Ronald (31) en ik (25) zijn op 21 juni 2002 getrouwd en we wilden eigenlijk meteen wel kinderen. Na bijna een jaar was op 2 juni 2003 de test positief. Alleen verloor ik al een paar dagen steeds beetjes bloed. Dus toch maar meteen een afspraak gemaakt bij de verloskundige voor een echo. Aangezien mijn cyclus erg van slag was had ik geen idee hoe lang ik al zwanger zou kunnen zijn. Het vruchtje was ongeveer 5 weken oud en had nog geen hartslag. De verloskundige zag op dat moment ook maar 1 vruchtje zitten.
Toevallig had ik voor 13 juni een afspraak staan bij een gynaecoloog in Sneek. De verloskundige vond het een goed idee, om daar gewoon heen te gaan en haar nog een keer een echo te laten maken. Dan zou het kindje gegroeid moeten zijn en er zou een hartslag moeten zijn. Gelukkig zag de gynaecoloog meteen een hartslag.. en toen nog 1!! We zouden een tweeling krijgen.. Ik kon op dat moment alleen maar lachen.. Hoe kon dit nou weer. Het zit ook helemaal niet in de familie.. Ronald trok eerst echt even wit weg. De gynaecoloog dacht ook te zien dat het om een eeneiïge-tweeling ging, omdat ze geen tussenschotje tussen de kindjes zag.. Zij vertelde ons toen nog dat we erg goed in de gaten zouden worden gehouden, omdat een eeneiïge zwangerschap vaak meer complicaties zou kunnen krijgen.. Ik had daar nog nooit van gehoord en vond het toen allemaal nogal onzin! Het leuke ervan was dat we elke controle een echo zouden krijgen!
Op 9 juli hadden we de eerste normale controle. Ik was toen 10 weken zwanger. De gynaecoloog begon weer met een echo, en toen zag ze bij 1 kindje een dikkere nekplooi. Normaal is zo'n nekplooi niet meer dan 3 mm en nu was het 4.5 mm. Dit kon erop wijzen dat het kindje een aangeboren afwijking zou hebben. Het kon ook niets zijn! De gynaecoloog heeft ons toen doorgestuurd naar het AZG omdat ze er daar meer in gespecialiseerd zijn en betere apparatuur hebben.
Dus op 14 juli stonden wij in het AZG voor weer een echo. Daar constateerden ze hetzelfde, het linkerkindje had een verdikte nekplooi. Ons werd gevraagd of we een vruchtwaterpunctie wilden. Alleen zouden we hier dan mee moeten wachten tot ik ongeveer 16 weken zwanger zou zijn. Wij wilden dit erg graag, vooral omdat als zou blijken dat dit kindje bv een hartafwijking zou hebben, ze het meteen na de geboorte konden helpen.. Ons werden ook meteen de opties voorgelegd voor als er iets mis zou zijn. Dat we de zwangerschap af zouden kunnen breken. Dit is voor ons nooit een optie geweest. Ik was wel heel bang dat er met beide kindjes iets mis zou zijn, ze zijn tenslotte eeneiïg.
Ik vroeg of het niet mogelijk was om de punctie eerder te doen. Ze wilden het voor ons wel proberen om met 15 weken te doen, maar de kans dat het dan lukte was niet groot.
Op 12 augustus was het zover. Weer in het AZG. De arts die de punctie zou doen was erg aardig, maar eerst weer een echo, om te kijken of ze het tussenschotje tussen de kinderen wel konden vinden. Ze moesten wel zeker weten van welk kindje ze vruchtwater weg namen. Maar het tussenschotje was niet te vinden. De arts laat op dat moment nog vallen dat het ook wel eens iets anders zou kunnen zijn… Het TTS-syndroom.. Op dat moment besteden we daar niet zoveel aandacht aan.. Alles ging zo in een roes.. We maakten weer een afspraak voor een week later om het dan nog eens te proberen. Die week had ik het gevoel dat mijn buik enorm snel groeide.. Ik kon amper op mijn rug liggen, want dan had ik het gevoel dat mijn buik zou knappen. Iedereen zei toen: Ja, je bent zwanger van een tweeling, dan krijg je dat! Dus ik dacht dat het wel normaal zou zijn.
Dus wij 19 augustus weer naar het AZG en weer eerst een echo. Ik was toen 16 weken zwanger. De arts vroeg nog eerst of ik het idee had dat ik gegroeid was.. Dus ik vertelde hem dat voor mijn gevoel mijn buik enorm strak stond. Tijdens de echo zei hij dat ik veel te veel vruchtwater had en dat dit toch wel erg leek op het TTS-syndroom. Hij had ooit in het LUMC (Leids Universitair Medisch Centrum) gewerkt en kende de arts die dit behandelde. (Dit behandelen ze namelijk alleen in Leiden.) Hij heeft meteen dokter Klumper gebeld, en hem mijn verhaal gedaan. Hij vertelde dat ik 16 weken zwanger was maar mijn buik al de hoogte en grote van 28 weken had. Toen schrokken Ronald en ik ook wel heel erg..
We konden meteen de volgende dag terecht in Leiden. We mochten zo vroeg mogelijk komen. Dus wij stonden daar om half 9. Daar werd weer eerst een echo gemaakt, deze keer erg uitgebreid. Om te kijken of het echt TTS was en om te kijken hoe het met de kinderen ging. Daar bleek dat Tim al het vruchtwater had en Roy bijna niks meer. Roy zijn vlies zat helemaal strak om hem heen. Dit was allemaal binnen een week gebeurd. Eigenlijk was onze enige optie op dat moment een laserbehandeling, anders zouden we 1 of beide kindjes verliezen. En ook door te kiezen voor een laserbehandeling, was er nog een kans dat de kindjes het niet zouden overleven. Meteen die middag lag ik op de operatietafel en verbraken ze de aders die de kindjes deelden in de placenta door middel van een lasertje. Dokter Klumper heeft 7 aders gevonden die ze deelden en ze hebben meteen 0,5 liter vruchtwater weg laten lopen zodat er wat spanning van mijn buik af was. Dat voelde ik ook meteen. Van de laserbehandeling hebben ze ook een video-opname gemaakt, die wij die avond hebben bekeken, dat is nog eens iets anders dan een echo, wij konden onze kindjes in kleur en in het echt zien!! EN.. het waren duidelijk 2 jongetjes!!! Dat is iets wat bijna niemand heeft een video van je kindjes in je buik!
De volgende dag maakten ze weer een echo om te kijken hoe het met de kindjes was. Dit was een ontzettend spannend moment omdat ik ze nog niet kon voelen. Dus ik had geen idee of ze nog leefden. Maar ze spartelden heerlijk rond alsof er niks gebeurd was. En Roy begon al een beetje meer vruchtwater te krijgen. Dus alles leek goed te gaan! De eerste 7 weken waren het spannends werd ons verteld. Dus ik moest het heel rustig aan doen, mocht echt helemaal niks de eerste weken.
Elke 2 weken moesten we voor een controle echo (van een uur!) terug naar Leiden. Maar alles bleef gelukkig goed gaan.
En toen werd het 4 november, 27 weken zwanger. Ik werd 's nachts wakker omdat ik wat vocht verloor. Eerst dacht ik dat ik misschien geplast had, maar het rook nergens naar. Maar ik was er vol van overtuigd dat het geen vruchtwater kon zijn. En ben gewoon weer gaan slapen. De volgende ochtend heb ik het wel aan Ronald verteld, maar er ook bij gezegd dat het echt geen vruchtwater was!
Voor ik naar mijn werk moest (ik werkte halve dagen) wilde ik toch maar even naar Leiden bellen om te vragen of zij wisten wat het kon zijn. Maar ze begonnen pas om half 9 of 9 uur. En ik vond mezelf geen spoedgeval. Ik ben dus gewoon naar mijn werk gegaan. Erg gezellig was ik niet, ik maakte me toch wel een beetje zorgen. Al was ik er nog steeds vast van overtuigd dat het geen vruchtwater was.. En het was ook steeds maar een klein beetje.. Om half 10 hield ik het toch niet meer en ben in een apart kamertje toch maar even het ziekenhuis gaan bellen. Daar werd ik meteen doorverbonden met een gynaecoloog. Hij wilde toch wel graag dat ik even langs kwam. Ik heb toen nog gezegd dat het nogal een eind rijden was voor niets, kon ik niet gewoon even voor een keer naar de plaatselijke verloskundige.. Maar hij wilde echt dat ik naar Leiden zou komen en snel.. Pas toen hij zei dat ik me op de verloskamers moest melden, drong het tot me door dat het toch wel eens vruchtwater kon zijn…
In Leiden bleek het inderdaad vruchtwater te zijn. Bij Tim zat er ergens een scheurtje want hij had duidelijk bijna niks meer. Aan het CTG bleek dat het met beide mannetjes gelukkig wel goed ging, en ik had nog geen weeën. Maar ik zou moeten blijven tot aan de bevalling…
Ik heb precies 3 weken in het ziekenhuis gelegen zonder weeën, tot het 24 november werd.
's Middags om 3 uur begon ik vrij regelmatig harde buiken te krijgen.. ik heb eerst zelf in een half uur gekeken hoeveel weeën ik had, en dat waren er ongeveer 6 in een half uur. Dus om de 5 minuten. Die morgen tijdens de artsenronde was ik helemaal ingestort, en had ik aangegeven dat ik heel erg graag naar huis wilde. Al moest ik 2x per week terug voor controle.. Ik wilde zo graag naar huis. Toen ik bij de artsenpost stond om te zeggen dat ik weeën had, kwam net de arts van die morgen aanlopen om te zeggen dat ze het hadden besproken in het overleg en dat ik naar huis mocht!! Dus niet!
Ik ben meteen aan het CTG gelegd, en ik had inderdaad weeën. Ze wilden me geen weeënremmers meer geven omdat ik al 3 weken met gebroken vliezen lag en ik nu toch al 30 weken zwanger was..
Om 8 uur werd ik naar een verloskamer gereden en op 25 november 2003 om 3.22 uur werd Tim geboren en om 3.24 uur werd Roy geboren. Allebei huilden ze meteen, maar ze waren zo klein.. Ze werden allebei wel meteen aan de beademing gelegd. Tim woog bij zijn geboorte 1769 gram en Roy 1209 gram.
