heelal  dinosaurus  prehistorie  grieken  mijn tijdmachine  romeinen  vikingen  wereldoorlog I  wereldoorlog II
naar andere tijden

Prehistorie (-3000 v. Chr.) Oudheid: Grieken en Romeinen (3000 v. Chr. - 500 na Chr.) vroege Middeleeuwen (500-1000) hoge en late Middeleeuwen (1000-1500) ontdekkers en hervormers (1500-1600) regenten en vorsten (1600-1700) pruiken en revoluties (1700-1800) burgers en stoommachines (1800-1900) Eerste en Tweede Wereldoorlog (1900-1950) televisie en computer (vanaf 1950)

Contact Gastenboek


Tijdmachine

 

Wereldoorlog I

Verdun
zijn omgeving, en de Eerste Wereldoorlog
een (vooral) visuele rondleiding




Verdun (mei 2006)
We volgden de Maas (Meuse) in zijn loop door de vallei
(maar de Maes volgde óók zijn weg over de héuvels...)
 


Verdun
Ik heb intussen wel begrepen dat zowel Ieper (België), Verdun (Frankrijk) en de rivier de Somme (Frankrijk) de drie meest bevochten locaties zijn geweest in de Eerste Wereldoorlog!
Maar Verdun was wel het grootste slagveld (beter gezegd: slachtveld) van deze oorlog!
Hier werd door de '
poilus' (= zo werden Franse soldaten uit de Eerste Wereldoorlog genoemd) hard, taai, verbeten en bloedig gevochten!


De loopgravenlinie van Wereldoorlog I

De Slag bij Verdun wordt de grootste uit de wereldgeschiedenis genoemd. 
Nooit is er zo langdurig, met inzet van zoveel mensen, strijd geleverd op zo'n beperkt grondgebied.
Deze veldslag, die woedde van 21 februari 1916 tot 19 december 1916, eiste naar schatting meer dan 700.000 doden, gewonden en vermisten op een slagveld nauwelijks groter dan tien bij tien kilometer. 
Uit strategisch oogpunt gezien is er geen enkele rechtvaardiging te vinden voor deze monsterlijke verliezen. De Slag bij Verdun ontaardde in een prestigeslag tussen twee volkeren.

'Ze hadden een beruchte heuvel veroverd, ze hadden in loopgraven en gaten gestaan die nu eens Frans en dan weer Duits waren, loopgraven en gaten die soms helemaal vol lagen met Duitse en Franse lijken in verschillend stadium van ontbinding, eens levende mannen die bij duizenden om het bezit van deze, reeds voor een gedeelte uit lijken bestaande heuvel hadden gevochten, een gevecht waarna ook zij, broederlijk verenigd, lagen te rotten...'
(Georges Blond - Verdun)

'Verdun' is het symbool geworden van de verschrikkingen van de Eerste Wereldoorlog, van de zinloze slachtpartijen, de eindeloze opoffering van mensenlevens in de strijd om een paar vierkante kilometer grond.
'Verdun' is het symbool van de totale vernietiging.

Les Poilus

'Poilu' is wel het meest gevierde woord van de Eerste Wereldoorlog.
In augustus 1914 betekent "poilu"
man. In het leger werden soldaten mannen genoemd.
Een eeuw eerder, in militaire termen, was een 'poilu' iemand die haar had, niet zozeer op zijn kin maar elders. Van oudsher een teken van vruchtbaarheid. Balzac, een generaal van Napoleon, vond 42 pontonniers (geniesoldaten) voldoende 'poilu' om een brug over de Bérézina te bouwen, te zeggen, met lef, moed.
In
de kazernes, voor 1914, betekende 'poilu' dus moedig of gewoonweg man.
Berichten over de oorlog aan het front bereikten ook de burger en men nam de term 'poilu', welke tot voor kort voorbehouden was aan de militairen, over.
Hierbij kreeg 'poilu' een nieuwe glans: soms familiair, vriendelijk of met bewondering.
Niemand sprak meer van strijder. Iedereen sprak van '
poilu'
!

Ik heb Verdun bezocht in mei 2006.
Diverse 'herinneringen' aan de Eerste Wereldoorlog
ben ik op gaan opzoeken...
(Klik op de betreffende locatie om erheen te springen)
 

Butte de Vauqois (Vauqois, D212)
Ossuaire de Douaumont (Douaumont, D913)
Citadel souterraine (Verdun)
Fort Douaumont (Douaumont, D913d)
Fort de Vaux (Vaux, D913a)
Cimetiere Américain (Romagne-sous-Montfaucon)
Monument aux Morts de Pennsylvanie (Varennes-en-Argonne, D38)
Mémorial de Verdun (Fleury, D913)
Tranchée des Baionnettes (Douaumont, D913)
Monument A. Maginot (D112)
Monument de la Victoire (Verdun)
In volgorde van bovengenoemde 'herinneringen', volgt hieronder een beschrijving...

● Butte de Vauqois
(butte = heuvel)
Als je terug wil naar de realiteit van de Eerste Wereldoorlog in het oosten van Frankrijk, dan moet je naar 'Butte de Vauqois' (ten noordwesten van Verdun).
Eigenlijk ben ik al op de terugreis naar Nederland als - op deze laatste dag - een Nederlander me attendeert op Vauqois. Dus daar naar toe.
Het is een hele klim naar de top van de heuvel, maar als je boven komt, word je een waar geleverd slagveld gewaar, als je tenminste de moeite neemt om het gebied rondom het gedenkteken te bewandelen.


Het gedenkteken op de heuvel

Althans..., ikzelf was érg onder de indruk van het weggevaagde, voormalige dorp Vauqois, de vele loopgraven (gedeeltelijk nog intact gehouden), de destijds vooruitgeschoven posten daarvan, en vooral de verbazingwekkend diepe mijnkraters die de totale vernietiging van dit dorp begrijpelijk maken.
Later is het dorp onder aan de heuvel weer opgebouwd.

La Butte de Vauqois is een heuvel.
Vroeger stond er het dorpje Vauqois, weinig inwoners en een paar straten. De heuvel was echter een strategische plek omdat je er uitzicht had over de Argonne. Zowel voor de Duitsters als voor de Fransen dus aantrekkelijk.
Gedurende 4 jaar is er voortdurend op, om en onder de heuvel gevochten. Aanvankelijk bovengronds maar hoe langer hoe meer in tunnels (mijnen) onder de grond.
De heuvel van Vauquois is de hoogste in het gebied ten westen van de Argonnen en biedt een onbelemmerd uitzicht naar alle richtingen. Om die reden werd deze heuvel door de zowel de Duitse als de Franse legerleiding beschouwd als strategisch zeer belangrijk. Het was een observatiepost voor de artillerie waarbij degene die de heuvel in handen had de weg- en spoorwegverbinding tussen Ste-Ménehould en Verdun volledig kon beheersen.
Dit belang verklaart ook de hardnekkigheid van beide partijen om deze heuvel in handen te krijgen.
Dit belang was echter ook de rechtvaardiging voor de verschrikkelijke opofferingen die men zich daarvoor heeft getroost...

Hieronder een aantal foto's van dit indrukwekkende gebied...
 


Een barricade

Loopgraven

Loopgraven

Loopgraven

Loopgraven

Loopgraven

Loopgraven

Toegang tot ondergrondse ruimte

Toegang tot ondergrondse ruimte

Toegang tot ondergrondse ruimte

Loopgraven

Loopgraven en versperring

Loopgraven en versperring

Voormalige kerk

Mijnkraters

Mijnkraters

Terug

 


● Ossuaire de Douaumont
(ossuaire = grafkelder, knekelhuis)
Ten noordoosten van Verdun liggen talloze oorlogsherinneringen en -monumenten.
Eén daarvan is 'Ossuaire de Douaumont'.
Dit opvallend, indrukwekkend gebouw is de laatste rustplaats van ongeïdentificeerde stoffelijke resten van 130.000 Franse en Duitse soldaten die tijdens de slag bij Verdun zijn gesneuveld.
Dit grootste Franse monument omvat een 137 m lange gang. In het midden verrijst een 46 meter hoge toren in de vorm van een granaat.
Na 204 treden heeft men er een prachtig zicht op de slagvelden rond Verdun.
In een andere zaal illustreert een audio-visuele diapresentatie de heldenmoed van de strijdkrachten.
Voor het Ossuaire ligt een grote begraafplaats.

   
In 1919 werd er op het voormalige slagveld een houten barrak opgetrokken om de de rustplaats van de op het slagveld gevonden ongeïdentificeerde soldaten te worden. De niet geïdentificeerde overblijfselen van de  slachtoffers werden hier in houten kisten opgeborgen , ingedeeld naar de sector op het slachtveld waar zij gevonden waren.
De bisschop van Verdun, Ginistry, startte met het inzamelen van geld om een eerbiediger knekelhuis te bouwen. Op 22 augustus 1920, legde Maarschalk Petain de eerste steen voor het huidige Ossuaire. De bouwwerkzaamheden aan het door de architecten Azema, Edrei en Hardy  ontworpen monument werden afgerond in 1932.
 

De vorm van het Ossuaire is vanuit de lucht gezien een 137 meter lang kruis met in het midden de 46 meter hoge klokkentoren. De toren heeft de naam "La Tours de Morts" (de dodentoren) gekregen en heeft de vorm van een artillerie granaat. Op zijkant van de toren zijn kruizen aangebracht.  Op de voorzijde van het gebouw zijn de wapenschilden aangebracht van de steden die financieel hebben bijgedragen aan de totstandkoming van dit indrukwekkende monument.
In de twee gangen links en rechts van de hoofdingang  zijn in totaal  achttien nissen aangebracht met elk twee granieten graftomben.  Boven elke graftombe is de naam te lezen van de slagveldsector waarop de geraamten zijn aangetroffen. Toen bleek dat deze ruimtes niet groot genoeg waren om alle de resten van de overladen sectoren is er aan het einde van elke gang een grote tombe van 150 vierkante meter aangelegd. Boven elk van de 18 tombes staat de naam van de sector waar de overblijfselen zijn gevonden.
De vloer van de gang is uitgevoerd in mozaïektegels, die de militaire orden van Frankrijk uitbeelden: in het midden, het erekruis van het Legion d'Honneur, op beide uiteinden de Medaille Militaire met ertussen een aantal Oorlogskruisen.

   

Terug

 

● Citadel souterraine (souterraine = ondergronds)
Deze oude citadel, gelegen in Verdun, werd tijdens de slag om Verdun gebruikt om 2000 manschappen op te kunnen nemen.
Gezeten in een automatisch door infraroodstraling voortbewogen karretje krijgt de bezoeker een rondleiding door de citadel, waar het dagelijks leven van de soldaten, de poilus, wordt opgeroepen door geluid, bewegende taferelen en virtuele beelden van onder meer het hoofdkwartier en de bakkerij en reconstructies van het leven in een loopgraaf.
Het wordt  zelfs van Nederlandstalig commentaar voorzien.

Erg origineel en leuk opgezet.
 


Eerbetoon aan de gesneuvelden

Wandschildering van vertrekkende soldaten

Terug

 

● Fort Douaumont
Fort Douaumont (ten noordoosten van Verdun) was een belangrijke post ter verdediging van Verdun.
Het fort heb ik niet van binnen bezocht, omdat ik Fort Vaux al bezocht had (zie verder).
Het fort van Douaumont, waarvan de aanleg in 1885 was begonnen en dat tot 1913 voortdurend is versterkt, ligt één van de hoogste punten op het voormalige slagveld.
Het fort heeft een totale oppervlakte van 3 hectare en is ongeveer 400 meter lang.
Dit fort is 4 maal zo groot als fort fort Vaux en heeft twee onderaardse verdiepingen.
Het dak van het fort is maar liefst 12 meter dik.
 

Terug

 

● Fort Vaux
In dit fort - ten noordoosten van Verdun - hield commandant Raynal op een heroïsche wijze stand tegen de Duitsers.
Dit fort heb ik van binnen bezocht. Hieronder vind je enkele foto's...
 

Het Fort van Vaux, de noord-oostelijke steunpilaar van de permanente verdedigingsring rondom Verdun, is in de periode 1881-1884 gebouwd en in 1888, rekeninghoudend met de vooruitgang in de springstoftechniek, versterkt. In de jaren 1904 tot en met 1906 werd het fort uitgerust met een 75mm geschutstoren met uitkijkposten, drie observatie koepels en twee kazematten. Net zoals fort Douaumont werd ook fort Vaux getroffen door het besluit van augustus 1915, waarbij het fort van zijn oorlogstuig werd ontdaan. Door verpulvering van de forten van Luik en Namen door het zware Duitse geschut waren de forten immers waardeloos geworden, dacht men…..
Al direct vanaf het begin van de slag om Verdun op 21 februari 1916 kreeg het fort het zwaar te voorduren, de Duitse artillerie bestookte het met grote regelmaat. Door toedoen van de inslag van een Duitse granaat stortte de toegangtunnel naar de, inmiddels weer van geschut voorziene, 75mm geschutstoren. Derhalve moest het fort het zonder zijn belangrijkste bewapening stellen. Na de inname van Douaumont waren de Duitsers gedwongen hun front te verbreden en stuitten zij op Vaux. Tijdens de Duitse aanvallen van 5 tot 30 maart ging het dorpje Vaux op 2 april in Duitse handen over.
Op 2 juni lukte het de Duitse infanterie de bovenbouw van het fort te bezetten. Vanwege de bombardement ontstonden er scheuren in de twee watertanks van het fort en zodoende was er vanaf 4 juni in het gehele fort geen druppel water meer te bekennen. De Duitsers lieten strijdgas het fort instromen en gingen hun tegenstanders met handgranaten en vlammenwerpers te lijf. Nadat de bevelhebber van het fort, Raynal, erin was geslaagd in de nacht van 5 op 6 juni een honderdtal manschappen te evacueren, en hij doormiddel van zijn laatste postduif zijn superieuren op de hoogte had gebracht van hun situatie, moest het garnizoen zich op 7 juni overgeven.
Toen het versterkingswerk op 2 november 1916 door de Duitsers werd ontruimd, werd het onmiddellijk opnieuw door de Fransen bezet, die zich inmiddels op nog slechts op 350 meter afstand bevonden.

 


Slaapplaatsen soldaten

Ziekenboeg

Telefooncentrale

Ondergrondse gangen

Ondergrondse gangen

Commandantpost

Geschut (van binnen)

Geschut (van buiten)

Terug

 

Cimetiere Américain
In Romagne-sous-Monfaucon ligt de grootste Amerikaanse erebegraafplaats van Europa, met zijn 14.246 graven uit de Eerste Wereldoorlog. De Amerikaanse troepen hebben hier een eind gemaakt aan die oorlog. En ieder jaar wordt dat op 11 november hier herdacht.
De geschiedenis van de Eerste Wereldoorlog ligt in de omgeving van Verdun en Romagne-sous-Montfaucon ‘voor het oprapen’. Niet alleen de monumenten en musea, ook wandelend in de omgeving vind je de geschiedenis op en in de grond.
Jean Paul de Vries heeft van zijn vondsten uit de bossen en velden hier een schitterend museum gemaakt. Het alledaagse leven wordt zichtbaar in de voorwerpen, kaarten en foto’s: het leven van de soldaten, de verwoestingen van dorpen, het thuisfront dat wacht op bericht.
 

Terug

 

● Monument aux Morts de Pennsylvanie
Dit Monument bevindt zich in het dorpje Varennes-en-Argonne, aan de D38.
Het is opgericht ter nagedachtenis van de Amerikanen die dit dorp in 1918 bevrijdden.
 

Terug

 

Mémorial de Verdun
Het Mémorial de Verdun bevindt zich aan de D913, bij Fleury.
Ik ben even buiten rondom het gebouw gaan kijken, daarna wat binnen rondgestruind, maar heb het museum niet bezocht.
Het Memorial de Verdun is gebouwd op de plek waar eens het stationnetje stond van het dorpje Fleury.
Het Memorial is een privé-stichting, geboren uit een gevoel van bezinning bij de oud-strijders.
 

● Tranchée des Baïonnettes
Dit is alleen een gedenkteken. Verder is hier niets te zien.
Het ligt aan de D913, Douaumont.
 

De geschiedenis van de 'Tranchée des Baïonnettes' wordt een legende, als in 1919 de voormalige Commandant van het 137e Regiment Infanterie een bezoek brengt aan de plaatsen waar hij zo zwaar gevochten had. Aangekomen op de plaats waar thans het monument staat ziet hij een rij bajonetten boven de grond uitsteken. Een vluchtig onderzoek wijst uit  dat manschappen van het 137ste Regiment hier tijdens een Duitse artillerie aanval op 12 juni 1916 verpletterd en levend begraven zijn terwijl de geweren met hun bajonetten nog boven de rand uitsteken.
Uit de verhoren van de ooggetuigen bleek dat een compagnie van het 137 Regiment Infanterie op 12 juni 1916 geïsoleerd was geraakt van de andere Franse troepen. De Fransen in het geïsoleerde gebied bleven fel verzet bieden tegen de oprukkende Duitse tropen. Na zware gevechten gaven de overlevenden zich op 13 juni over. De loopgraaf lag vol met lijken en de Duitsers besloten de loopgraaf dicht te gooien. De geweren met daarop de bajonetten lieten ze staan zodat de plek op een later tijdstip makkelijker kon worden terug gevonden.



De loopgraaf

Terug

● Monument A. Maginot
Aan de weg D112 kwamen we dit monument tegen...
Het huidige monument is opgericht door zijn vrienden.
Het monument is het werk is van beeldhouwer Gaston Broquet.
De betekenis van het beeld is als volgt: het schild verbeeldt vaderlandslievende standvastigheid en de muur wijst op versterking.
Het model 1915 uniformen van de soldaten onderstreept de broederlijkheid tussen de strijdmakkers.

 


(Hierboven en rechts)
Detail opname van het monument.
Maginot is de middelste persoon.
Het beeld toont het moment waarop Maginot aan zijn knie gewond is geraakt.


 

Terug
 

● Monument de la Victoire
Dit monument bevindt zich in het centrum van Verdun.
Het bestaat uit een trap van 73 treden, uitgehouwen in de oude stadsmuur van Verdun, die leidt naar een crypte die zich bevindt onder een 30 meter hoge zuil met daarop een strijder.
In de crypte ziet u de gouden boeken waarin de namen van de dragers van de medailles van Verdun staan geschreven.


Het standbeeld bereik je na een klim van 73 treden

Terug

 

Tot zover een beschrijving van mijn bezoek aan Verdun (mei 2006)


 

 

De aanleiding De oorlog De loopgraven Op het slagveld Ieper Verdun De luchtoorlog De oorlog op zee Het jaar 1918 Nederland en WO I De vrede Tijdlijn 1914-1918 Literatuur / DVD Internet

 


Build / 2002-2012 / Cebor  |  Disclaimer  |  E-mail