Ziekte van Lyme

Ziekte van Lyme

Oorzaak en gevolgen van de ziekte van Lyme:

De ziekteverwekkers worden door de beet van een teek overgebracht.
Na het vinden van een teek op uw lichaam moet deze zo snel mogelijk, maar wél op de juiste wijze, verwijderd worden!

Hier vindt u een beschrijving van de verschillende stadia van de ziekte van Lyme:

Afhankelijk van de streek waar de teek is "gevonden" is er een groter of kleiner risico een besmet exemplaar te treffen. Thans komen over heel Nederland besmette teken voor. Een arts zal niet makkelijk op een verdenking een stevige antibiotica- kuur voorschrijven, pas als een zich ringvormig uitbreidende huiduitslag optreedt die zeer kenmerkend voor het eerste stadium is gaat men serieus aan Lyme denken.

Tip: Noteer de datum en de plaats waar de beet plaatsvond en maak van de huiduitslag een foto. Vaak duurt het een aantal weken voor de specialist tijd heeft en dan kan de plek net verdwenen zijn. Sommige artsen zijn geneigd de patiënt niet op zijn woord te geloven. Een foto is dan een belangrijk hulpmiddel.

Helaas is er niet in alle gevallen zo'n duidelijke uitslag te zien. Deze uitslag (Ërythema migrans) blijft soms achterwege, zodat het ook zaak is te letten op andere verschijnselen die op een besmetting kunnen wijzen. Wanneer klachten als hoofdpijn, verhoging, spierpijn ( wat wel zomergriep wordt genoemd ) optreden na een tekenbeet is het verstandig een arts te bezoeken en de beet te vermelden.

Met de bloedonderzoeken die nu gebruikt worden is het niet direct na de beet mogelijk een besmetting vast te stellen, dat kan pas enige tijd nadat infectie heeft plaatsgevonden, in feite te laat. De testen die nu in gebruik zijn geven niet altijd een betrouwbare uitslag. Het beste is dan ook twee verschillende testmethoden tegelijk te gebruiken.

Bloedonderzoek is een hulpmiddel, maar geeft geen volledige zekerheid. De klinische verschijnselen en de klachten van de patiënt moeten als uitgangspunt blijven dienen bij de behandeling.

Een nimf (jonge teek) kan al besmettelijk zijn, terwijl zij slechts circa 1 millimeter groot is en bijna niet te zien.

Als volwassen exemplaar is de teek wat makkelijker te vinden.
Na ongeveer twee weken is bij besmetting een gekleurde vlek zichtbaar, soms is ook alleen de buitenste ring zichtbaar, terwijl de huid binnen de ring weer normaal van kleur is.

Het eerste stadium van de ziekte gaat meestal na enige tijd vanzelf voorbij, ook zonder behandeling.

Het kan dan een behoorlijke tijd duren voor het tweede stadium begint; hoelang dat precies duurt kan per patiënt enorm verschillen. Soms al na weken, soms pas na een aantal maanden, kunnen klachten optreden als gewrichtspijn, spierpijn, gezwollen gewrichten, verlamming van spieren bijv. in het gezicht, hoofdpijn, vermoeidheid en verhoging van de lichaamstemperatuur. Wie dan bij de huisarts komt en geen tekenbeet te melden heeft kan in een medische mallemolen terechtkomen, waarbij na talloze onderzoeken nog geen oorzaak wordt gevonden. Soms volgt dan een diagnose als "overspannen" of "het zit tussen de oren".

Eens te meer is een diagnose lastig te stellen, omdat de klachten lopende het onderzoek (dat vaak vele weken in beslag neemt) veranderen of deels verdwijnen. Schroom niet bij dergelijke vage klachten een test op Lyme besmetting voor te stellen, als de arts daar niet zelf mee komt.

In dit tweede stadium is behandelen al weer een stuk moeilijker dan in het eerste stadium, kort na de infectie.

Een stevige kuur met antibiotica is de meest gebruikelijke behandeling, mits hoog genoeg gedoseerd en lang genoeg volgehouden is er een goede kans op succes.
Wie in het derde stadium terechtkomt heeft het nog veel moeilijker, zowel bij het stellen van de diagnose, als bij het vinden van een arts die een afdoende behandeling voorschrijft.

Soms pas jaren na de besmetting, wanneer de eerste twee stadia al lang gepasseerd zijn en mogelijk vergeten, kunnen de meest uiteenlopende klachten optreden, waar menige huisarts geen raad mee weet.

Ook nadat de ziekte van Lyme ontdekt en beschreven was, zijn nog veel patiënten onnodig in het derde stadium beland.

De klachten die optreden in dit stadium kunnen o.m. zijn: vermoeidheid, spierpijn, verwardheid, onregelmatige hartslag, pijn in gewrichten, dubbel zien, gehoorproblemen (suizen en gehoorverlies), oriëntatieproblemen etc etc....
Ook kunnen de klachten van de eerdere stadia opnieuw opspelen, dus opnieuw huidproblemen, uitslag etc.

Voor een meer volledige lijst van verschijnselen kunt u kijken verder in dit artikel daar staat een lijst die gepubliceerd is om af te vinken en zo een vermoeden van "Lyme" te onderbouwen.

Wanneer eenmaal het vermoeden van een Borrelia-besmetting is gerezen, zal de specialist (neuroloog, reumatoloog, internist of dermatoloog, net waar men op dat moment onder behandeling is) diverse tests uitvoeren, om de diagnose met zekerheid te kunnen stellen.
Meest gebruikelijk zijn de ELISA, PCR en Western Blot test. Nieuwere en mogelijk gevoeliger tests zijn ontwikkeld maar nog niet algemeen aanvaard.

Voor de behandeling van Lyme zijn diverse protocollen opgesteld, o.m. gepubliceerd door de stichting SAAG en door diverse specialisten in binnen- en buitenland.
Jammer is daarbij dat iedere medicus zijn eigen standpunt heeft bepaald en er moeilijk toe te bewegen is eens kennis te nemen van het werk van anderen.

Het staat nog lang niet vast welk middel het meest effectief is, ook worden zéér uiteenlopende doses antibiotica voorgeschreven en de duur van de behandeling varieert enorm, al naar het inzicht van de behandelaar.

De ziekte van Lyme; de symptomen:

Na de beet van een teek kunnen de volgende klachten en verschijnselen ontstaan, die wijzen op een besmetting.

Let op: het hebben van één of meer van deze verschijnselen is een aanwijzing, maar geen bewijs van Lyme-ziekte. Alleen de beet en de daaropvolgende huiduitslag wijst vrijwel zeker op een besmetting.

1 Een huiduitslag die zich uitbreidt als een soort ring, tot tientallen centimeters doorsnede. Andere typen uitslag zijn mogelijk

2 Plotselinge onverklaarbare koorts- of zweet-aanvallen, of koude rillingen.

3 Vermoeidheid, verminderd uithoudingsvermogen.

4 Gezwollen klieren (oksels, liezen, hals)

5 Pijnlijke keel.

6 Pijn in testikels, pijn in de onderbuik.

7 Onregelmatige menstruatie zonder aanwijsbare oorzaak.

8 Pijn in de borsten, melkproductie zonder reden.

9 Slecht functionerende of geïrriteerde blaas en urinewegen.

10 Verlies van libido of sterk verminderd sexueel functioneren.

12 Maagproblemen, misselijkheid of branderigheid .

13 Darmproblemen, te dunne ontlasting of verstopping.

14 Pijn in de borst of ribben.

15 Kortademigheid, hoesten.

16 Onregelmatige of trage hartslag, overslaan van hartslagen, met
benauwdheid als gevolg.

17 Ruisend hart of hartklep-problemen (te constateren door een arts).

18 Pijnlijke en/of gezwollen gewrichten van bijv. knieën, polsen, enkels of ellebogen.

19 Pijnlijke, stijve nek of rug.

20 Spierpijn of kramp in spieren.

21 Trillen of ritmisch aantrekken van spieren in het gezicht of op andere plaatsen.

22 Hoofdpijn, vaak gesitueerd bovenin het hoofd.

23 Problemen in de nek, "piepen"en kraken van het nekgewricht, stijfheid en pijn.

24 Tintelen, ongevoelige plekken, brandende of stekende pijn, die plotseling kan verspringen naar een andere plek.

25 Verlamming in het gezicht, vaak aan één zijde, problemen met praten.

26 Oogproblemen, dubbel zien, moeite met scherp zien, overgevoeligheid voor licht etc.

27 Pijn of jeuk in oren, suizen, zoemen of fluiten in de oren, overgevoeligheid voor geluiden.

28 Toegenomen gevoeligheid voor wagenziekte, hoogtevrees en verminderd evenwichtsgevoel.

29 Duizeligheid, vaak draaierig in het hoofd.

30 Trillen of schokken van ledematen.

31 Verwardheid, problemen een gedachtenspoor vast te houden.

32 Concentratieproblemen, last met het lezen en begrijpen van een tekst.

33 Vergeetachtigheid, slecht korte-termijn geheugen.

34 Problemen met samenhangend spreken, moeite met schrijven.

35 Oriëntatieproblemen, verdwalen, naar een verkeerde plaats gaan om iets te doen..

36 Sterke stemmingswisselingen, onredelijk reageren op kritiek, depressiviteit, geestelijke instabiliteit.

37 Slaapproblemen, te weinig slapen, of juist veel te lang slapen en vermoeid wakker worden.

38 Na alcoholgebruik "katers" van abnormale afmetingen.

39 Onverklaard gewichtsverlies of juist toename van het gewicht.

40 Plotseling abnormaal haar-verlies.

Veel van deze symptomen komen ook bij andere ziektes voor. Wie een aantal van deze klachten heeft en de artsen kunnen geen oorzaak vinden, mag gerust verzoeken om een test op Borrelia-besmetting.

Wie een duidelijke aanwijzing heeft, zoals een tekenbeet, eventueel gevolgd door huiduitslag, kan maar beter direct een arts opzoeken en duidelijk aangeven wat er is gebeurd.

Ook na een positieve test zal vaak nog nader onderzoek nodig zijn, al is het maar om andere oorzaken voor de klachten uit te sluiten.

Welke behandeling wordt ingezet is afhankelijk van de persoonlijke opvattingen van de arts; er zijn nog geen algemeen aanvaarde richtlijnen voor de behandeling van Lyme-ziekte.

De teek verwijderen:

Om een teek of nimf te verwijderen is het heel handig om een hulpmiddel bij de hand te hebben, zoals een tekenpincet en een uitzuig apparaat "Aspivenin".

De laatst ontwikkeling is de teken lasso pincet van het merk Trix.
Een zeer handig en vrijwel feilloos apparaatje, zeker bij beweeglijke kinderen
en huisdieren. Hierdoor zijn vrijwel alle teken van allerlei afmetingen te verwijderen. Het is eenvoudig te bedienen. Net als bij een ballpoint zit er een indrukbare stift aan de bovenzijde. Door de stift in te drukken, komt de lasso naar buiten waardoor deze over de teek heen geschoven kan worden tot op de huid. Dan laat men de indrukstift om hoog komen en de teek zit tussen zijn kop en zijn boorsnuit die in de huid zit gevangen.
Maak nu een tegen de klok in draaiende en omhoog trekkende beweging en teek komt er vrijwel ongeschonden uit.
Met de gewone tekenpincet loopt men het risico dat de teek gedeeltelijk in de huid achter blijft.

Volg de aanwijzingen van de leverancier, in het algemeen geldt, dat hoe minder last de teek heeft van de verwijderactie, des te beter het is! Want de teek kan geïrriteerd raken en dan gaan braken en juist in braaksel zitten de bacteriën die de ziekte van Lyme veroorzaken.

Gebruik ontsmettingsmiddelen pas nà dat de teek is verwijderd.

Als het mogelijk is zuig dan eerst de steekplek uit.

Alcohol 70 %, Sterilon of Betadine jodium zijn geschikte producten om het bijtwondje te ontsmetten.

Het is het handigst om dit hulpmiddel mee te nemen bij wandelingen
in de natuur, of in de Eerste Hulp trommel te bewaren en mee te nemen

Laat niet te veel tijd verloren gaan tussen ontdekking en verwijderen van de teek.

Als een teek enkele uren na de beet wordt verwijderd kan de besmetting vaak nog worden voorkómen.

Hoe langer de teek zich in de huid bevindt hoe groter de kans op overdracht van bacteriën of virussen.

p.s. Ik heb inmiddels ontdekt door er naar te vragen, dat diverse apotheken en ook drogisten de Aspivenin nu ook verkopen. De prijs ligt rond de € 16.-