Ik was 28 jaar oud toen ik een relatie met Erwin kreeg. Ik heb meteen open kaart gespeeld over mijn gezondheid.
We trouwden in 1998 en wilden graag zwanger worden. Op een “normale” manier zwanger worden zat er niet in, temeer omdat de gynaecoloog niet wilde dat ik steeds zou moeten menstrueren alvorens ik zwanger kon worden. Er werd besloten de natuur een handje te helpen in de vorm van IUI (Intra Uteriene Inseminatie) hierbij wordt het sperma opgewerkt alvorens het wordt teruggeplaatst in de baarmoeder. Drie keer hebben we getracht zwanger te worden door middel van IUI, het enige wat ik eraan overhield waren teleurstellingen. Ik wilde geen IUI pogingen meer, gelukkig was de gynaecoloog het hiermee eens.
De volgende optie was IVF. In november 1998 werd ik geopereerd, het werd een buikoperatie waarbij zowel van de linker- als van de rechter eierstok een grote cyste werd verwijderd. Men had me gewaarschuwd dat mogelijk de beschadigde eierstok(ken) zou(den) worden verwijderd. Op de operatietafel vroeg ik nogmaals met klem dit niet te doen. De operatie slaagde met behoud van beide eierstokken. Ik was dolge-lukkig mede omdat me werd verteld dat ik in februari mocht starten met IVF, men wilde geen tijd meer verliezen.
In februari 1999 was de eerste IVF-poging. De mooiste 2 pre-embryo’s werden teruggeplaatst. Ik had er een goed gevoel over en ik voelde me meteen zwanger, want er zaten tenslotte 2 embryo’s in mijn baarmoeder. Ze moesten zich alleen nog hechten en verder delen en ontwikkelen... We hoopten voorzichtig op een tweeling. Na 14 dagen in spanning te hebben gezeten moest ik een zwangerschapstest laten afnemen in het ziekenhuis. Ik menstrueerde op dat moment nog niet maar ik had wel last van buikpijn. Ik liet de moed zakken en ging de dag van de test gewoon naar mijn werk. Om 12 uur mocht ik bellen voor de uitslag, omdat ik ervan overtuigd was niet zwanger te zijn, belde ik pas wat later. De verpleegkundige vroeg me of mijn man erbij was, ik antwoordde dat ik op mijn werk was en vervolgens vroeg ze of ik niet van mijn stoel wilde vallen want.....ik was zwanger!
Bij 6 weken zwangerschap werd de eerste echo gemaakt. De gynaecoloog zag 2 vruchtzakjes. Een tweeling! Hij raadde me aan niet te voorbarig te zijn en de eerste weken af te wachten. Bij de daarop volgende echo zagen we echter 2 kloppende hartjes. We kregen steeds meer hoop op een tweeling. Ik kon het wel van de daken schreeuwen, ik voelde me prima. Ik was negen weken zwanger en kon al geen normale broeken meer dragen. Enkele tijd later kreeg ik een bloeding. In paniek belde ik mijn man, die met mij naar het ziekenhuis spoedde. Aldaar aangekomen meldde de dienst-doende gynaecoloog dat ik een miskraam had gehad en dat hij nog maar 1 kindje zag op de echo. Ik was vreselijk verdrietig, we hadden ons zo verheugd op een tweeling, het leek ons zo bijzonder. De woensdag die volgde moest ik op reguliere zwangerschaps-controle bij mijn eigen gynaecoloog. Hij wist van het gebeurde en tot zijn ontsteltenis zag hij toch 2 kindjes op de echo. Ik kreeg toch nog een tweeling….
Ik was nog enige tijd enigszins ongerust, daarna begon ik echt te genieten. Ik liep volgens mij de hele dag te stralen en met mijn buik naar voren. Ik werd, gezien mijn voorgeschiedenis, regelmatig gecontroleerd, en alles leek in orde.
Toen ik precies 25 weken zwanger was had ik een routine-controle. Ik had de dag ervoor de hele dag getuinierd en had last van mijn rug. Wat wil je met zo’n dikke buik. De gynaecoloog keek eerst naar de kindjes, alles leek in orde. Ik vertelde hem dat ik rugpijn had en de dag ervoor wat vocht verloren had, het was ook zo’n warme dag geweest. Hij wilde toch nog even kijken. Tot onze schrik vertelde hij dat ik opgenomen diende te worden in het Sophia Kinderziekenhuis, daar konden ze beter voor mij en de kindjes zorgen zei hij. Waarom zei hij niet, misschien vond hij het te moeilijk om het te zeggen, hij had er ook zoveel moeite voor gedaan om deze zwangerschap tot stand te brengen. Van de ambulancebroeder op weg naar Rotterdam kreeg ik te horen dat ik al 5cm ontsluiting had. De kindjes wilden geboren worden. Het was allemaal heel onwerkelijk. Een boze droom. Het gesprek dat volgde die dag met de artsen van het Sophia was weinig hoopgevend. Ik was tenslotte 25 weken zwanger en men behandeld kindjes vanaf 26 weken pas actief tenzij men echt ziet dat er kans van slagen is. De artsen zeiden tevens dat ik gezien de grootte van mijn ontsluiting binnen het moment van gesprek en 14 dagen zou bevallen. Met Claudia, die naast me lag en 27 weken zwanger was van een tweeling sprak ik af dat we pas zouden bevallen op 4 oktober (dierendag). We hadden veel steun aan elkaar.
