heelal  dinosaurus  prehistorie  grieken  mijn tijdmachine  romeinen  vikingen  wereldoorlog I  wereldoorlog II
naar andere tijden

Prehistorie (-3000 v. Chr.) Oudheid: Grieken en Romeinen (3000 v. Chr. - 500 na Chr.) vroege Middeleeuwen (500-1000) hoge en late Middeleeuwen (1000-1500) ontdekkers en hervormers (1500-1600) regenten en vorsten (1600-1700) pruiken en revoluties (1700-1800) burgers en stoommachines (1800-1900) Eerste en Tweede Wereldoorlog (1900-1950) televisie en computer (vanaf 1950)

Contact Gastenboek


Tijdmachine

 

Wereldoorlog  II

Achtergrondmuziek...  'Brothers in arms'  >  Dire Straits
 
● Hoe dingen kunnen gebeuren...
Via mijn website ben ik in contact gekomen met Oak Gifford (Amerika).
Oak heeft met zijn divisie België, Nederland en Duitsland helpen bevrijden tijdens de Tweede Wereldoorlog.
Hij was toen 25 jaar.
Inmiddels is deze veteraan 85 jaar (2005). Hij heeft mooie herinneringen aan Nederland schreef hij me. Met name aan Oudenbosch!
Oak was ingedeeld bij de '
Recon Timberwolves, 104th Infantry Division'.
 

Oak Gifford with a German boy of about 5 years old...
Oak Gifford (links) in Duitsland
(V.E.DAY = Victory in Europe Day)
 

Enkele van zijn mede-strijders...
 

Some 'Timberwolves'...
Dokter Weigel (links) was van de medische afdeling.
Gerald Youmans (rechts) werd gedood bij een Duitse hinderlaag.

 

Hieronder zie je zijn volledige peloton (...maar Oak Gifford staat er niet bij).
Hij had de dag daarvoor zijn beide enkels verzwikt bij het afspringen van 'the cliffs' (de klippen), zo vertelde hij mij.
 

3rd platon 'Recon Timberwolves, 104th Infantry Division'
Derde peloton 'Recon Timberwolves, 104th Infantry Division'
 

● Herinneringen
Ik vroeg Oak eens wat herinneringen op te schrijven.
Hij stuurde me iets dat ik in delen zal weergeven.
Hij schrijft overigens deze verhalen met een heerlijk gevoel voor  humor en zelfspot.
Het was geen recente tekst, zo schreef hij me, omdat...
Trouwens, laat hemzelf maar aan het woord!

 

Onlangs vond ik een potloodkrabbeltje dat ik vele jaren geleden ooit geschreven had.
Het gaat over Will Schmidt, John Talerico en mijzelf.
De herinneringen die het bij me oproept zijn nog springlevend, alsof de gebeurtenissen net hebben plaatsgevonden...
Ik heb me vaak afgevraagd waarom het Amerikaanse leger een brildragende, bijziende burger koos om het middelpunt te zijn van verkenningsoperaties in Nederland en Duitsland...
Ik heb het antwoord daarop nog steeds niet gevonden. Misschien was het wel om als schietschijf te dienen voor de Duitse Wehrmacht.
In ieder geval, Johnny Talerico en Willy Schmidt waren mijn ogen en mijn oren en voor het grootste deel ook mijn hersenen (als ik die al mocht hebben).
Deze twee maakten het voor mij mogelijk om te voorkomen dat ik voor de 'Krauts' en de 'Heinies', zoals we de Duitsers noemden, een attractie was.
Was ist los?
Niets bracht Willy ooit van streek....
Zijn welbespraaktheid in het Duits reikte niet verder dan 'was ist los?', als hij Duitse soldaten ondervroeg die we gevangen hadden genomen.
Johnny daarentegen sprak vloeiend Italiaans. Helaas overrompelden we slechts 2 Italianen. 'Overrompelen' is eigenlijk niet het goede woord. Ze gingen eigenlijk al om voor zoetsappige dromen om ooit naar Amerika te gaan.
Johnny ondervroeg hen op een vriendelijke manier. Als het hem duidelijk was dat ze geen enkele belangrijke militaire informatie hadden, ging John in het Italiaans over op een uitgebreide preek.
Aan zijn stem kon je horen wat hij deze 2 Italianen toesnauwde: hoe ze ooit de kant van de Nazi's hadden kunnen kiezen, en dat ze de goede naam van de Italianen te grabbel gooiden.
Aan het eind van Johnny's betoog, keerde Willy zich naar mij om en zei: 'Was ist lost?'
Bij een andere gelegenheid werden we onder vuur genomen door vijandelijke schutters die zich hadden verstopt achter wat stenen en boomstammen in een verder volkomen open terrein.
We waren net gestopt, voordat het schieten begon, en ik stond naast de jeep. Willy pakte zijn .30 mitrailleur, en John zijn .50 MG. Ik heb nog nooit zoveel lawaai gehoord van schoten over en weer.
Op een gegeven moment zwierde John met zijn geweer in de rondte om zijn doel te kunnen beschieten. De loop van zijn geweer trof mijn helm, en ik ging neer.
Het schieten eindigde abrupt in ons voordeel.
Johnny, die dacht dat hij me had neergeschoten, boog zich over mij heen en hield m'n hoofd vast. Zijn tranen plengden op m'n gezicht.
En die tranen onderbraken een werkelijk wonderlijke droom die ik had over het dansen met mooie vrouwen en het luisteren naar Wagners muziek.
Willy zei niets. Maar ik wist dat hij baalde omdat hij die .30 mitrailleur weer schoon moest maken.
PS  Mijn bril was niet kapot.


Oak stuurde me enkele foto's uit zijn privé-album...
 


Oak voor zijn vertrek naar Europa
Hier nog in Amerika (Arizona)

Eén week na het einde van de oorlog
(v.l.n.r. Oak Gifford and Ted Brust)


Hij stuurde me ook nog een foto van enkele soldaten uit zijn peloton (de 'Timberwolves').


Een week na het einde van de oorlog
(v.l.n.r. Steve Russian, Phil Summers en Wally Spence)
Steve Russian wist ooit te ontsnappen van de Duitsers.


With many, many  thanks to Oak Gifford...
 
● Timberwolves-links
- Eerbewijs aan Timberwolves
- Liberation museum
- Timberwolf album
- Stichting 'Vrienden van de Timberwolves'

 

Hoe het begon Adolf Hitler De aanval De Joden Concentratiekampen Auschwitz Het verzet Anne Frank De bevrijding De herdenking Tijdlijn 1939-1945 Tijdlijn Hitler Timberwolves Begrippenlijst Internet / Media

 


Build / 2002-2013 / Cebor  |  Disclaimer  |  E-mail