Uranus

Uranus, dikke wolken, smalle ringen en prachtige manen.
In de nacht van 13 maart 1781 was William Herschel (Engeland) aan het sterren kijken. Hij zag dat een van de ‘sterren’ er uitzag als een schijf en niet zoals een punt zoals de andere sterren. Het bleek een nieuwe planeet te zijn! Hij werd Uranus genoemd.
De ontdekking van Uranus deed veel stof opwaaien. Voordien dachten astronomen dat Saturnus aan de rand van ons zonnestelsel lag. Uranus lag echter twee keer verder van de zon dan Saturnus.

Uranus staat meer dan 2800 miljoen km van de zon vandaan. Twee keer zover van de zon als Saturnus!
Uranus is bijna 4 keer zo groot als de aarde, en de derde grootste planeet.
Hij wentelt in 84 jaar om de zon.

Net als Jupiter en Saturnus bestaat Uranus voornamelijk uit gas en vloeistof. Er is geen vast oppervlak.
De atmosfeer bestaat uit de gassen waterstof, helium en een beetje methaan.
Onder die atmosfeer bevindt zich een diepe, warme oceaan van water, methaan en ammonia.
In het centrum van de planeet zit een kern van vast gesteente.

De meeste planeten zijn enigszins gekanteld..., maar Uranus staat volledig op zijn kant! Zowat 90°!

Toen ons zonnestelsel pas bestond, is er wellicht een botsing geweest tussen Uranus en een groot hemellichaam. Door de botsing kantelde Uranus, zodat hij op zijn kant door de hemel rolt.

In 1977 ontdekten astronomen enkele ringen rondom Uranus.
Uranus is de tweede planeet waarbij we ringen hebben ontdekt (na Saturnus).
Maar de ringen van Uranus zijn te vaag om vanaf de aarde te zien.
Er werden door Voyager 2 (een satelliet) 9 ringen waargenomen.

Uranus met enkele van haar manen

Vanaf de aarde zijn er door een telescoop maar 5 manen van Uranus te zien.
Totaal heeft Uranus 27 manen.
De bekendste manen van Uranus zijn: Miranda, Ariël, Oberon en Titania.
De vreemdste en opvallendste maan is: Miranda. Waarschijnlijk is ze in het verleden in stukken gebroken, en toen weer opgebouwd.