Vroeger hadden we thuis een lieve hond, Terrie. Volgens ons een vuilnisbakkie, tot we op een dag tijdens het wandelen een man tegenkwamen die erg onder de indruk van Terrie was. Volgens hem was Terrie een Sheltie, alleen haar snoetje klopte niet helemaal, hij was te kort en te stomp. Misschien was ze dan toch een kruising, maar dan zeker met een Sheltie, want daar had ze toch wel erg veel van weg. Ik moet toen een jaar of twaalf zijn geweest en ik heb dit gesprek altijd onthouden.
Terrie was heel bijzonder, ze luisterde praktisch uit zichzelf, was gek op wandelen en niet moe te krijgen en tijdens de wandelingen in het bos hield ze ons gezinnetje als een kudde bij elkaar. Terrie was mijn jeugdvriendin, ze was er altijd voor mij in goede en in slechte tijden.
Terrie en ik
Terrie is 14 jaar geworden
Jaren verstreken en voor mij werd het op mijn 21ste ook "huisje, boompje, beestje". Dat beestje werd een kat, Fitah, ze is 18 jaar geworden. Een hond was wel favoriet, maar door de drukte van kinderkraam kwam het er steeds niet van. Totdat het dan toch begon te kriebelen toen de kinderen wat ouder werden. Een hond, zou dat dan nu kunnen in ons gezin?
We zijn eens rond gaan kijken en ook naar de bieb om eens
in de hondenrasboeken te neuzen. Want welke hond past het best bij ons
gezin van man, vrouw met twee bijna volwassen zoons en een tienerdochter.
Een Engelse Buldog, favoriet bij mijn dochter of een Tekkel? Een hond
die van wandelen hield moest het zeker worden, want dat was al een hobby
van mij en mijn man. Verder moest hij vooral lief zijn en gehoorzaam.
Mijn gedachten gingen terug naar Terrie, mijn oude jeugdvriendin, met
haar aanhankelijke karakter, haar intelligentie, haar werklust en haar
trouw. Bij de beschrijving van de Sheltie kwamen de herinneringen weer
naar boven. Want ja, dat leek toch erg veel op wat ik zocht in een hond.
Zo'n hond zou precies bij ons passen.
We hebben de Nederlandse Sheltievereniging geschreven en kwamen op de wachtlijst te staan. En zo konden we 3 maanden later Dobber, ons sable sheltie reutje in onze armen sluiten. Een gouden keus..........................
Mijn dochter Karen met Dobber
Vanaf het moment dat Dobber hier als pup van 8 weken het huis binnen wandelde hoorde hij bij ons gezin. Nu kunnen we ons een leven zonder onze, inmiddels 2 honden, niet meer voorstellen.
Dobber en Fellow gaan overal met ons mee naar toe, ook op vakantie. Zonder mijn honden heb ik geen vakantie!