Sterven van sterren


Een ster zal niet altijd schijnen: hij heeft maar een beperkte voorraad energie (brandstof). Wanneer de waterstof begint op te raken, loopt het leven van een ster ten einde. Sommige sterren sterven met een spectaculaire explosie, terwijl andere geleidelijk verdwijnen. De slotfase in het leven van een ster hangt af van haar massa (de hoeveelheid materie van de ster). In alle sterren zijn de krachten pecies in evenwicht. De zwaartekracht probeert de ster samen te trekken, maar zolang de ster in haar centrum energie produceert, dat naar buiten stroomt, zijn deze krachten precies in evenwicht. Maar... als de waterstof op is van de zon (ster), vindt er een proces plaats waarbij de ster vele malen groter wordt. Hierdoor koelt hij af. De ster is nu een rode reus.
	De rode reus Betelgeuze, gefotografeerd door de ruimte-telescoop Hubble.
Wanneer de rode reus geen brandstof meer heeft, is haar einde nabij. De kern kan geen energie meer produceren en stort in. De buitenste lagen van de rode reus verliest hij in de ruimte, en de resten van het centrum worden een kleine, vage witte dwerg. Na miljarden jaren verdwijnt de witte dwerg geleidelijk en wordt een zwarte dwerg. Zo gaat het ooit ook met onze zon.
Een ster met 5 of meer keer de massa van onze zon heeft, en dus vele malen groter is, sterft veel indrukwekkender met een supernova. Nadat hij uitgezet is als een rode reus, krimpt hij plots ineen, en spat vervolgens met een gigantische explosie uit elkaar. Gedurende die ontploffieng schijnt hij zo helder als miljarden sterren bij elkaar. In deze uitbarsting worden ijzer, zilver en goud gevormd en door de ruimte verspreid. Dus als je iets van goud of zilver in je handen hebt, dan weet je dat dit metaal is ontstaan in een supernova. Na deze supernova wordt de ster een kleine witte stip, een neutronenster.
Gedurende enkele dagen kan een supernova feller schijnen dan een sterrenstelsel met honderden miljarden sterren.	Daarna wordt ze een klein puntje, zoals het pijltje aanduidt. Een neutronenster.