Coronairen
De hartcirculatie is net als die van andere organen onderdeel van de grote circulatie. Wel is er een bijzonderheid: de hartcirculatie begint met aftakkingen van de aorta: de arteriae coronaire (kransslagaders), maar eindigt met een eigen inmonding direct in het rechteratrium: de sinus coronarius.
De beide kransslagaders ontspringen in de ruimte achter twee van de drie slippen van de aortaklep. Deze bouw is bijzonder gunstig. Wanneer het ventrikelmyocard actief is, drukt het hartspierweefsel het hele capillairnetwerk dicht; er kan dus geen bloed naar het myocard toe. De kransslagaders krijgen gelukkig ook geen bloed aangeboden doordat bij diezelfde ventrikelcontractie de slippen van de aortaklep tegen de binnenwand van de aorta gedrukt worden en daarmee de toegang tot de kransslagaders geblokkeerd wordt.
Wanneer vervolgens het myocard ontspant gaan alle capillairnetwerken open; het bloed in de aorta 'stuitert' richting aortaklep waardoor de randen van de semilunaire kleppen tegen elkaar gedrukt worden. Het bloed zal nu onder hoge druk de beide kransslagaders binnen gedreven worden.
In het myocard vindt een uitgebreide vertakking van de arteriën in arteriolen plaats en vervolgens in zeer uitgebreide capillairnetwerken. Het milieu interne van de myocardvezels heeft een royale bloedvoorziening. De coronairvenen op hun beurt storten het bloed in een grote vene die aan de achterzijde van het hart gelegen is in de groeve tussen atrium en ventrikel. Dit vat heet de sinus coronarius en mondt rechtstreeks uit in het rechteratrium.
De linkercoronair heeft het grootste verzorgingsgebied:
-
de buitenwand van het linkerventrikel
-
het grootste deel van het ventrikelseptum
-
het linkeratrium
De rechtercoronair is kleiner en heeft als verzorgingsgebied:
-
de buitenwand van het rechterventrikel
-
een klein deel van het ventrikelseptum
-
het rechteratrium
De verschillende coronairen op een rijtje:
Verzorgingsgebieden van het myocard door coronairen: