lag hij niet meer aan de monitor.

Op 18 augustus 2005 mocht hij met ons mee naar huis, dus bijna een maand eerder dan we hadden verwacht. Toen konden we eindelijk heerlijk genieten van ons mooie ventje. Thuis doet hij het geweldig en groeit als kool. Op 11 september, de uitgerekende datum woog hij al bijna 7 pond. Er zijn verschillende echo's van zijn hoofdje gemaakt, maar hier zijn gelukkig geen afwijkingen op te zien. Hij heeft ook geen hersenbloedinkjes gehad, wat ook vaak voor komt bij te vroeg geboren kinderen.

Die dag kregen we ook te horen dat Jaël een infectie had opgelopen en ziek was. Hij kreeg de ene bradycardie naar de andere. Dit was natuurlijk weer schrikken. Ze hebben hem direct antibiotica gegeven en deze sloeg gelukkig meteen aan. Hij had een streptokokkeninfectie opgelopen. Jaël viel af en woog toen nog maar 1600 gram. Op 27 juli zat hij overigens al weer op zijn geboortegewicht.

Jaël is nu 2 jaar oud. Jaël was een lange tijd te licht en te klein. Qua lengte en gewicht paste hij niet eens in de groeicurve. De laatste keer bij het consultatiebureau was hij nog steeds te licht, maar zat hij wel in de groeicurve qua lengte. Nu weegt hij ongeveer 11 kilo. Het is een heerlijk ventje en wij hebben het idee dat hij qua ontwikkeling zeker niet achter loopt. Ook de artsen zijn erg tevreden over hem. Hij babbelt de hele dag door en hij is nu al bezig met drie-woord zinnetjes. Het praten gaat dus geweldig. Motorisch was hij wat minder snel. Toen hij 1 jaar oud was kon hij nog niet zelf zitten. Toen hij 14 maanden oud was, kwam uit het follow-up onderzoek in Nijmegen naar voren dat hij zich motorisch matig ontwikkelde. Toen hij ruim 1 jaar was ging hij kruipen en met 18 maanden deed hij z’n eerste stapjes (wat eigenlijk ook allemaal weer mee viel).