DistichiasiS

Distichiasis en Ectopische Cilie

Dobbers ziektegeschiedenis

Dobber heeft al sinds zijn geboorte last van zijn ogen. Hij had tijdens zijn puppytijd vaak bindvliesontsteking en daardoor jeuk. Door die jeuk krabde hij zijn bovenste oogleden vaak helemaal kaal, wat weer tot meer ontstekingen buiten zijn oog leidde. Hier kreeg hij oogzalf voor voorgeschreven, Terra-Cortil. Omdat mijn dierenarts niets bijzonders kon zien zijn we naar de dierenkliniek de Wagenrenk in Wageningen doorverwezen, daar zitten honden-oogspecialisten. Toen hij 1 jaar was ben ik al eens met hem op consult bij een oogspecialist van het Wagenrenk geweest. Zij zag toen niet echt iets ernstigs aan Dobbers ogen. Er werden wel follikels (blaasjes) in zijn slijmvlies en op het bindvlies ontdekt maar de specialists verweet dit net zoals mijn dierenarts aan overgevoeligheid voor graspollen. Dobber kreeg oogdruppels mee, Dexamethason, tegen deze allergie.

Maar het oogprobleem bleef. Om de haverklap kreeg hij rode oogjes en hij had er zichtbaar last van. Hij bleef knijpen met zijn ogen en krabben op zijn oogleden. Er kwam pus uit zijn ooghoeken en het werd zelfs zo erg dat hij zijn hoofdje langs onze gepleisterde muur zat te schuren omdat hij zo’n verschrikkelijke jeuk en pijn had.

Bij het zoveelste consult vanwege een rood ontstoken oog ontdekte mijn dierenarts een haartje links in het oogslijmvlies aan de binnenkant van zijn bovenste ooglid. Dit haartje heeft ze verwijderd. En we hadden eindelijk een diagnose, Dobber heeft Distichiasis. Deze diagnose is dus pas op de leeftijd van 4 en een half jaar gesteld!
Maar een week later kneep hij nog met zijn linkeroog en daarom zaten we weer bij de dierenarts. Toen hebben we afgesproken om Dobbers ogen onder een roesje eens goed na te kijken en tegelijk zijn gebit schoon te maken. Mijn dierenarts heeft toen een haarzakje ontdekt in het ooglid waar 3 omgekrulde harde haartjes in zaten. Deze heeft ze verwijderd, maar ze zei dat ze het wel vreemd vond, omdat een normaal zakje maar 1 haartje zou moeten bevatten. En ook waren de haartjes te dik en te hard, ze waren abnormaal.

Na een paar weken had Dobber weer last van zijn ogen en toen vond mijn dierenarts het welletjes. Weer werden we doorverwezen naar de Wagenrenk. Ik wou ditmaal naar een andere oogarts dan die hij gehad had bij zijn eerste consult bij de Wagenrenk, dezelfde die Fellow al eerder behandeld had voor zijn Distichiasis. (Fellows ziektegeschiedenis staat hieronder) Ik wil geen namen noemen van de specialisten van de Wagenrenk op deze openbare site. Als u vragen heeft kunt u me mailen.

Deze oogarts heeft de diagnose Distichiasis en Ectopische Cilie gesteld. Ectopische cilieën zijn haartjes die vanuit haarzakjes onder het bindvlies richting de oogbol/hoornvlies groeien. Ook kunnen deze haartjes het hoornvlies beschadigen en daardoor kan je hond blind worden. De cilieën bevinden zich meestal in het midden van het bovenooglid (dit noemt men 12 o’clock positie). Ectopische Cilie is net weer iets anders en moeilijker te diagnosticeren en te behandelen dan Distichiasis, want deze haartjes zitten dieper en zijn met het blote oog niet te zien. Het is er aan verwant. Maar dit was dus de reden dat het bij Dobber zo lang heeft geduurd voor de juiste diagnose.

De oogarts heeft onder narcose links en rechts (Dobber heeft het aan beide ogen) van deze cillieën verwijderd en weggebrand. Ook vond hij nog wat pussige follikels met een zwart goedje er in. Waarschijnlijk oude cilieën. Deze heeft hij goed uitgeknepen en weggebrand.
Dobber kreeg oogzalf mee voor 10 dagen, Terra Cortril. De oogarts kon ons niet garanderen dat alles nu weg was gebrand, maar krijgt hij nu weer oogproblemen dan weten we wat ons te doen staat.

Wat ik zo zielig vind is dat hij dus 4 jaar jeuk en last van zijn ogen heeft gehad zonder dat we van zijn Distichiasis en Ectopische Cilie wisten. Het is nu 2005 en Dobber heeft nu op het moment weer last van jeuk, nog niet zo erg dat hij met zijn oogje knijpt, maar ik ben bang dat deze ziektegeschiedenis nog niet ten einde is.

Wordt (helaas) vervolgd…………………………………….

Januari 2005

21-01-2005 Vanmiddag was ik met Dobber bij mijn dierenarts vanwege een kaal linkerooglid, Dobber was deze week weer erg aan het krabben links en schuurde langs onze benen. De dierenarts heeft 1 haartje verwijderd uit zijn linkerbovenooglid. Dobber zat keurig netjes op de behandeltafel. Mijn honden weten door ervaring dat de dierenarts hun vriendin is, ze laten het allemaal heel rustig over hun heengaan, want ze weten heel goed dat de dierenarts hun van die ellendige jeuk af kan helpen. Mijn dierenarts verzuchtte wel dat "het" (de Distichiasis) om helemaal gestoord van te worden was. Ze is er nu 20 minuten mee bezig geweest om het haartje te vinden en te verwijderen. Al die tijd bleef Dobber netjes stil zitten. Wat is het toch een kanjer!

22-01-2005 Het valt ons op dat Dobber weer heel erg vrolijk is. Hij komt weer met zijn knuffeltjes bij je, gooit ze voor onze voeten om ze weg te laten gooien en is de hele tijd met zijn staartje aan het kwispelen. Als hij last van zijn ogen heeft wil Dobber het liefst de hele dag sluimeren, met zijn ogen dicht, dan hoeft ie ze niet te gebruiken. Distichiasis heeft een grote invloed op zijn gemoed.

Fellow en zijn Distichiasis

Fellow heeft sinds hij 4 maanden oud was de diagnose Distichiasis. Dat komt omdat bij hem de haartjes van de Distichiasis op de rand of net over de rand in het slijmvlies van zijn ooglid groeien en duidelijk met het blote oog te zien zijn. Mijn dierenarts heeft in verschillende consulten heel wat van deze haartjes verwijderd. Maar omdat de haartjes terug bleven komen (ik zat gemiddeld 2x per maand bij de dierenarts) werd ik doorverwezen naar de Wagenrenk. Ook Fellows ogen waren regelmatig ontstoken en pussig door de Distichiasis. Ik heb heel wat tubetjes Terra-Cortril leeggeknepen.

Fellow is op een leeftijd van 7 maanden oud door de oogspecialist van de Wagenrenk onder narcose behandeld. De haartjes zijn toen weggebrand. De oogarts vond wel dat hij Distichiasis in een ernstige vorm had, hij is totaal 3 kwartier met het wegbranden bezig geweest omdat er erg veel haartjes zaten. Er zaten ook veel zwarte stipjes wat dieper in het slijmvlies (distichiasis-haartjes in aanmaak), deze heeft hij ook even aangetipt met de laser, maar helemaal haar en stip-vrij kon hij de oogleden niet maken omdat er dan teveel oogslijmvlies beschadigd zou worden waardoor de ogen te droog zouden kunnen worden. Daardoor loop je het gevaar dat je door die droge ogen weer andere oogproblemen oproept.

Na deze behandeling kwamen de haartjes helaas terug en ook Fellow is in 2004 voor de tweede maal onder narcose behandeld voor zijn Distichiasis samen met Dobber. Weer werden de haartjes zoveel mogelijk weggebrand en hopelijk is dit nu voldoende om jeukvrij en zonder oogontstekingen door het leven te gaan.

Mijn mening als sheltieliefhebster

U begrijpt dat doordat ik 2 shelties bezit die alle twee aan deze erfelijke oogziekte lijden, dat ik een voorstander ben dan volledige uitsluiting van lijders van Distichiasis voor de fok. Distichiasis en Ectopische Cilie is een erfelijke ziekte en kan generaties lang onder de honden doorzieken. Distichiasis is een ziekte die veel onder Shelties voorkomt in een milde of in een, zoals bij mijn shelties, zeer ernstige vorm waarbij zich ook cilieën vormen. Zoals de oogarts van de Wagenrenk zei: "Distichiasis is verweven met het ras". Er zijn teveel shelties die drager of lijder zijn, wat de basis voor de fok erg zou versmallen. Maar wat dan? Moet je dan toch gaan fokken met een sheltie met Distichiasis? Ik zou het in ieder geval nooit en te nimmer doen. Ook als een sheltie "maar" 1 haartje heeft ten gevolge van Distichiasis vind ik niet dat je met deze sheltie mag fokken.

Mijn shelties zijn van twee verschillende sheltiekennels welke zijn aangesloten bij de Nederlandse Sheltie Vereniging. De fokker van Fellow heeft meebetaald aan de eerste behandeling door de oogspecialist van de Wagenrenk wat ik heel netjes maar ook terecht vind. Een specialistische oogoperatie aan de ogen is erg duur en ook de veelvuldige consulten bij mijn dierenarts vanwege de oogproblemen hebben me handen vol geld gekost.

Distichiasis wordt vaak gezien als een wat onschuldige oogziekte maar ik weet helaas uit ervaring wat voor een ellende het voor de hond betekenen kan en ook hoe een ernstige vorm het aan kan nemen. Dobber werd vaak gek van de jeuk en pijn aan zijn ogen, hij schuurde dan langs muren met zijn hoofd of langs stoelpoten of onze benen en krabte zijn ooglid kaal. Hij kon soms letterlijk niet meer uit zijn ogen kijken. Fellow is bikkelhard voor zichzelf, maar ook hij had zichtbaar erg veel last van de jeuk en pijn aan zijn ogen.

Ze zijn beiden specialistisch behandeld voor hun Distichiasis, Fellow zelfs 2 keer, maar nog kan ik niet zeggen dat mijn honden vrij zijn van Distichiasis en Dobber van zijn Ectopische Cilie. Het ligt altijd op de loer, hun hele hondenleven lang.

NB. Boven deze laatste paragraaf staat heel bewust "mijn mening". Ik hoop dat u die respecteert. Anonieme berichten in mijn gastenboek kan ik natrekken via het IP-adres. Ik ben altijd te bereiken via mijn mailadres voor eventuele reacties.

José Oosterveld