Eigen Verhaal van Laisha

Wij zijn Cilya en Stephan en in oktober 2002 veel te vroeg de ouders geworden van Laïsha. Het is mijn eerste zwangerschap en alles loopt zoals het hoort, tot het weekend voordat Laïsha wordt geboren. Ik verlies vocht, ook al is het maar een klein beetje. Daarom ga ik voor de zekerheid na dat weekend naar de verloskundige, want misschien is dat vocht wel vruchtwater. Volgens de verloskundige is dat niet het geval. Die dag werk ik nog gewoon en heb af en toe een harde buik. Volgens mijn collega's hoort dit er gewoon bij. 's Avonds krijg ik krampen en na het eten ga ik even douchen. De krampen worden erger. Ik hoop dan ook op een goede nachtrust, dan zal het de volgende dag vast weer beter gaan. Als ik op bed lig, kan ik geen goede houding vinden, vanwege de krampen. Even later moet ik overgeven en ga dan toch weer liggen. Toch vertrouw ik het niet, zo wil ik niet de nacht ingaan. Rond half twaalf bel ik daarom toch maar de verloskundige. Een kwartiertje later is ze bij me, ze voelt even aan mijn buik en brengt me dan met haar eigen auto naar het ziekenhuis in Leeuwarden. In het ziekenhuis aangekomen blijkt dat ik al volledige ontsluiting heb. Maar omdat het kindje dwars ligt, mag ik niet normaal bevallen, dus wordt het een spoedkeizersnede.

Op 8 oktober om 1.15 uur worden Stephan en ik de ouders van een dochter, we noemen haar Laïsha. De kinderarts kijkt haar even na en ik hoor gelukkig een klein kreuntje van ons kindje. Heel eventjes mag ik haar zien en dan nemen ze haar mee om haar aan de beademing te leggen. Enige tijd later mag ik haar nog heel even zien en dan wordt ze wegge-bracht naar het AZG in Groningen, waar een NICU afdeling

is. Een tijdje later word ook ik naar dat ziekenhuis vervoerd.

In het AZG in Groningen ligt Laïsha op de NICU. De eerste keer dat ik haar daar zie liggen, heeft erg veel indruk op ons gemaakt. Al die slangetjes en draadjes aan dat hele kleine lijfje. Ik schrik op dat moment heel erg en durf haar bijna niet aan te raken. De verpleging stimuleert het aanraken erg en vertelt mij dat zulke kleine kindjes juist heel goed reageren op de aanraking van hun ouders. Eerst heb ik heel voorzichtig over een beentje geaaid en later een hand op haar buik en op haar hoofdje gelegd.

Twee dagen na de geboorte ging het niet goed met Laïsha. Er was te weinig zuurstof in haar bloed en ook de ademhaling ging niet goed. We waren erg bang dat ze het niet zou redden, maar ze bleek sterk genoeg te zijn en had de wilskracht om zich hier doorheen te vechten. Weer twee dagen later kreeg ze een hersenbloeding, toevallig net op het moment dat wij een gesprek met de kinderarts hadden. We werden door een andere arts opgehaald. Het ging heel slecht met Laïsha en het kon ook elk moment afgelopen zijn, maar gelukkig vond ze ook nu weer de kracht om door te gaan.

Vijf dagen na haar geboorte mag ik naar huis. Ik had veel moeite met het afscheid en het enige wat ik voor haar thuis kon doen, was kolven, hopen dat alles goed bleef gaan en van haar genieten als we 's avonds weer naar haar toe gingen.

Omdat Laïsha op een gegeven moment vocht vasthield, kreeg ze plasmedicatie. Ook had ze moeite met haar ontlasting, daarvoor kreeg ze klysma's. Na een week kregen we te horen dat haar longen beschadigd waren (BPD) en dat de hersenbloeding eventueel gevolgen kon hebben voor later. We krijgen ook te horen dat er een ontsteking in haar darmen is gevonden, die niet groter moet worden, omdat anders de kans bestaat dat er een gat in komt. Dan moeten ze

haar opereren, terwijl ze daar nog niet sterk genoeg voor is.

Ongeveer 10 dagen na de geboorte, mag ik helpen bij het verzorgen van Laïsha. Ik mag haar mondje schoon maken en omdat ze nog aan de beademing ligt, samen met de verpleging heel voorzichtig een luier verschonen.
Op 1 november 2002 heeft Laïsha haar couveuse nat geplast en het moet dus helemaal verschoond worden. Toevallig komen wij net aanlopen en een verpleegkundige zegt dat we Laïsha wel even samen mogen optillen. Voor het eerst mogen we ons kleine meisje vasthouden, ook al moet het allemaal erg voorzichtig vanwege de beademingstube.

Op 22 november, Laïsha is dan al zes weken oud, is het de grote dag, dat ik echt met haar mag buidelen. Laïsha krijgt nog extra zuurstof onder druk, wat cpap genoemd wordt.
Een kleine week later mag ze ook wat kleertjes aan en dat is meteen al een heel ander gezicht.
Op 6 december 2002 gaat ze van de cpap over op de low flow, een neusbrilletje, alhoewel ze daar zelf eerst even aan moet wennen.

Bij Laïsha is ROP geconstateerd en daardoor is de kans groot dat de bloedvaatjes in het oog het netvlies lostrekken, waardoor ze, als er niets aan gedaan wordt, blind zal worden. Op 11december 2002 worden Laïsha's oogjes gelaserd.
Twee dagen later wordt Laïsha overgeplaatst naar Special Care. Hier geef ik haar vier dagen later ook haar eerste

flesje, maar deze drinkt ze zo snel, dat de verpleegkundige zegt dat we moeten stoppen. De rest wordt via de sonde gegeven. Haar eerste 30 ml dronk ze in acht minuten. Op deze dag weegt ze 1795 gram.
Tweede kerstdag is een dubbele feestdag, want ze is helemaal zonder extra zuurstof en dat gaat goed, met alleen af en toe een brady of een apneu, maar daar komt ze zelf snel weer overheen.
Tijdens de opname op Special Care heeft Laïsha ook nog een leverpunctie gehad, omdat ze telkens zo geel was. Uit dit onderzoek kwam gelukkig niets verontrustends naar voren.

Op 14 januari 2003 is Laïsha 2500 gram en krijgen we te horen dat ze waarschijnlijk binnen een week naar het streekziekenhuis bij ons in de buurt wordt overgeplaatst.
En dan is het op 23 januari zover, ze gaat op reis naar Leeuwarden, nu kunnen we in ieder geval vaker bij haar op bezoek gaan. De volgende dag al, wordt de sonde verwijderd, omdat Laïsha zelf alle flessen goed drinkt.
Drie dagen later mag ook de monitor uit, want ze heeft geen apneus of brady's meer gehad. Ze gaat dan naar de babykamer, dat is wat rustiger en zo hebben we ook wat meer privacy.
Op 28 januari 2003 is de grote dag, na 3 maanden en 20 dagen mag ze eindelijk mee naar huis.

Laïsha is nu 2 jaar en 4 maanden (februari 2005) en het gaat heel goed met haar. Ze heeft helemaal geen medicijnen meer nodig. Na de eerste drie maanden heeft ze nog drie weken in het ziekenhuis gelegen, in verband met littekenweefsel in haar luchtpijp, dat operatief verwijderd is en vanwege een zware kroep-aanval. De laatste ziekenhuisopname is geweest voor een liesbreuk, waaraan ze geopereerd is.
Laïsha krijgt soms nog een lichte kroep-aanval, ze is dan heel benauwd en haar ademhaling begint erg te piepen. Meestal helpt het al als ik haar troost, zodat ze rustig wordt, maar ze krijgt dan ook een pufje Ventolin, zodat het ademen wat beter gaat.

Laïsha gaat sinds november 2004 naar de peuterspeelzaal en daar heeft ze het erg naar haar zin. Ze is niet bang uitgevallen, want ze klimt overal bovenop. Momenteel verkent ze echt haar grenzen, maar dat hoort nogal bij deze peuterleeftijd.

In de zomer van 2005 zal ze een bril krijgen, omdat ze bijziend is. Ze ziet ongeveer 30 à 40 cm. scherp en verder is het allemaal wazig voor haar. Maar ze ontwikkelt zich verder zoals ieder op tijd geboren kind.

Prematuren Retinopathie (ROP=Retinopathy of Prematurity)

Prematuren retinopathie is een aandoening die kan ontstaan in het netvlies van te vroeg geboren kinderen. In het netvlies treedt een verstoring op van de uitgroei van de normale bloedvaten. Dit kan leiden tot afwijkende bloedvaten (vaatnieuwvorming). Deze kunnen aan het netvlies trekken waardoor dit uiteindelijk plaatselijk of geheel los kan raken.